Ψάχνω...

Ψάχνω τα μάτια που δεν ξεχάσαν...

Nα κοιτάνε ορθάνοιχτα...

Nα δακρύζουν από την γύρη της ζωής....

Nα εισχωρούν πίσω από ξαφνικές γκριμάτσες....

Nα διασχίζουν αποστάσεις σωτηρίας...

Nα ξεγελούν τον θάνατο χαμογελώντας,

Ψάχνω τα μάτια...

που θ᾽ ανοίξουν διάπλατα στα χρώματα της φύσης.

που θ᾽ αντέξουν την σκόνη της ζωής χωρίς δάκρυα,

που θ᾽ ανοιγοκλεινουν στο ξάφνιασμα μιας καινούργιας εικόνας,

που θα παρατηρούν ξάγρυπνα ο,τι αγγίζει τον ώμο και τον βαραίνει.

ψάχνω τα μάτια παράθυρα που θα τα ανοίξω...

Και μέσα τους θα δω τον ήλιο να ανατέλλει...

Εικόνες και σχήματα..

Στεναγμούς και αρώματα ν᾽ αγκαλιάσουν την στιγμή
………………………..

Μια φορά...

Και για μένα..!

Ένα βλέμμα. 
Μόνο ένα βλέμμα. 
Είναι αρκετό. 
Είναι περισσότερο από ένα άγγιγμα, μια λέξη, μια προσφώνηση.
Έχει τη δύναμη να ξεκινήσει  αντάρα ωκεανού μέσα σου! 
Ένα βλέμμα. 
Μόνο ένα βλέμμα. 
Είναι ικανό να γαληνέψει μια καρδιά που τρέμει.
Να της αλλάξει παλμό. 
Ένα βλέμμα. 
Μόνο ένα βλέμμα. 
Μπορεί να σου αφαιρέσει το ρόλο του αυτοπροσδιορισμού σου!
Ένα βλέμμα.
Μόνο ένα βλέμμα…