Σημασία...

Έχει κανείς, ποτέ του αναρωτηθεί...

Τι σημασία έχουν όλα όσα συμβαίνουν στην ζωή Μας???

Αφού όλα...

Περνάνε!

Όσο κι αν διαρκέσουν...

Κάποτε θα χαθούν.

Αν κάτσεις και το σκεφτείς, όλα περνάνε κάποτε...

Μέχρι που δεν υπάρχουν πια...

Έτσι κι εμείς...

Ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο...

Ζούμε ότι είναι να ζήσουμε ή ότι είναι αυτό που ζούμε...

Και μετά φεύγουμε...

Μέχρι η ανάμνηση μας να γίνει ένα με μας, σκόνη!

Σαν να μην υπήρξαμε ποτέ...

Τραγική ειρωνεία...

Ο θάνατος να φαντάζει ευτυχία μπροστά στην όψη της ζωής...

Δεν ξέρω...

Ίσως αυτό το άγνωστο?

Ίσως το ότι απλά φεύγεις από όλα αυτά??

Κι είναι τόσα πολλά, αλήθεια!

Πως να αντέξει κανείς???

Αυτή η ουράνια σιωπή που με καλεί συνεχώς κοντά της!

Κι όμως...

Όσο κι αν θέλω να χαθώ στην αγκαλιά της,

 μου είναι τόσο δύσκολο να την αγγίξω....

Να χαθώ και μαζί μου να χαθούν όλα...

Όλη μου η ύπαρξη...

Ούτως ή άλλως είναι από μόνη της λάθος!

Είμαι ένα λάθος.

Ένα λάθος, που επέμεναν να δημιουργήσουν!

Δεν ήταν γραφτό μου να ζήσω...

Κι όμως το έκανα.

Τι σημασία, όμως, έχει...

Αφού ούτε μία πλευρά της δεν ήταν δίκαιη μαζί μου.

Ποτέ...

Κι αυτό που έχω να θυμάμαι από μένα...

Είναι πάντα να προσπαθώ και κάθε μου προσπάθεια να βγαίνει άκαρπη...

Κουράστηκα να προσπαθώ!

Κι όμως δεν ξέρω πως να σταματήσω να το κάνω.

Πως μπορώ να σταματήσω να προσπαθώ...

Θέλω να σταματήσουν οι σκέψεις μου!

Να σταματήσω εδώ.

Να ηρεμήσω.

Να νιώσω γαλήνη!

Είχα κάτι να με κρατάει τόσα χρόνια!

Μια λαμπερή χαραμάδα μέσα στα υπόγεια του υπονόμου...

Κι όμως μοιάζει τόσο μακρινή...

Ίσα που την διακρίνω.

Τι σημασία έχει πια να γευτώ τους χυμούς από έναν καρπό που δεν ήτανε για μένα!

Γιατί να χαρώ όταν ξέρω πως σειρά έχει η λύπη.

Γιατί να χαμογελάσω όταν ξέρω την γεύση των δακρύων πόσο πικρή είναι!

Και κάθε ένα μου χαμόγελο και δάκρυ!

Κατάρα που δεν μπορώ να ξεφύγω!

Κι ολοένα χάνομαι.

Κι όμως δεν θέλω κανέναν.

Κανείς, ατελής, που με έχει δει έτοιμο!

Δεν με νοιάζει η λάμψη που μπορεί να βλέπει κάποιος μέσα μου!

Κάθε μου κομμάτι αποτελεί και μια ιστορία!

Που έχει ήδη γραφτεί!

Και τώρα φτάνει στο τέλος της!

Ένα παραμύθι που γράφτηκε από την πένα της ψυχής...

Ενός παιδιού...

Που δεν κατάφερε ποτέ να μεγαλώσει...

Κι έτσι χάθηκε μέσα σε αυτό...

Και ζήσανε αυτοί καλά...

Κι εμείς...

Καλύτερα...

Άλλωστε...

Τι σημασία έχει...