Μείνε αυτήν την φορά...

Που ήσουν τόσο καιρό???

Ποια γωνιά του σύμπαντος σε κρατούσε μακρυά μου???

Που ήταν όλη αυτή η λάμψη....

Αυτή η όψη του έρωτα που είχα ξεχάσει...

Αυτή η ανεμελιά...

Η παιδικότητα....

Όλα όσα λαχταρούσα και μου κλέψανε...

Που ήσουν???

Κι ήρθες τώρα...

Δεν με νοιάζει που ήσουν,

μου αρκεί που ήρθες...

Απλά σε ρωτάω, όχι από περιέργεια...

Αλλά από νοσταλγία...

Μου έλειψες το ξέρεις???

Μου έλειψε κάθε κομμάτι σου!

Μου έλειψες εσύ...

Κάθε μικρή λεπτομέρεια που σε κάνει να ξεχωρίζεις...

Μου έλειψε...

Και δεν θέλω να το ξαναζήσω αυτό...

Αυτό το συναίσθημα της απώλειας...

Ξέρεις πως είναι να μην μπορείς να καταπιείς???

Να ξεροβήχεις και να νιώθεις στο στέρνο σου ένα κενό...

Δάκρυα να πλημμυρίζουν το πρόσωπό σου κι εσύ να σπας...

Χωρίς να ξέρεις γιατί και πόσο αντέχεις ακόμα....

Χωρίς να είσαι σωματικά άρρωστος...

Απλά να διαλύεσαι χωρίς κάποιον συγκεκριμένο λόγο...

Να μένεις μόνος να τριγυρνάς μέσα σε ένα ατελείωτο σκοτάδι,

ψάχνοντας ένα φως....

Μια διέξοδο...

Εγώ ξέρω πως είναι, και δεν θέλω να φτάσω ποτέ ξανά εκεί...

Μου αρέσει το εδώ...

Αυτό το εδώ που ξέρω...

Που νιώθω ασφαλής...

Που δεν φοβάμαι γιατί ξέρω και την καλή, αλλά πάνω απ'όλα, και την κακή του όψη...

Δεν έχω πλέον κάτι άλλο να φοβάμαι...

Το εκεί με φοβίζει...

Το εκεί τρέμω....

Γιατί εκεί δεν υπάρχεις εσύ....

Γι'αυτό τώρα που είσαι εδώ...

Μείνε...

Σε περίμενα το ξέρεις???

Δεν μας πούλησα...

Έκανα λάθη...

Και ποιος δεν έχει κάνει???

Αλλά είμαι εδώ...

Δεν έφυγα...

Μην φύγεις...

Όχι γιατί δεν μπορώ μακρυά σου...

Αλλά γιατί δεν θέλω να ζήσω, ξανά, χωρίς εσένα...