Τωρα πια ξερω.

Δεν ξερω τι αποπνεω στους ανθρωπους...
Και ειδικα στο γυναικειο φυλλο και το ελκω τοσο πολυ.
Δεν μπορω να πω οτι προκαλω.
Ισα ισα που,οσο μπορω, προσπαθω να περναω απαρατηρητος.
Δεν μπορω να αλλαξω ομως αυτο που ειμαι.
Δεν μπορω να σταματησω μια ατακα οταν νιωσω οτι πρεπει να την πω.
Η μια χειρονομια που ξερω οτι θα βοηθησει.
Δεν μπορω να αλλαξω την ιδιοσυγκρασια μου.
Τον χαρακτηρα μου.
Ολα οσα εμαθα να ειμαι.
Ειμαι ακρως κοινωνικος και αυτο δεν με βοηθα στο να συναψω μια,μονιμη και σοβαρη σχεση.
Δεν ειναι κακο, ομως,αυτο.
Δεν ειμαστε ολοι, για ολα!
Με βοηθαει αλλου...
Οπως στο να συναπτω πολλες διαφορετικες σχεσεις και να εχω την δυνατοτητα να ειναι η καθημερινοτητα μου, μια εκπληξη Κι οχι ενας μονοτονος φαυλος κυκλος.
Για ενα διαστημα χαθηκα μεσα στους φοβους της κομπλεξικοτητας μου.
Μεσα στα σκοτεινα μονοπατια του υποσυνειδητου μου.
Στο εσωτερικο υπογειο κοσμο μου...
Χαθηκα μεσα του και επεσα σε ναρκη.
Ειδα ανθρωπους να ανεβαινουν ψηλα...
Μεσα απο δικες μου ευκαιριες.
Γεννηθηκα για να ξεχωριζω κι ομως προσπαθησα τοσο πολυ να γινω ενας συνηθισμενος ανθρωπος.
Μεχρι που η συνηθεια εγινε, ενα απο τα πολλα ονοματα μου.
Τι εκανα γι αυτο???
Εγω το προκαλεσα.
Εγω το επιδιωξα.
Εγω θα το αποβαλλω.
Επετρεψα να με αλλαξουν,
Να με διαμορφωσουν.
Να με σπασουν και να με χτισουν απο την αρχη..ενας αλλος εγω...που μου μοιαζει... αλλα δεν ειναι εγω...
Για ενα ονειρο που κυνηγησα εχασα τοση ζωη.
Αλλα τωρα εμαθα.
Αναγνωριζω το ψεμα τωρα που ξερω την οψη του...
Εχω ακουσει το τραγουδι των υβρεων τοσες φορες που πλεον εχω μαθει απ εξω τους στίχους.
Μουδιασα... και τωρα δεν νιωθω τον πονο...
Τωρα ξερω...
Δεν πρεπει να εχω διπλα μου ανθρωπους που με φερνουν σε καταστολη.
Χρειαζομαι ανθρωπους που να ωθουν τις δεξιοτητες μου στο επακρο.
Και δυστυχως αυτο δεν μπορει να επιτευχθει απο εναν και μονο ανθρωπο!!!
Γι αυτο κι οι μουσσες μου, μου ειναι τοσο σημαντικες.
Μ αρεσει να φτιαχνω τις γυναικες και να αφηνω πανω τους την υπογραφη μου...
Αφου δεν μπορεσα να ενωσω τα κομματια μου αποφασισα να τα χαριζω σε καθε μια απο αυτες...

Γι αυτο σε σενα ερωτα, αποψε λεω... φυγε!
Οπου κι αν ψαξω δεν θα βρω καρδια να με χωρεσει.

Ενας κοκκος αμμου.

Τοσα ονειρα...
Τοσες προσπαθειες...
Τοσοι ορκοι...
υποσχεσεις μιας ζωης...
Αραγε με θυμασαι?
Με σκεφτεσαι καθολου?
Οταν εκανες οτι εκανες αραγε...
Με σκεφτοσουν?
Πλεον δεν ξερω τι να πιστεψω.
Επενδυσα χρονια ολοκληρα πανω σου
Κι ομως... δεν σε γνωριζω πια.
Οχι, δεν γινεται να σε ηξερα.
Λες και δεν σ εμαθα ποτε.
Καταφερες να παιξεις τοσο με το μυαλο μου ωστε να το μπερδεψεις.
Με απογοητευσες,το ξερεις?
Ησουνα ο τελευταιος ανθρωπος που περιμενα να με προδωσει...
Και το εκανες.
Οποτε τωρα τι εχω να περιμενω?
Τωρα που με εχεις αποδεσμευσει απο καθε τι που με εδενε μαζι σου...
Τι κανω τωρα?
Εσυ εχεις προχωρησει...εισαι καλα.
Δυστυχως τα νεα μαθαινονται.
Ευχομαι να πηρες την εκδικηση σου.
Να σαι καλα με την αποφαση σου, να με αντικαταστησεις.
Εγω ομως πως το κανω?
Πρεπει να σε αφησω πισω...
Αλλωστε δεν σε κρατησα ποτε με το ζορι.
Κι ας το ηθελα.
Δεν μου εδωσες ποτε το δικαιωμα να το κανω. Ποιος ήμουν αλλωστε?
Δεν ειχε σημασια ποιος μπορει να γινομουν καποτε.
Σημασια ειχε ποιος ημουν εκεινη την σηγκεκριμενη χρονικη στιγμη.
Και δεν ημουν καν μεσα στα θελω σου.
Γι αυτο και εκρυψες ολες τις αληθειες σου μεσα στο ψεμα που ηξερες οτι θα ακουσω...οτι θα πιστεψω... οτι θα γατζωθω.
Παντα σε αφηνα να κανεις οτι ηθελες και σε δεχομουν. Οπως κι αν ησουν.
Οτι κι αν ησουν. Ερχοσουν εφευγες κι εγω εκει. Οσο κι αν ηθελα να φυγω... ημουν παντα εκει.
Ησουν αυτη που επελεξα να δωσω τον εαυτο μου.
Και ξερεις πολυ καλα οτι δεν το κανω αυτο αυτο σαν ανθρωπος.
Δεν ανοιγομαι. Δεν αφηνομαι. Δεν δινομαι. Και κουβεντα στην κουβεντα, λαθος στο λαθος, χρονο στο χρονο...
Ηρθε αυτη η στιγμη...
Που κοιτας την κλεψυδρα και δεν υπηρχε κοκκος αμμου.
Αυτο σημαινει οτι ο χρονος, μεσα της,τελειωσε.
Ετσι κι εμεις.
Δεν το χα πιστεψει στην αρχη.
Λεω αλλο ενα καπριτσιο.
Αλλο ενα σκερτσο.
Θα γυρισει...
Θα μαθει...
Θα καταλαβει...
Θα το ξεπερασουμε...
Και τελικα ξεπερασες εμενα.
Πριν καν χωρισουμε.
Περιεργο ετσι?
Τοσα σ αγαπαω,τοσα καρδιοχτυπια, τοσες αναμνησεις... τοσες αλλαγες... τοσο τρεξιμο...τοσα ονειρα,
Σκορπισμενα στο πατωμα.
Τι κανω εδω?
Αφου εσυ δεν εισαι πια και δεν θα ξαναερθεις.
Αφου το συζητησαμε και το ξεκαθαρισαμε...
Τι κανω εδω?
εδω ειμαι μονος.
Και δεν μπορω αυτη την οψη που παιρνει ο καθρεφτης.
Θα προσπαθησω να βρω κι εγω τον τροπο να σε αφησω πισω.
Που θα παει.
Καποτε θα τα καταφερω!
Βιον ανθοσπαρτον να εχετε.
Η μονη γυναικα που δεν απατησα....
Το εκανε αυτη.
Φοβερο.
Και μονο που δεν το καταλαβα....
Μπραβο σου.
Ηθελε μαγκια για να το κανει καποιος, αυτο, σε μενα.
Κι εκει που νομιζα οτι θα καταρευσω.
Οτι θα το παρω εγωιστικα...
Οτι θα τρελαθω...
Ενα μερος της ψυχης μου αγαλιασε.
Το περιμενε.
Απλα επρεπε να βεβαιωθει.
Αυτο ησουν λοιπον.
Αυτη ησουν.
Μπραβο σου.

Αγαπη σαν Ντομινο

Ποσο θα θελα...
Να τρεξω δρομους μονο και μονο για να ρθω να σε βρω...
Κι ας ειναι δυσβατοι και σκοτεινοι.
Να πιασω οποιον σε ξερει και να του πω να σε φερει κοντα μου...
Κι ας χασω την αξιοπρεπεια μου.
Τι πειραζει?
Αν δεν σε πειραζε και σενα...
Δεν θα μετρουσε.
Ποσο θα ήθελα να μετακινησω ολα τα αστρα απο τον ουρανο με τετοιο τροπο, ωστε ολο το συμπαν να μπορει, να διαβασει το ονομα σου.
Να φτιαξω ενα βασιλειο και να σαι εσυ η μοναδικη μου βασίλισσα.
Να ακουσω το "και τωρα μπορεις να φιλησεις την νυφη"
Και να ησουν εσυ αυτη.
Ενας κοσμος που χωραει μονο δυο.
Ενας κοσμος χωρις κανονες...
Ο δικος μας κοσμος....
Ποσο θα θελα να χα Δύναμη.. .
Αντοχή.. .
Να δωσω μια του εγωισμου να τον γονατισω και να ερθω να σε παρω την πιο ζεστη μου αγκαλια....
Μια αγκαλια που εχω φυλαγμενη μονο για σενα.

Ποσο θα θελα....

Αλλα δεν μπορω...
Γιατι καθε φορα που κλεινω τα ματια μου σκεφτομαι ολες τις φορες που το εκανα....
Τελικα ξερεις τι ειμαστε?
Ενα Ντομινο.
Ενα ντομινο που φτιαχνεις σιγα σιγα...
Με προσήλωση και υπομονή.. .
Κι ομως μια φορα ειναι αρκετη, ενα μικρο λαθος, ενας φευγαλεος αντιπερισπασμος... ολα αυτα ειναι αρκετα για να πεσουν ολα, πριν φτασεις στο τελος του και δεις την εικονα που θα αφησει πέφτοντας.. .
Την εικονα που περιμενεις να δεις γι αυτο και τα στηνεις εξ αρχης.
Κι αντε φτου κι απ την αρχη.
Κι αντε παλι τα ιδια.

Αυτο που με ποναει ομως πιο πολυ δε ειναι το γεγονος οτι μου λειπεις.
Εχω συμβιβαστει πλεον με αυτο.
Παντα θα μου λειπεις.
Αυτο που με ποναει ειναι πως γινεται να μην σου λειπω εγω?
Πως γινεται να μπορει καποιος αλλος να παρει την θεση μου.
Και να μην ειναι ουτε γ αντιποινο ουτε για να με πονεσεις...
Πως γινεται να θες καποιον αλλον...
Και να μην θες εμενα...
Φτιαξαμε το ντομινο μας αλλα τα χερια μας ετρεμαν και τα κομματια επεφταν πριν τελειωσει το εργο.
Ετσι λοιπον το παγωσαμε.
Το αφησαμε μισο να αναρωτιομαστε τι εικονα θα αφηνε στο τελος.
Πριν βαλουμε τα τελευταια κομματια.
Το παγωσαμε.
Μεχρι που παγωσε καθε κομματι...
Και πέφτοντας, εσπασε...
Και δεν αφησε καμια εικονα!
Μονο κομματια.

until then...Goodbye my beloved one!

Τελευταια υποκλιση πριν το χειροκροτημα

Δεν θελω πια να ξαναρθεις.
Κουραστηκα να σε προσμενω...
Να περιμενω οτι κατι θα αλλαξει...
Δεν αντεχω αλλα πηγαινε ελα...
Δεν εχω αλλες αντοχες...
Με κουρασαν τα ψεμματα.
Αφου ολα φαινονται στο τελος...
Τι προσπαθουσες να κρυψεις τοσο καιρο? Δεν θα το μαθαινα?
Δεν θελω να ακουω αλλα.
Δεν αντεχω να μαθαινω αλλα...
Δεν αντεχω πλεον ουτε την σκεψη σου.
Με καταρρακωνει.
Με εβγαζες λαθος γιατι πολυ απλα δεν ηθελες τα σωστα μου...
Δεν σε συμφερανε.

Τοσα χρονια.... τοσες προσπαθειες...
Ολα χαμενα στις κρυφες γωνιες του υποσυνειδητου.
Αυτη τη γευση εχει λοιπον η προδοσια...
Αυτη τη μυρωδια αναβλυζει το ψεμα.
Σιψη...
Δεν λυπαμαι που σε εχασα...
Αν αξιζε, θα ησουν εδω.
Λυπαμαι που πιστεψα το βλεμμα σ... τα λογια σου...
Πιστεψα στον ερωτα και την αγαπη σου.
Δεν λεω οτι ειμαι ο πιο προσιτος η ευκολος ανθρωπος...
Για σενα ομως προσπαθησα να φτασω τα παντα στο επακρο.
Εκανα δυνατο καθε αδυνατο που συναντουσα μαζι σου.
Σου εδωσα κομματια μου που δεν εχουν αντιγραφο.
Και μια ζωη τα πρωτοτυπα θα τα κρατας εσυ.
Περασα τοσο χρονο στο να σε καταλαβω...
Να σε παρατηρησω...
Να σε νιωσω...
Κι ολα αυτα γιατι?
Τιποτα... ενα μεγαλο και αρχοντικο ΤΙΠΟΤΑ.
Και τωρα?
Τωρα παλι απο την αρχη σαν να μην εγινε ποτε τιποτα...
Κι ομως εγινε.
Εσυ ομως προχωρας προοδευεις κι εγω μενω εδω...
Να χανω μερα με την μερα οτι μου χει απομεινει.
Δηλητηριαστηκε η ψυχη μου και δεν μπορει κανεις να μου δωσει το αντιδοτο.
Κι οσο περναει ο καιρος...
Ολα οσα εγιναν...
Ολα οσα ειπωθηκαν...
Θα γινουν καπνος...
Μια θολη αναμνηση που αμυδρα θα θυμασαι...
Αυτη λοιπον ηταν η αγαπη που κυνηγουσα τοσο καιρο...
Ενα συννεφο...μια ομιχλη που κρυβει τα παντα μεσα της.
Σου απαντησα ολα σου τα γιατι για να μεινω στα αναπαντητα...
Και τωρα την θεση που ματωσα για να κερδισω την χαριζεις απλοχερα σε καποιον που δεν εδωσε ουτε ενα λεπτο απο τον χρονο του για να σε καταλαβει...
Του δινεις ολα οσα υποσχεθηκες σε μενα.
Κι αυτο που με ποναει πιο πολυ ειναι που τωρα... που αλλαζω...
Δεν εισαι εδω.
Λειπεις πολυ καιρο απο την ζωη μου κι εμαθα πια. Συνηθισα.
Απλα θα με ποναει που ολα οσα ονειρευτηκα μαζι σου θα τα κανεις με καποιον αλλον.
Ευχομαι να τον θες οπως ποτε σ δεν με θελησες.
Να μην χρειαστει να τον αλλαξεις κι αυτον.
Οσο κι αν ποναω χαιρομαι που βρηκες αυτο που εψαχνες.
Οχι επειδη το βρηκες...
Αλλα επειδη εστω κι ενας μας καταφερε να προχωρησει.
Αυτη τη φορα ηταν η τελευταια.
Κι ας το εννοουσαμε διαφορετικα.
Τουλαχιστον ζησαμε. Αγαπησαμε. Κλαψαμε. Γελασαμε. ΝΙΩΣΑΜΕ.
Κατι ειναι κι αυτο.
ΑΡΑΓΕ ΤΩΡΑ ΝΙΩΘΕΙΣ μαζι του? Τωρα τουλαχιστον εισαι καλα?
Να του πεις να σε προσεχει και να σ αγαπαει.
Ευχομαι να μην τον αλλαξεις οπως αλλαξες εμενα.
Αλλωστε αν με ηθελες δεν θα με αλλαζες εξ αρχης.
Θα με δεχοσουν οπως ειμαι. Με τα καλα και τα κακα μου.
Εγω σε δεχτηκα οπως εισαι.
Οτι κι αν εισαι.
Οποια κι αν εισαι.
Δεν σε αλλαξα... εγινα οπως ακριβως με εφτιαξες. Κι ομως παλι δεν σου εκανα.
Μπορουσα να κανω πολλα για σενα. Κι εκανα οτι περνουσε απο το χερι μου.
Δεν μπορω ομως να σε κανω μα με θελεις.
Μπορω να σε αφησω να εχεις αυτον που θελεις.
Κι αυτο θα κανω.
Οχι για να κρατησω την αξιοπρεπεια μου...
Οχι... αυτη την εχασα καιρο πριν...
Οταν αγαπας ομως θες ο αλλος να ναι καλα.
Κι αμα αυτος σε κανει να χαμογελας...
Μου φτανει.
Αυτη ειναι η φυσικη εξελιξη των πραγματων.
Αυτη ειναι η πραγματικοτητα.
Δεν εχω παρα να την δεχτω!
Τωρα το νιωθω.
Ηταν η τελευταια φορα.
Νανινυχτεν μικρη μου.
Κι ευχομαι η ζωη σου απο δω και μπρος να ειναι ενα υπεροχο ονειρο!

Το Πρώτο μου καλοκαίρι.

Μου είπαν : "Μην το κοιτάς...Απλά βούτα..."

Και βούτηξα...

Κι είναι, όλα, τόσο φωτεινά...

Επιτέλους κόπηκαν οι αλυσίδες που με κρατούσαν δέσμιο.

Μια βουτιά...

Και νιώθω τον αέρα, στο σώμα μου, να με αγκαλιάζει...

Βυθίζομαι στην θάλασσα κι αφήνομαι...

Καλοκαίρι...

Τι όμορφη εποχή!

Είναι ιδέα μου...ή...

Όλα μοιάζουν πιο όμορφα στον ήλιο...?

Να...Παίρνουν μια πιο ευχάριστη μορφή...

Πόσα καλοκαίρια πέρασαν και πόσοι χειμώνες ήρθαν.

Τώρα όμως, οι χειμώνες είναι αυτοί που έφυγαν

Έμενα στον χειμώνα γιατί είχα μάθει στο κρύο.

Μου άρεσε να κρύβομαι μέσα στα χοντρά μου ρούχα!

Μου άρεσε?

Η μήπως δεν είχα άλλη επιλογή?

Κι εκεί που ο δρόμος σου σε βγάζει σε αδιέξοδο...

Εκεί που βλέπεις τον τοίχο να αναρριχάται μπροστά σου,

έρχεται μια μαγική μπάλα και τον κατεδαφίζει.

Φοβερό????

Όταν χάνεις τα πάντα και συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις τίποτα...

Τότε, δεν έχεις τίποτα άλλο να χάσεις...

Έτσι, δεν έχεις και κάτι να φοβάσαι.

Κοίτα με, μεγαλώνω...

Αλλά τι λέω...

Αφού εσύ...

Δεν είσαι εδώ...

Πόσο θα θελα να με έβλεπες...

Να έβλεπες αυτό το καλοκαίρι μέσα στα μάτια μου και να το φυλάκιζες σε μια στιγμή.

Να σουν εδώ στα πρώτα βήματά μου...

Όπως ήσουν κάποτε...

Κι ας ήσουν για λίγο.

Όπως κι αν ήσουν.

Δεν είσαι όμως...

Ανήκεις στον χειμώνα...

Φέτος θα αργήσει πολύ να χειμωνιάσει...

Θα αργήσω να σε ξαναδώ...

Και μέχρι τότε...

Θα έχεις παγώσει...κι εσύ..

Όπως κι εγώ...

Μέχρι τώρα νόμιζα ότι το ομορφότερο θέαμα στον κόσμο είναι το ηλιοβασίλεμα...

Μέχρι που είδα... Την Αυγή.

Το ταξιδι μας εφτασε στο τελος του.

Οταν ημουνα παιδι, θυμαμαι, ενα παραμυθι που μου εκανε εντυπωση.
Ο μικρος πριγκιπας.
Δεν μπορουσα να καταλαβω πως γινεται να αγαπαει το τριανταφυλλο του και να μην μπορει να το εχει μαζι του σε καθε του ταξιδι...
Αφου αυτο ηταν η πηγη εμπνευσης του..
Ο λογος που ξεκινησε το ταξιδι του εξ αρχης....
Γιατι το αφηνει σε εναν τετοιο κοσμο, μονο του...
Σε εναν κοσμο που καταστρεφεται μερα με την μερα...

Επρεπε να περασουν τοσα χρονια...
Μεχρι να καταλαβω...
Επρεπε να γινουν ολα οσα εγιναν...
Για να το νιωσω...

Πιστευα οτι το δικο μου τριανταφυλλο θα αντεχε το ταξιδι μου...
Μαραθηκε ομως πριν καν προλαβω να φτασω στον προορισμο μου...

Και τωρα...???
Τι θα εχω να σκεφτομαι καθε που κλεινω τα ματια μου....
Τωρα που το λουλουδι μου δεν υπαρχει πια...
Τι θα απογινουν ολα οσα συμβολιζε...
Τωρα που δεν εχω καπου να γυρισω.
Καποιον να με περιμενει.

Ναυαγος στο ιδιο μου το πλοιο.
Εξοριστος απο τον ιδιο μου τον κοσμο...
Τι αξια εχει να συνεχισω...
Ξερω πως θα το κανω...
Αλλα πως, το κανω, ειναι το θεμα :/

Ημουν για τοσα χρονια απων...
Πως θα ενταχθω ξανα...
Πως θα αντεξω ολα οσα παλεψα να διωξω...
Πως θα σταματησω να νιωθω ολα οσα νιωθω...
Ξανα απο την αρχη...
Και παλι στην αρχη!!!
Χωρις σκοπο...
Χωρις προορισμο...
Ξανα...
Πρωτη φορα μετανιωσα για κατι...
Που δεν πηρα παραδειγμα απο τον μικρο πριγκιπα.
Γιατι στο φιναλε χωρις το λουλουδι μου...
Ο πλανητης μου δεν ειχε αξια να σωθει! Αφου μεχρι κι εγω... τον αφησα!
Κι ετσι... καταστραφηκε... και τωρα δεν εμεινε κανεις και τιποτα!
Κι ετσι...χωρις λογο...
Εμεινα χωρις... λογο.

Αλλά..ζω!

Πως αλλάζουν έτσι οι καιροί...

Ο άνθρωπος που κάποτε θαύμαζες...

Που περίμενες... Που έψαξες...Που Γνώρισες...Που έμαθες...Που...

Πλέον μοιάζει με σκιά μέσα στο πλήθος....!

Κάποτε ήξερες τόσα γι' αυτό το πρόσωπο.

"Το υποκείμενο, του κειμένου..."

Όχι το πρόσωπο ως φυσικό πρόσωπο...

Αλλά ως προσωπικότητα.

Ήξερες μικρά μυστικά όπως την πλευρά που κοιμάται, αγαπημένο χρώμα, φαΐ...

Τη μυρωδιά του σώματος, τη γεύση ενός φιλιού, το μυστικό πίσω από ένα βαθύ βλέμμα...

Μικρές καθημερινές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν και δηλώνουν ενδιαφέρον...Έλξη...

Αυτά ενώνουν δύο ανθρώπους...Αυτές...Οι μικρές, ασήμαντες στιγμές.

Άλλωστε ένα κείμενο για να το καταλάβεις, πραγματικά, χρειάζεσαι το υποκείμενο...

Φαντάσου με έναν άνθρωπο τι χρειάζεσαι...

Όλα αυτά λοιπόν είναι η γέφυρα ανάμεσα στον κόσμο σου,

 και τον κόσμο του ανθρώπου που επέλεξες.

Όλα αυτά δημιουργούν τον "δεσμό" ανάμεσα σε δύο ανθρώπους.

Κι αυτά είναι που τον επικυρώνουν...ή τον ακυρώνουν στο φινάλε...

Γιατί όλα τελειώνουν, το ξέρεις?

Καλά-κακά...

Όλα κάνουν τον κύκλο τους και κλείνουν...

Έχω άδικο???

Πές μου...

Τι σημασία έχουν οι όρκοι, όταν ο άνθρωπος στον οποίο τους χάρισες...

Δεν μπορεί να σε ακούσει...

Όταν, όλα όσα για σένα ήταν ΟΛΗ σου η ζωή, δεν σήμαιναν τίποτα εκεί.

Όταν δεν έχει μείνει τίποτα...

Όταν όλα μοιάζουν ξένα...

Τι σημασία έχει η γέφυρα, αν δεν υπάρχει κανείς εκεί για να την περπατήσει!

Είδες πως αλλάζουν όλα κι όλα μοιάζουν λες και δεν άλλαξαν ποτέ...

Κι όμως αλλάξαν...

Αλλάζουν οι καιροί...

Και μαζί τους...

Όλα!

Το νιώθω αλλάζω κι εγώ...
Αλλά...ζω.

Οργη.

Πως να σωπασω μεσα μου...
Τι κι αν μπορω να δειχνω ηρεμος...
Μεσα μου πως γαληνευω???
Το μονο που νιωθω ειναι οργη.
Για ολα οσα εζησα.
Ολα οσα εδωσα.
Ολα οσα μου δοθηκαν.
Ολα οσα κατεκτησα.
Ολα οσα μου εκλεψαν.
Ολα οσα μου στερησαν.
Για ολα.
Μια ατελειωτη οργη.
Τι να το κανεις το ταξιδι οταν χανεις τον προορισμο.
Οργη.
Αγνη... στυφη...Οργη!
Θελω να φωναξω αλλα ποιος θα μ ακουσει?
Θελω να τρεξω μακρυα αλλα τα ποδια μου ειναι κολλημενα εδω.
Τοσα θελω συνοδευμενα παντοτε απο τοσα "αλλά".
Γιατι να μην καταλαβαινω..?
Γιατι ολα ειναι τοσο θολα μεσα στο κεφαλι μου..?
Που ειναι ολα αυτα τα λογια που ακουγα....
Γιατι δεν εγιναν ποτε πραξεις?
Γιατι... συνοδευομενο απο μια οργη που δεν εχω ξανανιωσει.
Ενιωσα τον πονο στο πετσι μου κι εγινε ενα με μενα...και τωρα μεταμορφωθηκε σε οργη.
Ακατεργαστη... ασυγκρατητη οργη.
Ξεχειλισε πια και αρχιζει να φαινεται η πληγη.
Δν θελω. Δεν πρεπει.
Οχι παλι.
Δεν σε μισω.
Απλα σε απεχθανομαι.
Ευχομαι να μην ξανασυναντηθουν οι δρομοι μας.
Γιατι το ψεμμα σου... θα γνωρισει την οργη μου.
Αν εχεις λιγη τσιπα μεσα σου, εξαφανισου.
Ετσι οπως με εξαφανιζες σιγα σιγα μεχρι που δεν εμεινε τιποτα απο μενα.
Μονο κατι ερειπια και σαπιες υποσχεσεις.
Εξαφανισου και φροντισε να μην ξαναπλησιασεις ποτε.
Γιατι οτι δημιουργησαμε το σκοτωσες και μου εδωσες το μαχαιρι κατηγοροντας με.
Μην σε ξαναδω στα ματια μου.
Εκαψα καθε τι που σε θυμιζει.
Μονο η αναμνηση σου εμεινε...
Κι η οργη μου θα την εξαλειψει κι αυτην.
Κακη ψυχρη κι αναποδη να ναι η καθε σου μερα κι οτι κι αν κανεις.
Οι τυπικοτητες και οι καλοσυνες πεθαναν.
Ηρθε η ωρα σου να δεις τι δημιουργησε το μισος σου.
Ηρθε η ωρα να πληρωσεις για καθε πονο που μου προσφερες.
Καιρος να δεχτεις τις συνεπειες.
Δεν ημουν παιχνιδι να παιξεις μαζι μου.
Μπορει εγω να σε συγχωρεσα. Η οργη μου ομως...ποτε.

Κολαζ

Οταν ο ανθρωπος που επελεξες για ανθρωπο σου σε προδωσει, τοτε ενα αισθημα προδοσιας ξεχυλιζει απο μεσα σου και επεκτεινεται και στους αλλους ανθρωπους που προσπαθουν να ερθουν κοντα σου.
Οταν για χρονια ειχες μια φωνη να σε διαστρεβλωνει και να σου υπενθυμιζει καθε λεπτο, ολα τα αρνητικα σου...
Οταν δυο ματια επεβλεπαν και εκριναν καθε σου κινηση....
Οταν η αγκαλια που περιμενες να γινει καταφυγιο, εγινε φυλακη...
Πως μπορεις να λες οτι το ξεπερασες...
Ετσι απλα...
Δεν μπορεις...
Οχι ακομα τουλαχιστον.
Εκανες ενα βημα φιλε μου.
Σιγα σιγα....
Μη βιαζεσαι.
Μπορει να ποναει τωρα....
Μπορει να μην ξερεις γιατι συμβαινει αυτο η γιατι νιωθεις ετσι οπως νιωθεις...
Ετσι ειναι ομως.
Αλλαζουν οι ανθρωποι και μαζι τους αλλαζουν και τα συναισθηματα.
Μην προσπαθησεις να καταλαβεις.
Δεν θα καταφερεις τιποτα.
Σταματα απλως να το διαιωνιζεις.
Μερικοι ανθρωποι ειναι τοσο ψευτικοι οσο κι ο αντικατοπτρισμος τους στον καθρεφτη.
Κι εσυ χαραμιζεις τα δακρυα σου γι αυτους?
Πονας?
Για ποιον λογο?
Αν ηταν αυτοι που πιστευες δεν θα σε πονουσαν εξ αρχης.
Δεν θαβσε πληγωναν...
Δεν θα σε προδιδαν.
Τωρα τα ιδια χερια που σε χτυπουσαν θα χαιδευουν αλλο σωμα...
Τα ματια που αδιαφορουσαν για σενα θα ανοιγουν διαπλατα, μπροστα σε αλλα βλεμματα.
Το στομα που σου ξερναγε φαρμακι θα χαριζει τα πιο γλυκα φιλια του σε αλλα χειλη.
Ετσι ειναι η ζωη.
Πως τολμησες να σκεφτεις κατι διαφορετικο???
Μπογια ησουν που περασε....
Δεν ησουν τιποτα αλλο για κεινη...
Την μια που τοσο υπερασπιστικες.
Τωρα?
Που ειναι τωρα?
Αλλου ειναι μικρε.
Οχι εδω.
Ποτε δεν ηταν.
Μην κανεις το λαθος αυτην την φορα.
Θα περασει...
Κι ο πονος κι η προδοσια κι η υποκρισια...
Ολα...
Αρκει να κανεις λιγη υπομονη.
Γιατι τα καλυτερα μπορει να ερχονται με χελωνα...
Απο την κινα...
Κουτση...
Αλλα ερχονται...
Μην το ξεχνας αυτο.
Απλα αυτη τη φορα...
Οταν ερθουν...
Φροντισε να σαι εκει.
Να μην κρυφτεις παλι απλα και μονο απο ντροπη.
Δεν ντραπηκες ποτε σου.
Μην επιτρεπεις αλλο να νιωθεις οσα σε γεμισαν, ανθρωποι που το μονο που ηθελαν ηταν να σε δουν γονατιστο...
Δειξ τους ποσο αντεχεις.
Για μια ακομα φορα...
Βγαλτα απο μεσα σου...
Φτιαξε ενα κολαζ με αυτα και κορνιζαρε το στον τοιχο σου....
Ακομα κι αν δεν ξερεις που πηγαινεις...
Θα ξερεις σιγουρα που δεν πρεπει να ξαναγυρισεις.
Ηρεμησε φιλε μου.
Καθε φορα που θα το ξεχνας...
Εδω θα ειμαι να στο υπενθυμιζω.

Τι μπορεί να κρύβει ένα λάθος άραγε...

Τα τελευταία χρόνια πέρασα πολλά σκαμπανεβάσματα...

Κι όλα αυτά με οδήγησαν στο να αναθεωρήσω κάποια πράγματα...

Σκέψεις, λεξεις, πραξεις, θέλω/Δεν θέλω, Πρέπει.

Κάποτε μάτωσα και προσπάθησα να πάρω όσα μου άξιζαν,

Και το είχα καταφέρει...

Μέχρι και την στιγμή, που πέταξα το τελευταίο από όλα όσα πήρα!

Δεν είχα δικαίωμα να γκρινιάξω ούτε για ένα δευτερόλεπτο.

Κι όμως, μέχρι που πληγώθηκα κι όλας!

Επέτρεψα να μου συμβεί και αυτό.

Είχα τα πάντα...

Κι ήταν Η επιλογή μου να μείνω στο τίποτα.

Ήμουν άξιος της Μοίρας μου.

Και ασπάστηκα κάθε συνέπεια.

Μέχρι που μπούχτισα.

Ακριβώς αυτή η λέξη εκφράζει, Το πως νιώθω ...

Μπούχτισμα!

Για ποιο λόγο να φοβάμαι να φτιάξω εμένα...?

Και να φτιάχνω τους άλλους και να μένω πίσω...?

Τι κατάφερα τόσο καιρό???

Τίποτα.

Κι εγώ έμαθα στα πάντα!

Να έχω τα πάντα.

Να παίρνω τα πάντα.

Να μου δίνουν τα πάντα.

Να κερδίζω πάντα.

Τι δουλειά είχα εγώ στο Τίποτα, εξ αρχης!

Όλη αυτή η δύναμη που ανάβλυζε η αύρα μου...

Που είχε χαθεί...?

Που είχα χαθει, άραγε...

Κι όμως...

Είμαι ακόμα εδώ...

Δραπέτευσα από την φυλακή μου

και είμαι πάλι ελεύθερος...

Και το καλύτερο είναι, ότι το νιώθω κι όλας...

Κι αφού ημιτελής, είχα πολλά...

Τώρα που επιτέλους θα τελειοποιηθώ...

Αδημονώ για όλα όσα έρθουν.

Είμαι έτοιμος.

Τώρα ναι.

Επιτέλους είμαι.

Όχι άλλα πρόχειρα...

Ήρθε ο καιρός να γράψω την ιστορία μου...

Με καινούρια πένα!

      Καινούριες σελίδες!

Καινούριο πλάνο.

   Κενουριος Εγώ............

Naja naja

Δεν θα με ξεχάσεις...

Σ'όποια αγκαλιά κι αν τρέξεις να κρυφτείς!

Σ'όποιον ώμο κι αν πλαγιάσεις να παρηγορηθείς...

Δεν θα με ξεχάσεις...

Γιατί πολύ απλά...

Δεν πρόκειται να με ξαναβρείς...

Μπορείς να βρεις κάποιον να μου μοιάζει ή κάποιον εντελώς αντίθετο από μένα.

Μπορείς να βρεις κάποιον και να τον γαλουχίσεις... Μέχρι να γίνει, εγώ...

Μπορείς εσύ η ίδια να γίνεις... Εγώ...

Το προσπαθείς πού άλλωστε...

Αλλά δεν θα είναι...

Δεν θα είσαι.

Κι αυτή θα είναι η εκδίκηση μου.

Δες λοιπόν πως είναι να είσαι εγώ...

Αλήθεια, σ'αρέσει???

Μου έδειξες κάτι που δεν θα μπορέσω να ζήσω...

Σου έδειξα κάτι που δεν θα μπορέσεις ποτέ σου να γίνεις.

Εγώ σε δημιούργησα...

Μην το ξεχάσεις.

Δεν ήξερες τις δυνατότητες σου μέχρι να σε γνωρίσω...

Το θυμάσαι???

Και κοιτάξου τώρα...

Θυμήσου ποια ήσουν και κοίτα ποια είσαι...

Δεν ήσουν, παρά μονάχα μια εμμονή στο κεφάλι μου...

Και σε έκανα πραγματικότητα!

Δεν υπήρχες...

Δεν ήξερες καποια πολύ βασικά πράγματα....

Να φιλάς...
Να αγαπάς...
Να επικοινωνείς...

Να κάνεις έρωτα...

Έτρεμες σε κάθε μου άγγιγμα...

Αυτήν την αθωότητα...

Την χάρισες σε μένα...

Ποιος θα μπορέσει να σε κάνει να νιώσεις όπως σε έκανα εγω???

Κανείς...

Τι ήσουν???

Ένα κοριτσάκι που δεν ήξερε,

Κόσμος τι πάει να πει...

Τι ήξερες, πριν με γνωρίσεις???

Τίποτα...

Νόμιζες ότι η ζωή βρίσκεται μέσα σε 4 τοίχους...

Κι έγω σου έδειξα πως είναι να ζεις έντονα το κάθε δευτερόλεπτο...

Τι υπάρχει εκεί έξω περιμένοντας να το ανακαλύψεις...

Βήμα βήμα...

Κι ήμουν πάντα εκεί...

Μέντορας σου...

Σε κάθε τι που σου δημιουργούσε απορία...

Κι όλα αυτα...

Γιατί είδα αυτό το σκοτάδι στα μάτια σου...

Και με μαγνήτισε.

Σαν την κόμπρα...

Που ενώ ξέρεις ποσο ισχυρό δηλητήριο έχει...

Μαγεύεσαι και προσπαθεις να την κάνεις να χορέψει στους ρυθμούς σου...

Χρειάζονται χρόνια, καθημερινής εξάσκησης για να επιτευχθεί ένας μόνο χορός...

Κι όμως...

Ένα μόνο στιγμιαίο δάγκωμα...

Κι όλα τελειώνουν...

Έτσι.

Τόσο στεγνά.

Τόσο απροσδόκητα

Έτσι κι εσύ...

Από όλα μου τα δημιουργήματα...

Το μεγαλύτερο...

Το πιο έντονο...

Το πιο θανατηφόρο..!

Εσύ...

Η κόμπρα μου...

Πως μπορείς να με ξεχάσεις???

Αλήθεια το πιστεύεις???

Αυτό δεν το μπορείς...

Γιατί ποτέ δεν θα το θελήσεις...

Πάντοτε... 

Ένα κομμάτι του εαυτού σου θα με αναζητάει...

Θα ακούει την μελωδία μου και θα τρέχει να με βρει...

Γιατί μπορει οι άλλοι δεν ξέρουν...

Εσύ όμως...

Πάντα ήξερες.

Αυτούς θα τους πείσεις...

Εσένα???

Πως θα σε πείσεις??

Όπου και να σαι...

Με όποιον κι αν περνάς την ώρα σου...

Κρυφά τις νύχτες θα ψάχνεις να με βρεις...

Και θα βλέπεις μέρα με την μέρα...

Το πόσο λάθος έκανες.

Δώσε χρόνο...

Ακόμα είναι νωρίς...

Τώρα είναι ο εγωισμός στην μέση..

Μην μου άγχεσαι...

Δεν θα κάτσει πολύ...

Θα το δεις...

Όσο ξαφνικά ήρθε, έτσι θα φύγει.

Και τότε όσο κι αν με ψάξεις...

Δεν θα με βρεις...

Κι αν το κάνεις...

Θα είμαι ένας ξένος.

Μια μορφή μέσα στο πλήθος.

Μια φωνή από τον υπόκοσμο...

Νεκρός από το δηλητήριό σου. χα χα,

Περίεργο έτσι?

Tώρα είσαι ήρεμη...

Είσαι???

Πόσο αργείς ακόμα, να οδηγηθείς στην πλήξη...?

Πόσο θα σου πάρει αυτήν την φορά???

Πόσο θα κρατήσει αυτό το ξέσπασμά σου, άραγε?

Πόσο δυνατό θα είναι τώρα?

βδομάδες?

 μήνες??

?

Χρόνια???

και πες πως είναι χρόνια...

Τι νομίζεις???

Έτσι εύκολαα σβήνεις τόσα όνειρα???

Σε δημιοργησα για έναν σκοπό.

Τι κι αν δεν άντεξες...

Θα βλέπεις το προσωπο του παιδιού σου,

 και θα φαντάζεσαι εμένα πάνω του...

Θα κοιμάσαι με έναν άλλον στο κρεβάτι σου και θα τρέχεις μαζί μου,

 στα μονοπάτια των ονείρων σου.

Θα σου κάνει έρωτα και θα φωνάζεις το όνομά μου...

Θα ζήσεις την ζωή που ονειρευτήκαμε.

Χωρίς εμένα όμως.

Βρωντοφώναξε λοιπόν, όσο θες, το πόσο με σιχαίνεσαι...

Δείξε το ψεύτικο φανταχτερό χαμόγελο που τόσο πάλεψες για να δημιουργήσεις...

Και μόλις πέσει η αυλαία κλάψε στην αδεια σκηνή...

Για μένα.

Βγάλε με ψεύτη!

Μ' έβγαλες ήδη μια φορά..

Κι αυτό επειδή σε άφησα να το κάνεις.

Μην το ξεχνάς...

Αν ήθελα πραγματικά να σε κρατήσω...

Είχα τον τρόπο να το κάνω...

Και με ξέρεις αρκετά καλα, ώστε να το ξέρεις αυτό...

Ευχήσου και κρατήσου όσο μπορείς, να μην έρθει εκείνη η στιγμή.

Εκείνο το δευτερόλεπτο που γεννιέται το πρώτο δάκρυ...

Εκεί ξεκινάν όλα...

Απλά όταν έρθει εκείνη η μέρα...

Και γυρίσεις να κατακτήσεις την συγγνώμη μου.

Πάλι...

Γι'ακόμα μια φορά...

Απάλλαξε με από τον κόπο να σου υπενθυμίσω τι έκανες,

όταν προσπάθησα και πολέμησα για την δική σου.

Σου είναι πιο εύκολο να πάρεις την συγχώρεση μου...

Παρά την συγκατάθεση μου...

Σε έφτιαξα μικρή μου naja naja...

Και φτιάχνοντας σε... Χάλασα..!

Αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ...

Όπως κι εσύ...

Εμένα!!!

Ξεκινάμε λοιπόν...

Ο χρόνος ξεκινάει από τώρα...

Ξεπέρασε με,

αν μπορείς...

Κάτι τελευταίο και σε κλείνω.

Εγώ ξέρω ποια είσαι...

Ξέρω όλα όσα τρέμεις να παραδεχτείς...

Την πιο κρυφή σου αμαρτία μέχρι την πιο αγνή σκέψη σου...

Εσύ γνωρίζεις όλα όσα σου επέτρεψα να μάθεις.

Σύντομα θα ανακαλύψεις...

Ότι δεν ήμουν, παρα μονάχα ένα πρόσωπο...

Μέχρι που θα έρθει η μέρα...

Που δεν θα γνωρίζεις ούτε αυτό.

Ξέρεις γιατί???

Για όλα όσα σου ανέφερα!

Τέλος...Πάντων! (R.I.P)

Καρδιά μου τρελή κι αλλοπαρμένη,

Το είδες???

Τουλάχιστον τώρα...

Κατάλαβες???

Σε άκουσα αυτή τη φορά...

Μου ζήτησες  να το κάνω...Για σένα...

Και το έκανα!

Αψήφησα όλα όσα εκπαιδεύτηκα να κάνω...

Σταμάτησα να λειτουργώ με τον τόπο που είχα μάθει...

Όλα όσα ήξερα ότι θα με αποπροσανατολίσουν... Τους επέτρεψα να το κάνουν.

Κι άντεξα... Μέχρι τέλους.

Γιατί αυτό καρδιά μου, είναι το Τέλος.

Σε υπερασπίστηκα όσο μπορούσα...

Ένιωθα τους χτύπους σου και μοιραζόμουν τον πόνο σου...

Παρέμεινα σιωπηλός... 

Μπας και καταφέρεις να δεις την πραγματικότητα...

Όχι την αλήθεια.

 Την σκληρή...Ψυχρή πραγματικότητα.

Τόσα σημάδια και δεν είδες ούτε ένα!

Νομίζω πως ήρθε η ώρα να σου δείξω λίγο πως γίνεται...

Μην ξεχνάς...Σου φώναζα....

"ΠΡΟΣΕΧΕ ΠΟΥ ΠΑΤΑΣ...ΕΧΕΙ ΣΠΑΣΜΕΝΑ... ΘΑ ΚΟΠΕΙΣ!"

Μου πες θα τα μαζέψεις...

Τώρα που κόπηκες.

Τι Κατάλαβες?

Τι περίμενες???

Αλήθεια πες μου τι , πραγματικά, περίμενες.

Άν απλά με άκουγες...

Όλα θα ταν αλλιώς.

Τόσα χρόνια επιβιώναμε μια χαρά...

Μέχρι που σε έπιασε η μούρλα να αναλάβεις τα ηνία.

Λες και ξέρεις από ευθύνες.

Πάλι εγώ θα μαζέψω τα σπασμένα.

Πάλι εγώ θα πρέπει να σκεφτώ πως θα διορθώσουμε τα λάθη.

Πως θα αναγνωρίσουμε τα σωστά.

Πως θα καταφέρουμε, πάλι να ορθοποδήσουμε.

Πάλι εγώ...

Και πάλι.....

Και πάλι.....

Και πάλι....

Και πάλι...

Πάλι..

Πάλι.

Δεν κουράστηκες?

Δεν ήταν τίποτα.

Δεν άξιζε τίποτα.

Δεν έμεινε τίποτα.

Αρκεί να το πιστέψεις.

Αρκεί να το δεις.

Πόσο πιο ξεκάθαρο???

Ξεκόλλα!

Δεν ήταν αυτή.

Tην ευκαιρία σου την πήρες

Δεν έχεις λόγο να ξαναμιλήσεις

Απο δώ και μπρος...

Μιλάω εγώ.-

Ο καφες μου.. .

Μην μου μιλησεις για ονειρα...
Για δακρυβρεχτες υποσχεσεις και μελισταλαχτα λογια...
Τα αυτια μου δεν θα τ ακουσουν.
Μην προσπαθησεις καν να μου δειξεις εναν δρομο η να με γεμισεις με συναισθηματα.
Τα ματια μου δεν θα τα δουν.
Η καρδια μου δεν θα ζεστανει.
Απλα μεινε και κανε με να μεινω,
οπως καμια δεν τα καταφερε ως τωρα.
Κρατα με ξυπνιο....
Μην με αφησεις κλεισω ακομα μια φορα τα ματια μου και να χαθω μεσα στον κοσμο των ονειρων μου.
Μεινε κι ασε με να ξετυλιξω ολα οσα κραταω κρυμμενα, τοσα χρονια.
Βγαλε με απο την ληθη του ψεματος που ζω τοσο καιρο... κρατα μακρυα τους εφιαλτες μου.
Αυτο το ψεμα.. που το περασα για αληθεια μου.
Τωρα που με βρηκες...
Μεινε γτ εγω δεν ξερω πως να το κανω... 

κι ομως το θελω τοσο πολυ...
Γτ δεν με προδωσες ακομα κι οταν σου προσφερα αμετρητο πονο.
Δεν εφυγες ...
Δεν με εκρινες.
Δεν ανταπεδωσες...
Ησουν παντα εκει...
Σιωπηλος παρατηρητης...
εβλεπες τα λαθη μου κι ομως δεν εμεινες σε αυτα, αλλα στο γιατι τα κανω.
Κι αρχισες να ξετυλιγεις το πεπλο του μυστηριου που αφηνω να αιωρειται γυρω απο μενα...
χωρις να σου δωσω καμια βοηθεια...
ουτε ενα στοιχειο..
Κι ενω ειχες την επιλογη, τον χωρο και τον χρονο , Να κανεις οτι θες....
Επενδυσες στο να με μαθεις.
Απο την πρωτη στιγμη ηξερες πως να με προσεγγισεις...
κι εγω ο δειλος... εφευγα... Κι έφευγα... Σ'απέφευγα...
Οπως κανω παντα...
Ισως γτ μ αρεσαν τα δυσκολα...
Υπερεκτιμουσα τις δυναμεις μου απλα και μονο για να αποδειξω οτι μπορω.
Οτι εχω ισες ευκαιριες με καθε αλλο ανθρωπο πανω σ αυτην την γη.
Κι ας ηταν πιο δυσκολο...
Αλλωστε δεν εχω μαθει στα ευκολα.
Απλα τα εκανα να μοιαζουν...
ποτε δεν ηταν...
Πολλά τα παιχνιδια που εφτιαχνε το μυαλο μου, για να μπορεσει να ανταπεξελθει...
Με κουρασαν ομως πια... ολα...
Αυτο δεν ειναι ενα παιχνιδι, ομως...
Ειναι αληθεια... γτ δεν ησουν εκει για λιγο...
Ήσουν για χρονια....
Κι ετσι ολα τα προβληματα και τα ασχημα...
Ολα τα Δεν...
τα αφησα εκει που τα βρηκα.
Στο χρονοντουλαπο του παρελθοντος μου.
φοβαμαι ακομα να δεθω, ειναι αληθεια.
Βγαζω προσωπεια γτ δεν αντεχω το δικο μου...
Κι εσυ....
Εμεινες σε μενα, με ολα μου τα λαθη...
Χαιδεψες καθε μου προσωπο και μου εδειξες οτι ακομα κι αυτα...
 εχουν ενα κομματι μου...
οτι ακομα και το πιο ασχημο προσωπο μου, κρυβει μεσα του μια ομορφια...
Γιατι ειναι δικο μου.

Οταν σε ρωτησα...Τι σε κραταει εδω...
Αφου εγω δεν ειμαι, σχεδον, ποτε εδω...
Μου ειπες με μιας :
"Εισαι ενας υπεροχος ανθρωπος κι οι υπεροχοι ανθρωποι ειναι ικανοι για υπεροχα πραγματα."
Οταν με ρωτησες τι με κραταει μακρυα,
Σου απαντησα οτι ισως να μην ειμαι και τοσο ικανος η τοσο υπεροχος.
Κι απλα με αγκαλιασες...
Χωρις να πεις λεξη... τα ειπες ολα!!!
Και καθε φορα που περιμενω να με κατσαδιασεις,
εσυ φορας το πιο φωτεινο σου χαμογελο και μου το χαριζεις.
Μου δειχνεις κατι το διαφορετικο.
Κατι ομορφο, που με συμπεριλαμβανει. 

Μιλας για μενα λες κι ειμαι κατι το μοναδικο.
Κατι που οσο κι αν εψαξες δεν βρηκες.
 Και ολοι αυτο μου λενε για σενα...

 οτι με ψαχνεις παντου...
Οτι σε στιγματισα... δεν αφησα απλα το στιγμα μου.
Μαζι σου μπορω να συζητησω για πολιτικη, για τεχνες, για μοδα, για παραφυσικα φαινομενα...
για οτι μπορει να κατεβασει ο νους σου...
κι η καθε κουβεντα κρυβει εναν ερωτισμο.
 Ο τροπος που με κοιτας... οσες γυναικες κι αν περασαν... δεν το χαν αυτο το βλεμμα...
Αυτο το παθος.
Μπορει να μην ειναι αγαπη...
Αλλα εχει μια εσανς....
Μια αυρα...Καλοκαιρινη.
Μεινε και Μιλα μου για οτι θες εκτος απο αγαπες κι ερωτες.
Δεν θελω να μ αγαπησεις...
Η αγαπη δεν μου παει... Δεν ειναι για μενα.
Απλα μεινε οπως ακριβως εισαι.
Ο καφες μου...
Να τον πινω γουλια γουλια και να με κραταει σε εγρήγορση...
Συγκεντρωμενο και Μεθυσμενο απο το αρωμα του.
Καλημερα :) και σε ευχαριστω που με ξυπνησες!

To ποτέ δεν είναι αργά, το είπε αυτός που δεν έμαθε ποτέ του... αργοπορία τι πάει να πει.

Ένα, τεραστίων διαστάσεων ερώτημα είναι : "Τι έκανα λάθος".

Και μόνο η ερώτηση είναι λάθος!

Όπως και να το κάνουμε...

Είναι αρνητική.

Μια καλύτερη απάντηση είναι :
 "Τι δεν έκανα σωστά".

Γιατί στην πρώτη περίπτωση θα βάλεις το μυαλό σου να ψάχνει να βρει κάθε τι λάθος...

Και να πρέπει να το τοποθετεί σε κατηγορίες.

Ενώ στην δεύτερη, ψάχνεις να βρεις τα σωστά...

Και αλλάζεις τελείως τις σκέψεις σου...

Καταλαγιάζουν...

Σαν τις καταιγίδες...

Αυτό έκανα κι εγώ...

Πόσο καιρό έψαχνα τα λάθη μου κάνοντας κι άλλα λάθη για να τα διορθώσω, 

με αποτέλεσμα να χάνομαι μέσα τους...

Κι αυτό με τρέλαινε...

Κι έχανα το παιχνίδι,

 χωρίς να ξέρω από που μου ήρθε το ένα κακό μετά το άλλο...

...Έτσι ξαφνικά.....

..Σήμερα με ρώτησαν...

Τί έκανες σωστά, εσύ? Άσε τα λάθη τελευταία....

 Ίσως... Αν σκεφτείς πρώτα, τα σωστά...

Τα λάθη να μην μπουν καν στον κόπο να έρθουν....

Γι'αυτό την επόμενη φορά φίλε μου,

μην χαραμίσεις την ενέργεια σου προσπαθώντας να διορθώσεις τα λάθη σου...

Φρόντισε, όσο μπορείς, να αναδείξεις τα σωστά σου.

Τα καταφερα για λιγο...Κι ομως για λιγο δεν τα καταφερα!

Όνειρα...

Μύρια όνειρα...

Μεταμορφώνονται και εξελίσσονται σύμφωνα, πάντα, με αυτόν που τα δημιουργεί...

Μικρά... Μεγάλα...Εφικτά κι ανέφικτα...

Εγώ είχα πάντοτε ένα όνειρο.

Μια προσδοκια...

Καθε μερα να γινομαι καλυτερος ανθρωπος...

Απετυχα.

Δεν είχα βλέψεις για μια τεράστια καριέρα... 

Κι ας είχα τα προβλεπόμενα...

Δεν ήθελα να έχω αμέτρητα χρήματα...

Κι ας εμαθα να εχω οτι ζητησω...

Το μονο που ηθελα ειναι να εχω διπλα μου ανθρωπους να νοιαζομαι και να με νοιαζονται.

Και τα ειχα καταφερει...

Τα καταφερα...για λιγο...

Και για λιγο... δεν τα καταφερα τελικα...

Τελικα δεν μετραει ουτε το ταξιδι ουτε η αρχη, αλλα το τελος.

Στο τελος φαινονται ολα.

Στην αρχη ειχα ενα Μοτο.

"Δεν με νοιάζουν οι αναβαθμίσεις, αλλά η εξέλιξη..."

Ποια εξελιξη που καθε βημα που κανω με τραβαει πισω...

Πως γινεται να ειμαι ευτυχισμενος και δυστυχισμενος, ταυτοχρονα...

Πως γινεται να εχω γυρω μου τοσους ανθρωπους να με αναζητανε και να τους πληγωνει η απουσια μου...

Κι ομως να επιλεγω να μενω με ανθρωπους που η παρουσια μου τους

Φανταζει ανυποφορη...

Που το χανω?

Γιατι νιωθω ετσι?

Γιατι το κανω αυτον στον εαυτο μου?

Ποια εμμονη πηγαζει μεσα μου και δεν μου επιτρεπει να δεχτω καθε τι ομορφο επειδη δεν ειναι απο συγκεκριμενους ανθρωπους.

Γιατι εχω εξιδανικευσει τοσο καποια πραγματα και πλεον δεν μπορω να ξεχωρισω τα απλα...τα ομορφα.. τα ξαφνικα που δινουν στην καθημερινοτητα το χρωμα που την φωτιζει..το χαμογελο που της παει...

Γιατι τους διωχνω ολους?

Κατι δεν ξερουν αυτοι που ερχονται ξανα και ξανα...?

Χωρις να εχουν κατι να κερδισουν η να χασουν απο μενα.

Να θελουν απλως... εμενα.

Απλα τους νοιαζω τοσο που αγνοουν καθε ψεγαδι μου...

Και καθε φορα ειναι εκει...

Σαν να μην περασε μια μερα...

Χωρις αντιποινα...

Χωρις ασχημα λογια...

Μονο ενα... εισαι καλα??? Πως εισαι?

Και μια αγκαλια...Αληθινη που ενωνει καθε σπασμενο κομματι μου.

Αυτο δεν μετραει στην τελικη?

Να ..Ειναι εκει. 

Οπως ειμαι εγω για αλλους που απλα δεν μ αντεχουν.

Ποτε θα το σταματησω αυτο?

Ποτε θα δω επιτελους την αληθεια?

Ποτε θα παψω να ζηταω ευκαιριες και απλα θα αρχισω επιτελους να δινω?

Στην τελικη την αξιζουν. Κι ας μην μου την ζητησαν... με αναζητησαν... κι αυτο μου αρκει!!!

Τίποτα Σπουδαίο...Σπουδαίο Τίποτα...

Άσε τις σκέψεις να κυλήσουν ακόμα μια φορά... Πάνω στο χαρτί.

Μια ουτοπία...

Ένα όνειρο...

Μία ευχή...

Και μια πραγματικότητα που τα αρνείται...

Και κάπου εκεί, στην μέση, εγώ...

Μοναχικός καβαλάρης μέσα σε ένα ολόκληρο σύμπαν!

Τόσα ερωτήματα...

Τόσα Γιατί...

 Κι όμως...

Μιαν απάντηση πουθενά!

"Είναι η επιλογή μου..Και πάντα θα είναι..."

Εγώ επέλεξα αυτό το μονοπάτι...

Όσα περάσματα κι αν μας δείξουνε...

Μόνο εμείς, έχουμε τον τελευταίο λόγο στο ποιο θα περπατήσουμε!

Θεέ μου...

Τόσος κόσμος γύρω μου...

Κι όμως...

Είμαι τόσο μόνος...

Το κεφάλι μου, άδειο από σκέψεις

Το σώμα μου, μουδιασμένο από πόνο
Kι η ψυχή μου κουρνιάζει στα έγκατα της αβύσσου...
Σαν μικρό παιδί...που φοβάται το σκοτάδι..
Και η καρδιά του ,τρεμοπαίζει, στο άκουσμα κάθε θορύβου...
Οι εσωτερικοί μας φόβοι, ανοίγουν τις πύλες τους
για να βγουν τα μυστικά μας προς τα έξω και να αποκτήσουν μορφή..
Κι εγώ δεν θέλω άλλα μυστικά.
Όχι άλλες σκιές βαμμένες όνειρα.
Ασύμμετρες μορφές... που περνούν και χάνονται στο θρόισμα του ανέμου...
Δεν θέλω άλλα περάσματα...
ΦΤΑΝΕΙ!!!
Θέλω να βγω στον ήλιο και να νιώσω το χάδι του αέρα, στο πρόσωπό μου....
Γυμνός από αλήθειες και ψέμματα,
για ακόμα μια φορά...
και να τον αντικρίσω το φως του...
Να το αφήσω να με διαπεράσει...
Δεν θέλω το φως για οδηγό μου...
Μέσα μου το θέλω...
Να θυμηθώ ξανά την αίσθηση που είχε το πρώτο παιδικό μου γέλιο..
Δεν έχω την προσδοκία να γίνω, ξανά, παιδί
ή
Να μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω..
Όχι, όχι...
Θέλω έστω και για ένα λεπτό,
να νιώσω αυτήν την αθωότητα που τόσο μου λείπει...
Αυτήν την γαλήνη...
Την ανεμελιά...
Που το τίποτα, φάνταζε Τόσο σπουδαίο
Έστω για ένα λεπτό...
Να χαθώ από αυτό το σπουδαίο Τίποτα...