Πίστη.

Λες ότι πιστεύεις...

Όλοι μας το κάνουμε!

Ξέρεις όμως τι,πραγματικά, είναι αυτό που πιστεύεις?

Το έψαξες???

Το είδες???

Το ένιωσες???

Σε εκφράζει ή εκφράζεσαι μέσα του...

Ή απλά πιστεύεις αυτά που σε δίδαξαν να πιστεύεις???

Αυτά που σου είπαν ή άκουσες...

Αυτά τα πολλά...

Τα κατασκευασμένα...

Τα έτοιμα!!!

Ξέρεις πόσες θρησκείες υπάρχουν???

Πόσα είδη???

Πόσοι διαφορετικοί τρόποι ζωής???

Έχεις εξερευνήσει, μέχρι να δηλώσεις ότι είσαι :

Χριστιανός,Μουσουλμάνος, βουδιστης κ.ο.κ ???
Πριν μπεις σε μια κατηγορία ή δημιουργήσεις μία...
Έχεις εντρυφήσει επί του θέματος? 

Μην ξεχνάς, ότι αυτό που μας καθορίζει είναι σε τι πιστεύουμε!

Όλοι πιστεύουμε σε κάτι..

Μια ανώτερη δύναμη..

Μια ύπαρξη...

Ένα μεγαλείο...

Όλοι έχουμε ανάγκη να νιώσουμε λίγο δέος,

Άλλωστε γι'αυτό δημιουργήθηκαν και τόσες θρησκείες...

Γιατί ο κάθε ένας από μας...

Τα πάντα, ακόμα και το δέος, τα βλέπει με τον δικό του τρόπο...

Δεν ξέρω για σένα, αλλά η γνώμη μου, και χωρίς να θέλω να προσβάλλω κανέναν και τίποτα...

Είναι η εξής :

"Καλά είναι σαφές ότι το "σχολείο", που φρόντισαν να μας στείλουν πριν προλάβουμε να χαρούμε την πρώτη επαφή μας με τον κόσμο, είναι μια μηχανή χειραγώγησης της ανθρώπινης ύπαρξης.

Ένα εργοστάσιο που παίρνει αθώα και νωπά μυαλά και τα πλάθει όπως αυτό θέλει,

για να δημιουργήσει ένα προϊόν που θα μπορεί να εκμεταλλευθεί, μετέπειτα, στο μέγιστο.

Κι υπάρχουν ακόμα κάποιοι που απορούν πως φτάσαμε ως εδώ...

Από την ανέχεια της απέχθειας...

Τα διαστρεβλωμένα μηνύματα...

Τα λάθος πρότυπα...

Τις ψεύτικες εικόνες...

Τις φτιαχτές ανάγκες...επιθυμίες....

Από την αδιαφορία...

Την εσκεμμένη κούραση...

Τις δικαιολογίες...

Όλα αυτά συντέλεσαν στο να χαθεί το νόημα της όλης μας ύπαρξης!

Το έχω πει τόσες φορές, θα το πω μία ακόμα!

Επικεντρωθήκαμε τόσο στο ότι είμαστε άνθρωποι,

που ξεχάσαμε πως είναι να είσαι Άνθρωπος.

Κάθε μέρα δημιουργείται και μια καινούρια ανάγκη!

Κι ο καθένας για την πάρτη του.

Χάλασε ο κόσμος κι αντί να τον διορθώσουμε...

Του κάνουμε αναβαθμίσεις...

Τον γεμίζουμε με ανέσεις και τον κάνουμε να μοιάζει όμορφο...

Έτσι ώστε να μπορέσουμε να τον αντέξουμε...

Κρύβουμε την σαπίλα πίσω από μια ψευδαίσθηση και το δεχόμαστε!

Έτσι είναι ο κόσμος σήμερα!

Και δεν θα αλλάξει.

Η πίστη... Κατηγοριοποιήθηκε σε θρησκείες!

Πόσο αίμα έχει χυθεί για κάθε μία κατηγορία!

Λες και διαφέρουν.

Στον ίδιο θεό πιστεύουν, απλά με διαφορετικό όνομα!

Άλλοι τον χώρο προσευχής τους τον λένε τζαμί, άλλοι εκκλησία,άλλοι συνέλευση κι άλλοι πάλι διοργανώνουν συναυλίες...

* Γι'αυτο και δεν μπορώ να καταλάβω ως προς τι τόσο μίσος για την αγία Σοφία που λειτούργησε ως τζαμί!

Τρελάθηκαν οι χριστιανοί(λες και ξέρουν, έστω την οδό που είναι χτισμένη πάνω. 

Sultanahmet Mh., Ayasofya Meydanı, Fatih/İstanbul παρεμπιπτόντως) και προσβλήθηκαν.

ΌΠΩΣ ΚΙ ΑΝ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΕΙΣ!

ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ!

Παραμένει ιερός τόπος έκφρασης της Πίστης.

Απλά ο κάθε ένας μας την εκφράζει με διαφορετικό όνομα, σε διαφορετική γλώσσα και με διαφορετική κουλτούρα!

Που είναι η διαφορα?

Το ίδιο δεν είναι???

Κι εμένα, αν δεν ήμουν από την ελλάδα και ήμουν από την ουγκάντα,

και δεν με έλεγαν Κώστα, αλλά Ajani.

Θα άλλαζε κάτι???

Το όνομα μετράει ή τα βιώματα???

Κι όμως...

Πόσοι πόλεμοι έγιναν στο ΟΝΟΜΑ κάθε θρησκείας.

Άλλοι τον ονόμασαν Χριστό, άλλοι μωάμεθ, άλλοι βούδα,άλλοι δεν είχαν μόνο έναν άλλα 12 κι άλλοι πάλι...πολλούς περισσότερους.

Από τους σταυροφόρους, Τις μάχες των θεών με τους τιτάνες μέχρι και την Μέκκα.

Κόντρες...

Πόλεμοι...

Κακουχίες!

Γιατί ρε παιδιά?

Ως προς τι τόσο κακό??

Για την εξουσία και την επικράτεια του ισχυρότερου θεού???

Μετριέται η πίστη???

Πάμε καλά???

Βασικά... Που πάμε???

Η αγάπη... Μεταμορφώθηκε σε ανούσια ειδύλλια.

Ρομάτζα που σβήνουν στο πρώτο φως της μέρας.

Πάει το Μοναδικό, το απαράλλαχτο!

Όλα αναλώνονται πλέον στον βωμό της διάβρωσης!

Ο σεβασμός... Μετατράπηκε σε φόβο.

Φοβόμαστε!

Δεν σεβόμαστε!

Απλά δεν μιλάμε.

Κι αρχίζουμε να μισούμε.

Κι αυτή η συσσώρευση μίσους είναι ότι χειρότερο.

Δεν ξέρεις ποτέ, πότε θα γίνει η έκρηξη..."

Παντού παγωμένα βλέμματα.

Γκρίζες σκιές σε ένα ασπρόμαυρο τοπίο...

Μα πες μου αλήθεια...

Μόνο εγώ το βλέπω???

Που έχετε χαθεί όλοι σας???

Σε μια εικονική πραγματικότητα.

Να ψάχνετε για λύτρωση εκεί που σας δείχνουν και όχι εκεί που νιώθετε!!!

Πως μπορείτε...

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ!

Και μετά λες ότι πιστεύεις.

Σε τι πιστεύεις όταν δεν ξέρεις καν τον ορισμό της πίστης???

Ψάξε...

Για το νόημα πριν πεις ότι το έχασες...

Για την αλήθεια πριν πιστέψεις στο ψέμα...

Για την αγαλλίαση της ψυχής σου...

 Αυτό είναι που μετράει.

Και παραμένει αιώνια...

Η Ψυχή.

Το σώμα θα σαπίσει.

Θα μείνουν κόκαλα.

Όσα χτίζεις κάποτε θα γκρεμιστούν.

Θα μείνουν ερείπια.

Όλοι όσοι γνωρίζεις κάποτε θα χαθούν...

Θα μείνουν οι αναμνήσεις τους.

Μόνο αυτή θα μείνει ατόφια...

Γι'αυτό φρόντισε ό,τι κάνεις...

Να το κάνεις ΜΑΖΙ της..!