Ονειρέματα...

Ονειρέματα...

Δεν θέλω να θυμάμαι τίποτα...

Θέλω να σβηστούν οι αναμνήσεις από τα πρακτικά...

Να καούν...

Να χαθούν...

Λες και δεν συνέβει τίποτα!

Ποτέ!

Φαντάσματα...

Με στοιχειώνουν και δεν θέλω να θυμάμαι...

Δεν θέλω να ξέρω...

Δεν θέλω να νιώθω...

Άδειασα...

Στέρεψα...

Δεν θα μιλήσω για αυτά που διέπραξα ή επέτρεψα να μου συμβούν!

Δεν θα γράψω για αλήθειες και ψέματα...

Πόνο...

Άλλωστε πάντα ο κάθε ένας θα το βλέπει διαφορετικά...

Μόνο για αυτό το κενό...

Μόνο με αυτό θα ασχοληθώ...

Μόνο αυτό έμεινε τελικά...

Αυτό το τίποτα που έγιναν όλα τα "για πάντα"...

Μούδιασαν οι πληγές και δεν πονάνε πια...

Ούτε που θυμάμαι πλέον πως τις απέκτησα...

Και δεν με νοιάζει...

Δεν με ενδιαφέρουν οι πληγές στο σώμα μου...

Τα αγκάθια στην ψυχή μου...

Ο πάγος στο βλέμμα μου...

Το φαρμάκι στα λόγια μου...

Μονάχα...
που έχασα το ενδιαφέρον.

Αυτό με ενδιαφέρει.

Δεν με ενδιαφέρει τι είχα και τι έχασα...

Τι πήρα και τι έδωσα...

Τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία...

Κενό...

Μόνο αυτό μετράει...

Μόνο αυτό μένει...

Κρυφές

Εμμονές

Ντυμένες

Όνειρα.

Τόσο καιρό προσπαθώ με όλες μου τις δυνάμεις,

να ξεφύγω από αυτόν τον λάκκο που έχω πέσει...

Μάταια...

Μένω εδώ...

Με τις δυνάμεις μου να λιγοστεύουν...
 

Δεν με νοιάζει τι έχει από πάνω μου...

Ή 

κάτω μου...
Αφού εχω κολλήσει στο Ενδιάμεσο.

Αφού το μόνο που βλέπω είναι σκοτάδι...
Τι μου δείχνεις???

Γιατί μου φωνάζεις να δω??

Πως να, το, δω από εδώ που είμαι???
Μην με κατηγορείς...
Δεν γνωρίζω που βρίσκομαι.

Που είμαι???

Άραγε ξέρει κανείς???

Πως λέγεται το, "εδώ"

Αυτό το εδώ, που είμαι θαμμένος...

Δεν με ενδιαφέρει πλέον, αν θα βγω από εδώ τελικά...

Ούτε καν το πως βρέθηκα εδώ εξ αρχής.

Είμαι "εδώ" τώρα...

Εδώ!

Πως λέγεται αυτό το μέρος???

Έχει όνομα???
Να το μάθω...
Να το γνωρισω...
Να μην φοβάμαι πια...
άλλωστε

δεν ξέρω αν θα φυγω από εδώ ποτε μου...
έχει γίνει πλέον σάρκα μου...