Ξεμάθεια

Οι άνθρωποι σαν οντότητες έχουμε δημιουργηθεί για να μαθαίνουμε...

Μαθαίνουμε πως να μιλάμε, να κινούμαστε, να επικοινωνούμε...

Παράγοντες που συμβάλουν στην δημιουργία του εαυτού μας.

Στην ανάπτυξη του... Εγώ...Σύμφωνα πάντα με το εμείς!!!

Οι γνώμες διίστανται ως προς το "εμείς", γιατί ο κάθε ένας από μας έχει διαφορετικά

 ερεθίσματα, όνειρα στόχους, βιώματα...

Είμαστε τόσο διαφορετικοί...

Και τόσοι πολλοί...

Όπου και να γυρίσεις το κεφάλι σου...

Όπου κι αν κοιτάξεις...

Βλέπεις ανθρώπους...

Παντού..

Στους δρόμους, τα μαγαζιά, τα βουνά, τις θάλασσες, τις πεδιάδες.

Άντρες, γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένοι...

Μια ανθρωπόμορφη θάλασσα...

Που χανόμαστε στα κύματά της.

Γινόμαστε ένα μαζί της.

Κι αρχίζουμε να βλέπουμε κοινά γνωρίσματα πάνω σε άλλους ανθρώπους...

Και ξεχνιόμαστε....

Και συνάπτουμε σχέσεις...

Κι έτσι ξεκινάει η αρχή των κακών.

Όταν λοιπόν, είσαι δημιουργημένος και προγραμματισμένος για να μαθαίνεις....

Πως μαθαίνεις να ξεχνάς, κάτι που έχεις ήδη μάθει?

Πως ξεμαθαίνεις...

Μήπως είναι καλύτερη η αμάθεια...

Από την ξεμάθεια...?

Η μάλλον για να ακριβολογήσω...

Τι σε κάνει πιο ευτυχισμένο?

Πρόσεχε..

Όχι τι πονάει λιγότερο...

Τι θα σε χαροποιούσε περισσότερο?

Να μάθεις,απλά, κάτι και μετά να μάθεις να το ξεμάθεις...

ή

Να μην το μάθεις, απλά, ποτέ...

Οι περισσότεροι πριν πάρουν μια απόφαση αναρωτιούνται :

"Τι πονάει λιγότερο"

αντί απλά να κάνουν αυτό που θα τους προσφέρει ένα χαμόγελο.

Γιατί να σκεφτείς τον πόνο πριν πάρεις μια απόφαση???

Αυτό δεν μπορώ να κατανοήσω στην καθημερινότητα που μας περιβάλλει.

Είμαι της άποψης ότι άμα κάτι καταλήγει με χαμόγελο...

Τότε άξιζει τον κόπο να το κρατήσεις...

Ότι καταλήγει σε δάκρυ...

Αξίζει να το σκουπίσεις και να το πετάξεις!

Εκτός αν το δάκρυ συνοδεύεται από χαμόγελο...

Τότε φρόντισε να το κρατήσεις σφιχτά και για πάντα κοντά σου!

Αρκεί να μην ξεχνάς να χαμογελάς...

Ισοσταθμίζει τις καταστάσεις, το ξέρεις???

Μαθαίνουμε... 

Μέσα από πολλά εναύσματα...

Γεγονότα...

Δοκιμασίες...

Πως μαθαίνουμε,όμως, να ξεχνάμε πραγματικά???

Όχι να προσπερνάμε ή να καταπίνουμε....\

Να τα ξεχνάμε....

Λες και δεν τα μάθαμε ποτέ...

Για ποιο λόγο να κουβαλάμε ένα βάρος, απλά και μόνο γιατί το μάθαμε...

Γιατί δεν το αφήνουμε εκεί ακριβώς που το βρήκαμε?

Θυμήθηκα μια ιστορία που μιλάει για ένα αγόρι που είχε ερωτευτεί μια πέτρα....

Μια μικρή, σκληρή πέτρα...

Μέσα της, είδε τον εαυτό του...

Κι έτσι...

Την αγάπησε..

Και δεν την αποχωριζόταν λεπτό...

Ήταν η πέτρα του...

Η δική του...

Η μοναδική του...

Όσο περνούσαν οι μέρες, η πέτρα όλο και μεγάλωνε...

Κι όσο την έβλεπε να μεγαλώνει...

Μεγάλωνε και η αγάπη του για αυτήν...

Λες και υπήρχε ένας αόρατος δεσμός ανάμεσα τους, 

που κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει...

Πόσο μάλλον να το εξηγήσει!

Κι η πέτρα όλο και μεγάλωνε.

Κι όσο μεγάλωνε...Αγρίευε.

Κι όμως δεν σκέφτηκε,λεπτό, να την αφήσει.

Κι ας μάτωναν τα χέρια του...

Κι ας λύγιζαν τα πόδια του..

Δεν τον ενδιέφερε η κούραση...

Είχε αντοχή!

Αντλούσε από την πέτρα όση ενέργεια χρειαζόταν...

Μέχρι που μια μέρα γύρισε και την κοίταξε,

 και είδε ότι ήταν τόσο μεγάλη και ογκώδες που είχε καλύψει τα πάντα γύρω του.

Ακόμα και τον ίδιο!

Τα χέρια του είχαν γδαρσίματα και δεν μπορούσαν πια 

να προσφέρουν ούτε χάδι, στην τραχιά της επιφάνεια.

Τα πόδια του σταμάτησαν να τον ακολουθούν..

Μέχρι και η καρδιά του αρνήθηκε να ξαναχτυπήσει...

Κι έτσι... έμεινε μόνος του...

Αυτός και η μαγική του πέτρα...

Και τότε ήρθε το μυαλό και τον ρώτησε...

"Γιατί είσαι εδω???

Γιατί επιλέγεις να κουβαλάς κάτι που σε ξεπερνάει τόσο πολύ...

Αγαπάς κάτι που δεν θα σε αγαπήσει ποτέ, γιατί δεν είναι παρά μονάχα μια πέτρα...

Ακόμα και να το κάνει...

Δεν υπάρχουν λέξεις που να μπορούν να το εκφράσουν...

Και να τ'ακούσεις..."

Και τότε γύρισε το βλέμμα του κι είδε παντού πέτρες.

Μεγάλες, μικρές, άνισες, λαμπερές, πολύτιμους λίθους...

Πήρε μια βαθιά ανάσα και είπε...

"Τις βλεπεις όλες αυτές?

Δεν είναι παρά μονάχα....Πέτρες!

Κι αυτό γιατί δεν έχουν κανέναν να της αγαπήσει τόσο..

ώστε να πάρουν αξία!"

Άθλιος κόσμος...

Από πόσα λάθη θα είχαμε γλιτώσει αν κάναμε μία μόνο ερώτηση στον εαυτό μας:
"Αυτό θέλω για μένα;"
Οι άνθρωποι χαλάνε φίλε μου..

πλέον με ένα Like μπορείς να έχεις εικονική κοπέλα,πατέρα,μητέρα κτλπ..

Πλέον όλοι βγαίνουν με τους "φίλους" τους και αντί να μιλάνε γράφουνε στάτους στο Facebook για το που είναι και τι κάνουν..

Πλέον η ευτυχία των ανθρώπων εξαρτάται απο τον αριθμό των "Μου αρεσει" απο άλλους ανθρώπους που ούτε καν ξέρουν..

Πλέον ο κάθε σπιτόγατος έχει δημιουργήσει μια εικόνα του "top καφρου" αντιγράφοντας ψεύτικα καφροστατους που έχει γράψει κάποιος άλλος σπιτόγατος,
και παρ'ολα αυτά τον θαυμάζουνε..

Πλέον ο καθένας σε κράζει αν δεν του αρέσει το είδος μουσικής που ακούς..

Πλέον αμα δεν είσαι εμφανίσημος είσαι ενα τίποτα και οι "όμορφοι" γελάνε εις βάρος σου.

Γελάνε εις βάρους σου άνθρωπροβατα που Μόλις άκουσαν για τους τζιχαντιστες στην Γαλλία τρέξαν να αναρτησουν τους αγωνιστικους τους χαιρετισμούς...

Φωτογραφίες με την σημαία της Γαλλίας και emoticons παρηγοριας.

Κι ομως ,καθημερινα, πεθαίνουν τόσα παιδιά στην συρία και κανείς δεν λέει τίποτα...

Καθημερινά.

ΕΙ ΕΣΥ! 

Εσύ που διαφέρεις μέσα σε αυτόν τον δηθενισμό και την σαπίλα...
Εσύ που δεν αντέχεις να τα βλέπεις όλα αυτά...
Σταμάτα να κλείνεις τα μάτια σου...
Άνοιξε τα όσο πιο πολυ μπορείς και κοίτα αλλού...

Σταμάτα να είσαι δυστυχισμένος με τον εαυτό σου, είσαι τέλειος..

σταμάτα να εύχεσαι να έμοιαζες με κάποιον άλλον..

ή

σταμάτα να εύχεσαι να άρεσες στους ανθρώπους όσο αρέσει κάποιος άλλος.. 

Σταμάτα να προσπαθείς να τραβήξεις την προσοχή από κάποιον που σε πλήγωσε..

Σταμάτα να μισείς το σώμα σου, το πρόσωπο σου, την προσωπικότητα σου, τα ελαττώματα σου.. 

Να τα αγαπάς γιατί χωρίς αυτά δεν θα ήσουν εσύ.. 

Και γιατί θα ήθελες να είσαι κάποιος άλλος; 

Να είσαι σίγουρος για το ποιος είσαι, μπερδεύει τους ανθρώπους! 

Αν κάποιος σε μισεί επειδή είσαι ευτυχισμένος με τον εαυτό σου κράτα το μεσαίο δαχτυλο στον αερα και μην σε νοιαζει!!!

την ευτυχια ή δυστυχια σου την οριζεις μοναχα εσυ!!!

Αν ήσουν διαφορετικος. 

Αν ήσουν σαν όλους τους άλλους. 

Αν τα πέρναγες όλα εύκολα χωρίς να σε αγγίζει τίποτα..

Τότε δεν θα ησουν ΕΣΥ!!!
Θα ήσουν ακόμα ένα κομμάτι ενός άθλιου κόσμου...
Αυτό θες???
Άσε τι σου αξίζει...
Η ζωή ποτέ δεν μας δίνει αυτό που αξίζουμε, αλλά αυτό που διεκδικούμε...
Εσύ...
Τι διεκδικείς???

Όταν θες κάτι πολυ, θα βρεις τον τρόπο να το αποκτήσεις... Αν δεν τα καταφέρεις, τότε δεν το ήθελες και τόσο..!

Όταν θες κατι πολύ τότε το σύμπαν συνομωτεί για να το αποκτήσεις,λενε...

Πολλές φορές όμως νομίζουμε ότι θέλουμε κάτι τόσο έντονα κι όμως ότι και να κάνουμε δεν μπορούμε να το αποκτήσουμε ποτέ....

και νευριάζουμε με ό,τι πιστεύουμε πως είναι η αιτία που μας χωρίζει από τον στόχο μας!

Δεν πάει έτσι όμως...

όταν εστιάζεις στην έλλειψη, αντί σε αυτά που ήδη έχεις.

Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο μας λάθος.

Γιατι οι δυνάμεις του σύμπαντος δεν σε βοηθάνε,

Όταν η λογική λέει ότι κάτι πρέπει να γίνεται με συγκεκριμμένο τρόπο,

ενώ η καρδιά γνωρίζει ότι κάτι μπορεί να γίνει και με τρόπους που δεν μπορείς να φανταστείς.

'Οταν δυσανασχετείς και ανησυχείς για αυτά που δεν έχεις, αντί να νιώθεις ευγνωμωσύνη για αυτά που έχεις.

'Οταν αμφιβάλλεις για την πραγματοποίηση του, αντί να έχεις πίστη ότι έχει ήδη γίνει.

Όταν κατηγορείς άλλους ή τις συνθήκες και περιστάσεις για την δική σου πραγματικότητα,

αντι να αναλαμβάνεις την ευθύνη της ζωής σου.

Όταν αισθάνεσαι μνησικακία αντί να συγχωρείς .

Όταν αισθάνεσαι συναισθήματα χαμηλών δονήσεων όπως φόβος, ενοχές , πικρία κλπ.

'Οταν έχεις ιδέες για την πραγματοποίηση της επιθυμίας σου και δεν μπαίνεις στο κόπο να κάνεις τις υπερβάσεις, να ξεβολευτείς και να δράσεις.

Όταν νιώθεις πως δεν το αξίζεις αντί να κατανοείς ότι η αξία σου είναι δεδομένη και ανεξάρτητη από τα συμβάντα στη ζωή σου και τι σου λένε οι άλλοι..

'Οταν έχεις πεποιθήσεις που δεν σε εξυπηρετούν και δεν τις έχεις απελευθερώσει ακόμα.

Όταν δεν κατανοείς ότι η πραγματικότητα σου είναι καθρέφτης του προγράμματος που τρέχει στο υποσυνείδητο σου.

Όταν έχεις την τάση να κλαίγεσαι επειδή δεν έχεις αρκετά χρήματα , δεν υπάρχουν αρκετές δουλειές , δεν υπάρχουν αρκετά διαθέσιμα άτομα για να βρείς σύντροφο , δεν υπάρχει αρκετός χρόνο κλπ. Όταν δεν κατανοείς την δύναμη των λέξεων και χρησιμοποιέις λέξεις που σαμποτάρουν την πραγματοποίηση της επιθυμίας σου.

Όταν συμβαινουν όλα αυτα τότε μην κατηγορείς κανέναν άλλον,που δεν μπορείς να αποκτήσεις αυτά που θες, παρά μόνο τον εαυτό σου!!!!

Μείνε αυτήν την φορά...

Που ήσουν τόσο καιρό???

Ποια γωνιά του σύμπαντος σε κρατούσε μακρυά μου???

Που ήταν όλη αυτή η λάμψη....

Αυτή η όψη του έρωτα που είχα ξεχάσει...

Αυτή η ανεμελιά...

Η παιδικότητα....

Όλα όσα λαχταρούσα και μου κλέψανε...

Που ήσουν???

Κι ήρθες τώρα...

Δεν με νοιάζει που ήσουν,

μου αρκεί που ήρθες...

Απλά σε ρωτάω, όχι από περιέργεια...

Αλλά από νοσταλγία...

Μου έλειψες το ξέρεις???

Μου έλειψε κάθε κομμάτι σου!

Μου έλειψες εσύ...

Κάθε μικρή λεπτομέρεια που σε κάνει να ξεχωρίζεις...

Μου έλειψε...

Και δεν θέλω να το ξαναζήσω αυτό...

Αυτό το συναίσθημα της απώλειας...

Ξέρεις πως είναι να μην μπορείς να καταπιείς???

Να ξεροβήχεις και να νιώθεις στο στέρνο σου ένα κενό...

Δάκρυα να πλημμυρίζουν το πρόσωπό σου κι εσύ να σπας...

Χωρίς να ξέρεις γιατί και πόσο αντέχεις ακόμα....

Χωρίς να είσαι σωματικά άρρωστος...

Απλά να διαλύεσαι χωρίς κάποιον συγκεκριμένο λόγο...

Να μένεις μόνος να τριγυρνάς μέσα σε ένα ατελείωτο σκοτάδι,

ψάχνοντας ένα φως....

Μια διέξοδο...

Εγώ ξέρω πως είναι, και δεν θέλω να φτάσω ποτέ ξανά εκεί...

Μου αρέσει το εδώ...

Αυτό το εδώ που ξέρω...

Που νιώθω ασφαλής...

Που δεν φοβάμαι γιατί ξέρω και την καλή, αλλά πάνω απ'όλα, και την κακή του όψη...

Δεν έχω πλέον κάτι άλλο να φοβάμαι...

Το εκεί με φοβίζει...

Το εκεί τρέμω....

Γιατί εκεί δεν υπάρχεις εσύ....

Γι'αυτό τώρα που είσαι εδώ...

Μείνε...

Σε περίμενα το ξέρεις???

Δεν μας πούλησα...

Έκανα λάθη...

Και ποιος δεν έχει κάνει???

Αλλά είμαι εδώ...

Δεν έφυγα...

Μην φύγεις...

Όχι γιατί δεν μπορώ μακρυά σου...

Αλλά γιατί δεν θέλω να ζήσω, ξανά, χωρίς εσένα...

απλά αυτό..!

Μου αρέσουν οι άνθρωποι που αφήνουν σημάδια ... και όχι πληγές!!!
Είναι αυτοί οι οποιοί μπαίνουν στα κλεφτά στη ζώη σου και τη διαπερνούν ήσυχα...
 Μιλάνε με χειρονομίες και όχι δυνατά, καλούν τα συναισθήματα και όχι το θύμο!
Μου αρέσουν οι άνθρωποι που αφήνουν το σημάδι τους ...εκεί ...σ'αυτό το μικρό χώρο που ονομάζεται "καρδιά" !!!
Είναι αυτοί που δεν εγκαταλείπουν ποτέ... γιατί γι'αυτό το χώρο νοιάζονται κάθε μέρα!!!
Μου είχαν πει να μην δενομαι για να μην πληγωνομαι...άρα ούτε ν'αγαπάω,να νοιάζομαι,να αγκαλιάζω,να ΔΕΙΧΝΩ την αγάπη μου...
Συγγνώμη αλλά με ασπίδες δεν ζεις...δεν πολεμάς...
Μένεις στο ίδιο σημείο μέχρι να σε βρει το βέλος εκεί που πονάς πιο πολύ...
Συγγνώμη αλλά προτιμώ να δίνω τα πάντα κ να ζω,παρα να μην δίνω τίποτα κ να είμαι ενα ΤΊΠΟΤΑ....
Άλλωστε μια φορά ζούμε σε αυτήν την ζωή...
και να ξανάρθουμε...
Δεν θα το θυμόμαστε...
Γι αυτο θα ζω για όλα όσα θα εχω να θυμάμαι...
Σε αυτήν την ζωή...
κουράστηκα να πεθαίνω περιμένοντας μίαν άλλη...
που δεν θα έρθει ποτέ.

χαμογέλα μου...

Έλα....

Χαμογέλα μου λίγο...

Μπήκε καινούριος μήνας...

Θες να σε βρει με τα παλιά τα μούτρα???

Τα ξινισμένα???

Δεν κουράστηκες???

Έτσι μπράβο,

ρίξε ένα χαμόγελο...

Κι ας το να κάνει την δουλειά του...

Ξέρεις πόσο όμορφη είσαι όταν χαμογελάς???

Λάμπεις...

Λες κι όλα τα άστρα του ουρανού, δημιουργήθηκαν,

μόνο και μόνο να για υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης...

Μαζί σου...

Κι όμως αν τα ενώσεις όλα μαζί,

η λάμψη τους δεν φτάνει την ακτινοβολία σου!!!

Δεν ξέρω πως το δέχτηκαν οι ουρανοί και σου επέτρεψαν να πάρεις ανθρώπινη μορφή...

Χαίρομαι όμως, γιατί μου δόθηκε η ευκαιρία να σε γνωρίσω...

Είσαι ένα πάζλ...

Κομμάτι-κομμάτι...

Σε ανακαλύπτω...

Μου αρέσει αυτή η αίσθηση μυστηρίου που σε τυλίγει...

Τα χέρια σου...

Καλύπτουν τα δικά μου λες και φτιάχτηκαν από την ίδια φόρμα...

Πανομοιότυπα...

Τα ετερώνυμα έλκονται,λένε...

Ασ'τους να λένε...

Αυτοί που τα λένε, δεν ξέρουν!

Δεν το έζησαν!

Αλλιώς δεν θα τα έλεγαν, πίστεψέ με!

Δεν θέλω να έλκω,πλέον, κανέναν και τίποτα που απωθείται από μένα...

Δεν έχω αντοχές για κυνηγητά!

Βαρέθηκα και τα παιχνίδια...

και τους κανόνες τους.

Όλα αυτά τα πρέπει που ανέχεσαι για ένα απλό, θέλω...

Κι όλα αυτά τα Θέλω που πνίγεις, για όλα αυτά τα "πρέπει"....

Όχι...

Ασ'τους να λένε...

Εκεί στα ομώνυμα...

Στα μέρη τα γνώριμα...

Εκεί που δεν χρειάζομαι μια μάσκα...

Εκεί που είμαι, εγώ...

Εκεί που είσαι κι εσύ, εκεί...

Εκεί θέλω να είμαι...

Μαζί σου κι όπου βγει...

Δεν με νοιάζει το εκεί που θα είναι...

Αρκεί να είσαι...

Κι Εσύ Εκεί..!

Με αυτό το χαμόγελο...

Να με γεμίζεις ενέργεια.

'Δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο από τα πάντα...'

Ελπίζω να το ξέρεις αυτό.

Πλάσμα μου, μεγαλειώδες...

Υποκλίνομαι μπροστά σου

και δηλώνω άκρως...

Μαγεμένος!!!

Γι' αυτό σου λέω...

Κάνε την νύχτα μέρα και χαμογέλα μου...

Κι επέτρεψε μου να παραμείνω μαγεμένος....

Για ακόμα μία μέρα...

Και κάθε μέρα...

Μέχρι η γη να σταματήσει να γυρίζει...

Μέχρι η πλάση να αρχίσει να αποσυντίθεται...

Μέχρι όλα τα άστρα του ουρανού να χαθούν και το σκοτάδι να αγκαλιάσει όλη την την φύση...

Μου αρκεί ένα σου χαμόγελο...

Να μου φτιάχνει την μέρα...

Μέχρι εκείνη την μέρα!

Χαμογέλα μου λοιπόν!