Πίστη.

Λες ότι πιστεύεις...

Όλοι μας το κάνουμε!

Ξέρεις όμως τι,πραγματικά, είναι αυτό που πιστεύεις?

Το έψαξες???

Το είδες???

Το ένιωσες???

Σε εκφράζει ή εκφράζεσαι μέσα του...

Ή απλά πιστεύεις αυτά που σε δίδαξαν να πιστεύεις???

Αυτά που σου είπαν ή άκουσες...

Αυτά τα πολλά...

Τα κατασκευασμένα...

Τα έτοιμα!!!

Ξέρεις πόσες θρησκείες υπάρχουν???

Πόσα είδη???

Πόσοι διαφορετικοί τρόποι ζωής???

Έχεις εξερευνήσει, μέχρι να δηλώσεις ότι είσαι :

Χριστιανός,Μουσουλμάνος, βουδιστης κ.ο.κ ???
Πριν μπεις σε μια κατηγορία ή δημιουργήσεις μία...
Έχεις εντρυφήσει επί του θέματος? 

Μην ξεχνάς, ότι αυτό που μας καθορίζει είναι σε τι πιστεύουμε!

Όλοι πιστεύουμε σε κάτι..

Μια ανώτερη δύναμη..

Μια ύπαρξη...

Ένα μεγαλείο...

Όλοι έχουμε ανάγκη να νιώσουμε λίγο δέος,

Άλλωστε γι'αυτό δημιουργήθηκαν και τόσες θρησκείες...

Γιατί ο κάθε ένας από μας...

Τα πάντα, ακόμα και το δέος, τα βλέπει με τον δικό του τρόπο...

Δεν ξέρω για σένα, αλλά η γνώμη μου, και χωρίς να θέλω να προσβάλλω κανέναν και τίποτα...

Είναι η εξής :

"Καλά είναι σαφές ότι το "σχολείο", που φρόντισαν να μας στείλουν πριν προλάβουμε να χαρούμε την πρώτη επαφή μας με τον κόσμο, είναι μια μηχανή χειραγώγησης της ανθρώπινης ύπαρξης.

Ένα εργοστάσιο που παίρνει αθώα και νωπά μυαλά και τα πλάθει όπως αυτό θέλει,

για να δημιουργήσει ένα προϊόν που θα μπορεί να εκμεταλλευθεί, μετέπειτα, στο μέγιστο.

Κι υπάρχουν ακόμα κάποιοι που απορούν πως φτάσαμε ως εδώ...

Από την ανέχεια της απέχθειας...

Τα διαστρεβλωμένα μηνύματα...

Τα λάθος πρότυπα...

Τις ψεύτικες εικόνες...

Τις φτιαχτές ανάγκες...επιθυμίες....

Από την αδιαφορία...

Την εσκεμμένη κούραση...

Τις δικαιολογίες...

Όλα αυτά συντέλεσαν στο να χαθεί το νόημα της όλης μας ύπαρξης!

Το έχω πει τόσες φορές, θα το πω μία ακόμα!

Επικεντρωθήκαμε τόσο στο ότι είμαστε άνθρωποι,

που ξεχάσαμε πως είναι να είσαι Άνθρωπος.

Κάθε μέρα δημιουργείται και μια καινούρια ανάγκη!

Κι ο καθένας για την πάρτη του.

Χάλασε ο κόσμος κι αντί να τον διορθώσουμε...

Του κάνουμε αναβαθμίσεις...

Τον γεμίζουμε με ανέσεις και τον κάνουμε να μοιάζει όμορφο...

Έτσι ώστε να μπορέσουμε να τον αντέξουμε...

Κρύβουμε την σαπίλα πίσω από μια ψευδαίσθηση και το δεχόμαστε!

Έτσι είναι ο κόσμος σήμερα!

Και δεν θα αλλάξει.

Η πίστη... Κατηγοριοποιήθηκε σε θρησκείες!

Πόσο αίμα έχει χυθεί για κάθε μία κατηγορία!

Λες και διαφέρουν.

Στον ίδιο θεό πιστεύουν, απλά με διαφορετικό όνομα!

Άλλοι τον χώρο προσευχής τους τον λένε τζαμί, άλλοι εκκλησία,άλλοι συνέλευση κι άλλοι πάλι διοργανώνουν συναυλίες...

* Γι'αυτο και δεν μπορώ να καταλάβω ως προς τι τόσο μίσος για την αγία Σοφία που λειτούργησε ως τζαμί!

Τρελάθηκαν οι χριστιανοί(λες και ξέρουν, έστω την οδό που είναι χτισμένη πάνω. 

Sultanahmet Mh., Ayasofya Meydanı, Fatih/İstanbul παρεμπιπτόντως) και προσβλήθηκαν.

ΌΠΩΣ ΚΙ ΑΝ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΕΙΣ!

ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ!

Παραμένει ιερός τόπος έκφρασης της Πίστης.

Απλά ο κάθε ένας μας την εκφράζει με διαφορετικό όνομα, σε διαφορετική γλώσσα και με διαφορετική κουλτούρα!

Που είναι η διαφορα?

Το ίδιο δεν είναι???

Κι εμένα, αν δεν ήμουν από την ελλάδα και ήμουν από την ουγκάντα,

και δεν με έλεγαν Κώστα, αλλά Ajani.

Θα άλλαζε κάτι???

Το όνομα μετράει ή τα βιώματα???

Κι όμως...

Πόσοι πόλεμοι έγιναν στο ΟΝΟΜΑ κάθε θρησκείας.

Άλλοι τον ονόμασαν Χριστό, άλλοι μωάμεθ, άλλοι βούδα,άλλοι δεν είχαν μόνο έναν άλλα 12 κι άλλοι πάλι...πολλούς περισσότερους.

Από τους σταυροφόρους, Τις μάχες των θεών με τους τιτάνες μέχρι και την Μέκκα.

Κόντρες...

Πόλεμοι...

Κακουχίες!

Γιατί ρε παιδιά?

Ως προς τι τόσο κακό??

Για την εξουσία και την επικράτεια του ισχυρότερου θεού???

Μετριέται η πίστη???

Πάμε καλά???

Βασικά... Που πάμε???

Η αγάπη... Μεταμορφώθηκε σε ανούσια ειδύλλια.

Ρομάτζα που σβήνουν στο πρώτο φως της μέρας.

Πάει το Μοναδικό, το απαράλλαχτο!

Όλα αναλώνονται πλέον στον βωμό της διάβρωσης!

Ο σεβασμός... Μετατράπηκε σε φόβο.

Φοβόμαστε!

Δεν σεβόμαστε!

Απλά δεν μιλάμε.

Κι αρχίζουμε να μισούμε.

Κι αυτή η συσσώρευση μίσους είναι ότι χειρότερο.

Δεν ξέρεις ποτέ, πότε θα γίνει η έκρηξη..."

Παντού παγωμένα βλέμματα.

Γκρίζες σκιές σε ένα ασπρόμαυρο τοπίο...

Μα πες μου αλήθεια...

Μόνο εγώ το βλέπω???

Που έχετε χαθεί όλοι σας???

Σε μια εικονική πραγματικότητα.

Να ψάχνετε για λύτρωση εκεί που σας δείχνουν και όχι εκεί που νιώθετε!!!

Πως μπορείτε...

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ!

Και μετά λες ότι πιστεύεις.

Σε τι πιστεύεις όταν δεν ξέρεις καν τον ορισμό της πίστης???

Ψάξε...

Για το νόημα πριν πεις ότι το έχασες...

Για την αλήθεια πριν πιστέψεις στο ψέμα...

Για την αγαλλίαση της ψυχής σου...

 Αυτό είναι που μετράει.

Και παραμένει αιώνια...

Η Ψυχή.

Το σώμα θα σαπίσει.

Θα μείνουν κόκαλα.

Όσα χτίζεις κάποτε θα γκρεμιστούν.

Θα μείνουν ερείπια.

Όλοι όσοι γνωρίζεις κάποτε θα χαθούν...

Θα μείνουν οι αναμνήσεις τους.

Μόνο αυτή θα μείνει ατόφια...

Γι'αυτό φρόντισε ό,τι κάνεις...

Να το κάνεις ΜΑΖΙ της..!

Ακαταλαβίες..!

https://www.youtube.com/watch?v=_rXrWtYLd-0

Σήμερα έλαβα τόση ευτυχία,

 που απόρησα για κάθε αυτοκαταστροφική μου τάση.

Για κάθε θλιβερή και σκοτεινή σκέψη μου...

Για κάθε δάκρυ που στέγνωσε στα μάτια μου...

Πως μπορώ να μην νιώθω κάτι άλλο πέρα από ευτυχία???

Ως προς τι, Τόση Καταστροφή Τόσο καιρό???

Δεν είναι κακό να προσφέρεις χαμόγελα.

Πως επέτρεψα να μου στερήσουν το δικό μου?

Δεν είναι λάθος να αναβλύζεις ζωή...

Να προσελκύεις κόσμο!

Να ξεχωρίζεις!

Κι εγώ είμαι ξεχωριστός!

Είμαι ξεχωριστός όχι μόνο επειδή γεννήθηκα ξεχωριστός...

Είμαι ξεχωριστός γιατί από την στιγμή που γεννήθηκα έμαθα να ξεχωρίζω!

Πάντα!!!

 Σε ότι κι αν έκανα...

Ξεχώριζα!

Στα αθλήματα, Στις τέχνες, Στα μαθήματα(όποτε ήθελα),

 στις γυναίκες, στους φίλους, στην Σχέση,

Γενικά με ότι καταπιανόμουν ή έθετα ως στόχο!

Κι έκανα πολλά...

Τόσα, που κι αν στα πω..

Δεν θα με πιστέψεις!

Κι αν με πιστέψεις, θα με ζηλέψεις!

Δεν με νοιάζει όμως...

Γιατί εγώ τα έζησα...

Δεν θα τα ζήσεις με το να τα μάθεις!

Η ζωή μου είναι σαν μια περίτεχνη μίξη ταινίας, πολλών ειδών...

Από θρίλερ μέχρι κωμωδία!

Από μικρός...

Δεν έμαθα μόνο να προσαρμόζομαι, 

αλλά και να εντάσσομαι...

Όπου κι αν βρεθώ...

Όπως κι αν βρεθώ..

Θα βρω έναν δρόμο...

Μια πορεία...

Δεν θα κάτσω να κλάψω την μοίρα μου που βρέθηκα εδώ!

Κι αν λυγίσω και το κάνω,

θα βρω τρόπο να βγω μέσα από τις στάχτες μου ανανεωμένος...

Όχι καμμένος!

Θα φτιάξω την μοίρα μου και θα την φορέσω πεπρωμένο!

Και θα ναι γραμμένο από μένα...

Για μένα!

Γιατί έτσι είμαι!

Έτσι ήμουν...

Έτσι έμαθα να είμαι...

έτσι θα είμαι...

Κι έτσι μ'αρέσει να είμαι....

Νικητής!

Μοναδικός μου κριτής, ο ίδιος ο εαυτός μου!

Δεν κατάλαβα ποτέ πως με έχασα...

Χαίρομαι όμως που με ξαναβρήκα!

Μετά από τόσες φουρτούνες...

Σειρά είχε η γαλήνη!

Τώρα που όλα πήραν τον δρόμο τους...

Καιρός να ακολουθήσω τον δικό μου.

Χωρίς αντιπερισπασμούς αυτήν την φορά!

Τώρα έμαθα.

Τώρα είμαι ήσυχος επιτέλους.

Τώρα είμαι καλά...

Εξιλεώθηκα!

Ότι κι αν πήρε το χθες...

Ό,τι κι αν φέρει το αύριο...

Δεν με νοιάζει!

Γιατί είμαι ευτυχισμένος.

Τώρα...

Ξέρεις τι πάει να πει ευτυχία???

Αλήθεια...

Την έχεις νιώσει ποτέ???

Ή ήσουν τόσο αφελής, όπως εγώ τόσο καιρό,

ώστε να την άφησες να περάσει απαρατήρητη???

Ευτυχία, για μένα, είναι να υπάρχουν στην ζωή σου άνθρωποι,

 που δεν αλλοιώνονται με την πάροδο του χρόνου...

Μπορεί να μεταβάλλονται...

Αλλά, με σένα,να παραμένουν οι ίδιοι...

Και να σου επιτρέπουν, να παραμένεις ίδιος...

Άσχετα με το πως φέρονται σε άλλους...

Μαζί σου να είναι όπως ακριβώς τους γνώρισες...

Όπως μάθατε...

Σαν μια λατρεία που έγινε συνήθεια,

αλλά δεν έπαψε ποτέ να παραμένει λατρεία.

Απλά, με περισσότερες εμπειρίες...

Κι έχω δίπλα μου τέτοιους ανθρώπους...

Όχι γύρω μου...

Δίπλα μου...

Και τους ξέρω μια ζωή...

Γιατί την έζησα μαζί τους!

Και εκείνοι μαζί μου!

Είμαι ευτυχισμένος γιατί,

Έχω δίπλα μου ανθρώπους που μπορεί να μην είναι τέλειοι,

αλλά μου δείχνουν, το τέλειο, πως μπορεί να μοιάσει!

Έχω αγαθά που μπορεί να μην είναι πολλά, όπως άλλοτε....

Είναι όμως αρκετά ώστε να μου προσφέρουν ένα ποιοτικό βιοτικό επίπεδο.

Αλλά πάνω απ'όλα...

Γιατί έχω την Υγεία μου και...

...ΕΙΜΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!

Με Κάθε σημασία που μπορεί να πάρει,ποτέ, αυτή η λέξη.

Με κάθε έννοια που θα καταφέρει, ποτέ κανείς να καταλάβει.

Κι αν ποτέ του το κάνει...

...

Ένα

Λεπτό

Είναι

Υπεραρκετό

Θαρρώ,

Ένα

Ρομαντικό

Ουράνιο

Σώμα.

...

Συγχαρητήρια, αλλά άργησες...

Ονειρέματα...

Ονειρέματα...

Δεν θέλω να θυμάμαι τίποτα...

Θέλω να σβηστούν οι αναμνήσεις από τα πρακτικά...

Να καούν...

Να χαθούν...

Λες και δεν συνέβει τίποτα!

Ποτέ!

Φαντάσματα...

Με στοιχειώνουν και δεν θέλω να θυμάμαι...

Δεν θέλω να ξέρω...

Δεν θέλω να νιώθω...

Άδειασα...

Στέρεψα...

Δεν θα μιλήσω για αυτά που διέπραξα ή επέτρεψα να μου συμβούν!

Δεν θα γράψω για αλήθειες και ψέματα...

Πόνο...

Άλλωστε πάντα ο κάθε ένας θα το βλέπει διαφορετικά...

Μόνο για αυτό το κενό...

Μόνο με αυτό θα ασχοληθώ...

Μόνο αυτό έμεινε τελικά...

Αυτό το τίποτα που έγιναν όλα τα "για πάντα"...

Μούδιασαν οι πληγές και δεν πονάνε πια...

Ούτε που θυμάμαι πλέον πως τις απέκτησα...

Και δεν με νοιάζει...

Δεν με ενδιαφέρουν οι πληγές στο σώμα μου...

Τα αγκάθια στην ψυχή μου...

Ο πάγος στο βλέμμα μου...

Το φαρμάκι στα λόγια μου...

Μονάχα...
που έχασα το ενδιαφέρον.

Αυτό με ενδιαφέρει.

Δεν με ενδιαφέρει τι είχα και τι έχασα...

Τι πήρα και τι έδωσα...

Τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία...

Κενό...

Μόνο αυτό μετράει...

Μόνο αυτό μένει...

Κρυφές

Εμμονές

Ντυμένες

Όνειρα.

Τόσο καιρό προσπαθώ με όλες μου τις δυνάμεις,

να ξεφύγω από αυτόν τον λάκκο που έχω πέσει...

Μάταια...

Μένω εδώ...

Με τις δυνάμεις μου να λιγοστεύουν...
 

Δεν με νοιάζει τι έχει από πάνω μου...

Ή 

κάτω μου...
Αφού εχω κολλήσει στο Ενδιάμεσο.

Αφού το μόνο που βλέπω είναι σκοτάδι...
Τι μου δείχνεις???

Γιατί μου φωνάζεις να δω??

Πως να, το, δω από εδώ που είμαι???
Μην με κατηγορείς...
Δεν γνωρίζω που βρίσκομαι.

Που είμαι???

Άραγε ξέρει κανείς???

Πως λέγεται το, "εδώ"

Αυτό το εδώ, που είμαι θαμμένος...

Δεν με ενδιαφέρει πλέον, αν θα βγω από εδώ τελικά...

Ούτε καν το πως βρέθηκα εδώ εξ αρχής.

Είμαι "εδώ" τώρα...

Εδώ!

Πως λέγεται αυτό το μέρος???

Έχει όνομα???
Να το μάθω...
Να το γνωρισω...
Να μην φοβάμαι πια...
άλλωστε

δεν ξέρω αν θα φυγω από εδώ ποτε μου...
έχει γίνει πλέον σάρκα μου...
 

Ψάχνω...

Ψάχνω τα μάτια που δεν ξεχάσαν...

Nα κοιτάνε ορθάνοιχτα...

Nα δακρύζουν από την γύρη της ζωής....

Nα εισχωρούν πίσω από ξαφνικές γκριμάτσες....

Nα διασχίζουν αποστάσεις σωτηρίας...

Nα ξεγελούν τον θάνατο χαμογελώντας,

Ψάχνω τα μάτια...

που θ᾽ ανοίξουν διάπλατα στα χρώματα της φύσης.

που θ᾽ αντέξουν την σκόνη της ζωής χωρίς δάκρυα,

που θ᾽ ανοιγοκλεινουν στο ξάφνιασμα μιας καινούργιας εικόνας,

που θα παρατηρούν ξάγρυπνα ο,τι αγγίζει τον ώμο και τον βαραίνει.

ψάχνω τα μάτια παράθυρα που θα τα ανοίξω...

Και μέσα τους θα δω τον ήλιο να ανατέλλει...

Εικόνες και σχήματα..

Στεναγμούς και αρώματα ν᾽ αγκαλιάσουν την στιγμή
………………………..

Μια φορά...

Και για μένα..!

Ένα βλέμμα. 
Μόνο ένα βλέμμα. 
Είναι αρκετό. 
Είναι περισσότερο από ένα άγγιγμα, μια λέξη, μια προσφώνηση.
Έχει τη δύναμη να ξεκινήσει  αντάρα ωκεανού μέσα σου! 
Ένα βλέμμα. 
Μόνο ένα βλέμμα. 
Είναι ικανό να γαληνέψει μια καρδιά που τρέμει.
Να της αλλάξει παλμό. 
Ένα βλέμμα. 
Μόνο ένα βλέμμα. 
Μπορεί να σου αφαιρέσει το ρόλο του αυτοπροσδιορισμού σου!
Ένα βλέμμα.
Μόνο ένα βλέμμα… 

Ξύπνα!!!

Πως να μην γίνομαι κακός, όταν βλέπω και ζώ όλα αυτά!

Βλέπω τον κόσμο...

Τον παρατηρώ...

Και κάθε λεπτό τον σιχαίνομαι όλο και περισσότερο!

Έχουν πνιγεί όλοι σε αυτήν την ιδεατή κρίση και τρελαίνονται!

Τροφοδοτούμενοι από τις προπαγάνδες που εκπέμπει καθημερινά ένα απλό κουτί με εικόνα και ήχο,

αναμεταδίδουν μια καταστροφή....

Που, ουσιαστικά, δεν υπάρχει!

Aλήθεια, αν έβαζες σε σίγαση όλες αυτές τις φωνές που μιλούν για κρίση...

Κι απλά στεκόσουν σε ένα σημείο να ρεμβάσεις την φύση...

Θα έβλεπες κάποια κρίση?

Είμαι 25 χρονών κι όσο θυμάμαι τον εαυτό μου ακούω από τον κόσμο ότι πεινάει, 

ότι η ανεργία έχει φτάσει στα ύψη, 

ότι δεν υπάρχουν πλέον άνθρωποι...

Ότι πάμε από το κακό στο χειρότερο...

Μιλάνε για αδιέξοδα και λύσεις!

Μιλάνε για καθεστώτα και πολιτικές!

Για ένδοξες ιστορίες και αναμνηστικές τιμές!

Τα άκουγα χθες, τα ακούω τώρα και Πάντα θα τα ακούω...

Για ποια κρίση μου μιλάς λοιπόν???

Αφού άμα σταματήσω να σε ακούω, θα σταματήσεις και να υπάρχεις!

Αν ο Κάθε ένας μας, ξεχωριστά, 

είχε σωστή Κρίση ως προς την αντίληψη των πραγμάτων....

Αν σεβόταν τον εαυτό του τόσο, ώστε να μην επιτρέψει σε ΚΑΝΕΝΑΝ να ασελγήσει εις βάρος του...

Όλα θα ήταν τόσο μα τόσο διαφορετικά!

Δεν θα επικρατούσε αυτή η λεγόμενη "κρίση".

ΕΕΕΕΕΕΕΕΕ

ΞΥΠΝΗΣΤΕΕΕΕΕΕ!!!!

Όλα αυτά που σας κάνουν και τρελαίνεστε...

Δεν τα χρειάζεστε!

Σας πλασάρανε ανάγκες!

Σας εκπαίδευσαν να τις εκπληρώνετε!

Μάθατε να το κάνετε!

Καλά στρατιωτάκια!

ή μάλλον...

Σκυλιά!

Πλήρως εκπαιδευμένα και με τίτλο σπουδών!

Από την πρώτη ανάσα...

Ζείτε μαθαίνοντας να υποδουλώνεστε!

Πηγαίνετε σε ένα σχολείο και τρώτε το κουτόχορτο που σας ταίζουν!

Κι όσο περισσότερο φας...

Όσο γρηγορότερα το χωνέψεις...

τόσους επαίνους παίρνεις...

Έχεις απέναντί σου αυτούς που σε δημιούργησαν, να σε χειροκροτούν!

Και νιώθεις περήφανος που χαίρονται να μεγαλώνουν άλλο ένα πρόβατο στην αγέλη του σήμερα!

Γιατί είσαι δικός τους.

Τους ανήκεις!

Έτσι δεν μεγαλώσαμε όλοι μας?

Οι γονείς μας μας έθρεψαν.

 Μας πήγαν σχολείο, 

φροντιστήρια για να καταλάβουμε τα μαθήματα του σχολείου,

εξωσχολικές δραστηριότητες έτσι ώστε να αποκτήσουμε δεξιότητες που δεν θα μας μάθαινε ποτέ το συγκεκριμένο μοτίβο σχολείου,

ξένες γλώσσες...

Να πάρουμε πτυχία...

Να βρούμε μια δουλειά σωστή...

Να κάνουμε οικογένεια...

Να διαιωνίσουμε τι???

Μας έδωσαν την σκυτάλη και μας άφησαν να τρέχουμε σε έναν δρόμο που διαφέρει πολύ,

από αυτόν που τόσα χρόνια εκπαιδευτήκαμε να ζήσουμε!

Κι έτσι...

Βρεθήκαμε εδώ...

Το μέλλον της ελλάδας...

Τα νιάτα...

Να χαραμιζόμαστε έτσι...

Για ποια ισότητα μου μιλάς???

Δεν βλέπεις ότι οι θεωρίες συνωμοσίας που τόσα χρόνια κορόιδευες...

Έχουν γίνει πράξεις???

Ευκαιριακές δουλειές...

Ευκαιριακές ζωές...

Ευκαιριακοί άνθρωποι!

Που είναι το "ΠΑΤΡΙΣ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ"

Όταν πλέον κανείς δεν πιστεύει σε τίποτα από τα τρία??

Και θες να λέγεσαι και Έλληνας!

Είσαι τόσο ευλογημένος να κατάγεσαι από την χώρα που δημιούργησε 

τις τέχνες, τα γράμματα, το θέατρο, Επιστήμες όπως η Ιατρική, η Φιλοσοφία...

Κι όμως τα ξεπουλάς για ένα στημένο κόλπο που σου πλασάρουν για τρόπο ζωής!

Θες να λέγεσαι Έλληνας

Όταν επιτρέπεις να καταχράζονται τα ιδανικά σου...

Να επωμίζονται την ιστορία σου...

Να διαστρεβλώνουν τα ήθη και τα έθιμα σου...

Να καταπατούν την χώρα σου...

Να εξευτελίζουν ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΣΟΥ ΤΗΝ ΙΔΙΑ!

Πώς το αντέχεις αυτό, Νεοέλληνα???

Πως αντέχεις να μαθαίνεις στο παιδί σου την υποδούλωση και να γίνεσαι έρμαιο στα νύχια τους?

Πως κοιμάσαι τα βράδια όταν ξέρεις ότι είσαι συνεργός σε αυτό το έγκλημα που διαπράττεται...

Τόσο ξεδιάντροπα!

Κλαις, φωνάζεις, διαμαρτύρεσαι...

Αλλά κοίτα πόσο φταις εσύ...

Λόγια...

Φανφάρες...

Ιδεατά μεγαλεία!

Πόσα δεν έχω έχεις πει, ενώ έχεις???

Έχει χαθεί το νόημα σε κάθε τι!

Όλα ένας καπνός που ασπαστήκαμε για καθημερινότητα και εκπαιδευτήκαμε να το ζούμε.

Πόσος χρόνος μένεις μέχρι το ΜΠΑΜ???

Πόσοι, αλήθεια θα έχουν προετοιμαστεί για αυτό που θα ακολουθήσει???

Όταν είναι τόσο απασχολημένοι μέσα στην βουή του ιντερνετικού life style...

Όταν έχουν ήδη καταφέρει τον σκοπό τους όλοι οι χειριστές που το δημιούργησαν όλο αυτό το χάος!

Μακάρι να μπορούσα να μιλήσω επακριβώς!

Να χε δύναμη η φωνή μου να ακουστεί σε κάθε ένα αυτί...

ΞΥΠΝΑ!!!!

ΚΙ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΣΑΙ!!!!

Μην τρώς αυτό που σου προσφέρουν στο πιάτο...

ΒΡΕΣ ΤΗΝ ΣΥΝΤΑΓΗ, ΚΑΙ ΜΑΓΕΙΡΕΨΕ!

ΜΑΘΕ ΝΑ ΣΕΒΕΣΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ, ΦΡΟΝΤΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ!

Περάσαμε από το "Πίστευε και μη, ερεύνα..."

"Στο πίστευε, και μη ερεύνα..!"

Εσύ που θες να βάλεις το κόμμα σου???

Γιατί αυτό το κόμμα είναι το ΜΟΝΟ κόμμα που ΑΞΙΖΕΙ.

Και το ΜΟΝΑΔΙΚΟ που κάνει την ΔΙΑΦΟΡΑ!

Από εμένα... Για Εμένα!

Είδες που δεν ήταν δα, και τόσο δύσκολο???

Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο...

Φτάνει να το θες.

Κι όλα μπορούν να συμβούν!

Είδες πόσο όμορφος μπορεί να γίνει ο κόσμος, αν απλά τον αφήσεις???

Αν απλά....

Αφεθείς....

Ούτως ή άλλως δεν έχεις να χάσεις και κάτι!

Ότι ήταν να χάσεις...

Το έχασες!

Φτάνουν πια οι κατηγορίες!

Μην ξεχνάς!

Δεν υπάρχει κανένα σφάλμα,

αν δεν υπάρχει κανείς να σε κατηγορήσει για αυτό.

Δεν κουράστηκες να επιτρέπεις στον κάθε ένα,

να σου περνάει τις δικές του ανασφάλειες, 

για δικά σου μειονεκτήματα?

Έφτιαξες τόσους και τους έδωσες κι από ένα σου κομμάτι.

Μέχρι που δεν έμεινε τίποτα από σένα...

ΦΤΑΝΕΙ!

Ότι έγινε, έγινε!

Δεν είσαι Σχολείο...Δάσκαλος...

Να μεταλαμπαδεύεις γνώση!

Το κουδούνι χτύπησε...

Αποφοιτήσαμε!

Δεν είσαι Ξενοδοχείο...

Να έρχονται και να φεύγουν όποτε τους τη βιδώσει...

Και εσύ να είσαι εκεί...

Να τους υποδεχτείς στην είσοδο με ένα διάπλατο χαμόγελο!

Κλείσαμε!

Δεν είσαι Έρανος!

Ούτε φιλανθρωπική εταιρεία!

Επτωχεύσαμεν απο αισθήματα!

Και πάνω απ'όλα...

Δεν είσαι Θεός!!!!

Ούτε κάποιου είδους δημιουργός, 

να πλάθεις ονειρέματα!

Μπορεί να έχεις προτερήματα αλλά όχι τόσα,

ώστε να μπορείς να χαρίσεις στον εαυτό σου μια θεϊκή υπόσταση!

ΕΙΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!

Κι έχεις ανάγκες...

Συν-αισθήματα...

Ζεις κι αναπνέεις σε έναν κόσμο γεμάτο ερεθίσματα...

Κι ενώ έχεις όλα τα προσόντα να τον αδράξεις!

ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ!

Γιατί μένεις να κοιτάς από το παράθυρο???

Πότε, το είχες κάνει αυτό στο παρελθόν?

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΑΥΤΟ!

Γιατί προσπαθείς με όλες σου τις δυνάμεις...

Να γίνεις κάτι που δεν γεννήθηκες ποτέ να είσαι!

Αν συνεχίσεις έτσι δεν θα μάθεις ποτέ τον προορισμό σου.

Θα μείνεις σε ένα ατέρμονο ταξίδι...

Να μην ξέρεις ούτε που πηγαίνεις...

Αλλά ούτε από που Ξεκίνησες!

Αυτό θες?

Γιατί το κάνεις?

Αναζητάς τον θάνατο...

Κι όμως τόσο καιρό ζεις μαζί του...

Είσαι ένας ζωντανός νεκρός!

Άρα είσαι ήδη νεκρός!

Ξέρεις πόσοι θα έδιναν τα πάντα για μία ανάσα ακόμα!

Κι εσύ σπαταλάς έτσι ξεδιάντροπα, τόσες...

Συμπεριφέρεσαι λες και είσαι άτρωτος...

Αθάνατος!

Κι όμως είσαι, ήδη, νεκρός!

Σήκω και κοίτα τον ήλιο κατάματα...

Βγές από το σκοτάδι...

Νιώσε το χώμα ...πάρε μια βαθιά αναπνοή...

Και πες μου...

Δεν είσαι ευτυχισμένος???

Σταμάτα να σκέφτεσαι τι σου έκαναν ή τι έκανες!

Βγες από την δίνη αυτού του φαύλου κύκλου.

Δεν έχει νόημα το να μένεις.

Άσε πίσω σου έχθρες...

Λόγια...

Όρκους...

Υποσχέσεις...

Ψέμματα...

Αλήθειες...

Γεγονότα...

Καταστάσεις...

Διέγραψε τα...

Σαν να μην τα έμαθες ποτέ...

Σαν να μην υπήρξαν ποτέ!

Κι ας έγιναν πετσί πάνω στο σώμα σου.

Κι άσε τους άλλους να λένε.

Άλλωστε ό,τι κι αν κάνεις...

Πάντα θα λένε...

Πάντα δεν έλεγαν άλλωστε???

Τι θα αλλάξει τώρα???

Μην πέφτεις στην παγίδα!

Άλλαξε δέρμα...

Μα κράτα την ψυχή σου ακέραιη.

Έδωσες τόσες ευκαιρίες...

Δώσε μία και σε σένα...

Για σένα...

Μια φορά, μα να' ναι αυτή η φορά....

Όχι η πρώτη...

Ούτε η τελευταία...

Αλλά η ΜΟΝΑΔΙΚΗ!

Σταμάτα να μεταλλάσσεσαι κι άρχισε να εξελίσσεσαι...

Ζήσε!

Δεν είναι κακό.

Σύνελθε...

Και ξεκίνα την ζωή σου, αντί να την γράφεις...

ΝΑ ΤΗΝ ΖΗΣΕΙΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!

Πάμε ξανα!!!

Κι εγώ???

Που είμαι εγώ???

Ποιος είμαι,πλέον, εγώ....

Ξέρω ποιος ήθελα να είμαι...

Ποιος ήμουν...

Αλλά ποιος είμαι τώρα...

Μετά από όλα αυτά...

Δεν ξέρω!!!

Θυμάμαι την γραμμή εκκίνησης...

Θυμάμαι την διαδρομή, αλλά το τέρμα???

Πως γίνεται και βγήκα, τόσο, εκτός πορείας???

Είχα το μυαλό μου κολλημένο στο να τερματίσω,

Όταν δεν ήξερα καν που τερματίζω!

Μια ζωή ασχολούμουν με ανθρώπους...

Να τους φτιάχνω...

Να βρίσκω τις δυνατότητες τους και να τις φτάνω στο έπακρο...

Να βλέπω τις αδυναμίες τους και να τους τις μαθαίνω, 

έτσι ώστε να μην είναι πια αδυναμίες...

Να είναι ικανότητες!

Για μένα όμως?

Ποιος ήταν πραγματικά εκεί όπως ήμουν εγώ τόσα χρόνια για όλους????

Τι κατάφερα στο φινάλε?

Αφού ποτέ δεν έκανα τίποτα για τον εαυτό μου!

Πάντα για τους άλλους!

Να χαρίζω τον χρόνο και τον εαυτό μου σε ανθρώπους, που μόλις πάτησαν στα πόδια τους....

Με κλότσησαν!

Έτσι είναι η ζωή και δεν αλλάζει!

Εγώ όμως έχω την δυνατότητα να αλλάξω!

Να μεταμορφωθώ...

Ριζικά...

Για μένα...

Για κανέναν άλλον.

Να αγαπήσω εμένα όπως αγάπησα τόσους ανθρώπους που χάθηκαν στην πορεία!

Να με βοηθήσω όπως βοήθησα κάποιους

Και να με καμαρώσω όπως καμάρωσα άλλους...

Μου γύρισε το μυαλό και πλέον δεν με νοιάζει...

Έχω εμένα...

Και θα με έχω για πάντα...

Γι'αυτό εαυτέ μου ξεκόλλα και πάμε!

Αρκετά καθίσαμε εκεί που δεν μας ήθελαν,

και διώξαμε αρκετούς που μας ήθελαν!

Πόσοι άνθρωποι έκλαψαν για σένα???

Πόσο έκλαψες εσύ γι'αυτούς??

Αλήθεια θες εκεί κάποιον που κλαίει και οδύρεται για σένα?

Ή σε κάνει να κλαις και να πονάς?

Που πονάει για σένα???

Ή κάποιον που δεν ενδιαφέρεται???

ή που δεν θα σε καταλάβει ποτέ???

Πόσοι πέρασαν???

Σε πόνεσαν, αλλά πραγματικά... 

Πόσο πόνο έχεις προκαλέσει εσύ????

Σταμάτα να κλαις επιτέλους!

Τα δάκρυα καταστέλλουν τον πόνο, αλλά δεν τον εξαλείφουν!

Δεν κουράστηκες???

Δεν έχεις περιέργεια να δεις τι θα γίνει μετά?

Πόσο ωραίο φαντάζει να έχεις εκεί έναν άνθρωπο που θα γελάει μαζί σου..
Όχι με σένα!

Που δεν θα έχει νιώσει το δηλητήριο σου και δεν θα στο ανταποδώσει!

Θα είναι εκεί.

Ψυχή και σώμα.

Δεν θα χρειάζεται να τον φτιάξεις!

Να σε φτιάξει!

Θα είστε απλά...

Έτοιμοι!

Γιατί μένεις στάσιμος???

Όλοι οι άλλοι ζουν και γελάνε μαζί σου, δεν το καταλαβαίνεις???

Τους έδωσες ζωή και έμεινες να κοιτάς τον χάρο μέσα στα μάτια...

Δεν είναι η ώρα σου ακόμα...

Γιατί περιμένεις στην πρύμνη του μπροστά???

Δεν θα σε πάρει σε αυτό το ταξίδι...

Δεν είναι η ώρα σου γι'αυτό...

Είναι η ώρα σου για άλλα...

Πιο μεγαλειώδη από την ουράνια σιωπή!

Άμα ακούσεις την φασαρία που σου προσφέρει η ζωή,

Άμα μάθεις τους ήχους της...

Τότε θα δεις ότι δεν είναι βαβούρα, αλλά μουσική!

Κατάλαβε το και σταμάτα να προσπαθείς να σε καταλάβουν!

Θα έρθει η στιγμή που θα βρεθεί η λύτρωση!

Για σένα όμως.

Όχι στο όνομα ή στην θύμηση κάποιου άλλου!

Για σένα εαυτέ μου!

ΠΑΜΕ ΞΑΝΑ...

Απ'την αρχή...

Λες και ένα μαγικό χέρι τράβηξε γραμμή κι έσβησε κάθε λάθος.

Πάμε ξανά, απ'την αρχή κι ίσως αυτήν την φορά τα καταφέρουμε!

πόσα λάθη άντεξες...

κι είσαι εδώ....

Όπως κι αν είσαι,

δεν χάθηκες μέσα στον χρόνο!

'Ήσουν αληθινός μέσα σε έναν τόσο άθλιο και ψεύτικο κόσμο!

Υπήρξες άθλιος...

Δεν είσαι πια...

Σταμάτα να συμπεριφέρεσαι ως ένας τέτοιος!

Έχεις τόσες δυνατότητες...

Τόσα προσόντα...

Τόση δύναμη..

Τόση θέληση!

Πάμε...

Κι όπου μας βγάλει...

Πίστεψε με...

Ίσως αυτή τη φορά...

Τα καταφέρουμε.

Αρκεί να το πιστέψεις!

Κι άσε τους άλλους!

Οι άλλοι είναι άλλοι!

Δεν τους χρειάζεσαι!

Δεν σε χρειάζονται!

Σε χρειάζεσαι!

Τώρα περισσότερο απο ποτέ!

Κι αν κάποτε δεν ήσουν εκεί...

Φρόντισε, τώρα, να είσαι!

ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΤΟ!

Έχεις όλα όσα χρειάζονται!

Ακόμα κι αν χρειαστεί να δώσεις όλα όσα έχεις!

Θα τα καταφέρεις!

Θα τα καταφέρουμε!

Θα το δεις.

Σημασία...

Έχει κανείς, ποτέ του αναρωτηθεί...

Τι σημασία έχουν όλα όσα συμβαίνουν στην ζωή Μας???

Αφού όλα...

Περνάνε!

Όσο κι αν διαρκέσουν...

Κάποτε θα χαθούν.

Αν κάτσεις και το σκεφτείς, όλα περνάνε κάποτε...

Μέχρι που δεν υπάρχουν πια...

Έτσι κι εμείς...

Ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο...

Ζούμε ότι είναι να ζήσουμε ή ότι είναι αυτό που ζούμε...

Και μετά φεύγουμε...

Μέχρι η ανάμνηση μας να γίνει ένα με μας, σκόνη!

Σαν να μην υπήρξαμε ποτέ...

Τραγική ειρωνεία...

Ο θάνατος να φαντάζει ευτυχία μπροστά στην όψη της ζωής...

Δεν ξέρω...

Ίσως αυτό το άγνωστο?

Ίσως το ότι απλά φεύγεις από όλα αυτά??

Κι είναι τόσα πολλά, αλήθεια!

Πως να αντέξει κανείς???

Αυτή η ουράνια σιωπή που με καλεί συνεχώς κοντά της!

Κι όμως...

Όσο κι αν θέλω να χαθώ στην αγκαλιά της,

 μου είναι τόσο δύσκολο να την αγγίξω....

Να χαθώ και μαζί μου να χαθούν όλα...

Όλη μου η ύπαρξη...

Ούτως ή άλλως είναι από μόνη της λάθος!

Είμαι ένα λάθος.

Ένα λάθος, που επέμεναν να δημιουργήσουν!

Δεν ήταν γραφτό μου να ζήσω...

Κι όμως το έκανα.

Τι σημασία, όμως, έχει...

Αφού ούτε μία πλευρά της δεν ήταν δίκαιη μαζί μου.

Ποτέ...

Κι αυτό που έχω να θυμάμαι από μένα...

Είναι πάντα να προσπαθώ και κάθε μου προσπάθεια να βγαίνει άκαρπη...

Κουράστηκα να προσπαθώ!

Κι όμως δεν ξέρω πως να σταματήσω να το κάνω.

Πως μπορώ να σταματήσω να προσπαθώ...

Θέλω να σταματήσουν οι σκέψεις μου!

Να σταματήσω εδώ.

Να ηρεμήσω.

Να νιώσω γαλήνη!

Είχα κάτι να με κρατάει τόσα χρόνια!

Μια λαμπερή χαραμάδα μέσα στα υπόγεια του υπονόμου...

Κι όμως μοιάζει τόσο μακρινή...

Ίσα που την διακρίνω.

Τι σημασία έχει πια να γευτώ τους χυμούς από έναν καρπό που δεν ήτανε για μένα!

Γιατί να χαρώ όταν ξέρω πως σειρά έχει η λύπη.

Γιατί να χαμογελάσω όταν ξέρω την γεύση των δακρύων πόσο πικρή είναι!

Και κάθε ένα μου χαμόγελο και δάκρυ!

Κατάρα που δεν μπορώ να ξεφύγω!

Κι ολοένα χάνομαι.

Κι όμως δεν θέλω κανέναν.

Κανείς, ατελής, που με έχει δει έτοιμο!

Δεν με νοιάζει η λάμψη που μπορεί να βλέπει κάποιος μέσα μου!

Κάθε μου κομμάτι αποτελεί και μια ιστορία!

Που έχει ήδη γραφτεί!

Και τώρα φτάνει στο τέλος της!

Ένα παραμύθι που γράφτηκε από την πένα της ψυχής...

Ενός παιδιού...

Που δεν κατάφερε ποτέ να μεγαλώσει...

Κι έτσι χάθηκε μέσα σε αυτό...

Και ζήσανε αυτοί καλά...

Κι εμείς...

Καλύτερα...

Άλλωστε...

Τι σημασία έχει...