Το ταξιδι μας εφτασε στο τελος του.

Οταν ημουνα παιδι, θυμαμαι, ενα παραμυθι που μου εκανε εντυπωση.
Ο μικρος πριγκιπας.
Δεν μπορουσα να καταλαβω πως γινεται να αγαπαει το τριανταφυλλο του και να μην μπορει να το εχει μαζι του σε καθε του ταξιδι...
Αφου αυτο ηταν η πηγη εμπνευσης του..
Ο λογος που ξεκινησε το ταξιδι του εξ αρχης....
Γιατι το αφηνει σε εναν τετοιο κοσμο, μονο του...
Σε εναν κοσμο που καταστρεφεται μερα με την μερα...

Επρεπε να περασουν τοσα χρονια...
Μεχρι να καταλαβω...
Επρεπε να γινουν ολα οσα εγιναν...
Για να το νιωσω...

Πιστευα οτι το δικο μου τριανταφυλλο θα αντεχε το ταξιδι μου...
Μαραθηκε ομως πριν καν προλαβω να φτασω στον προορισμο μου...

Και τωρα...???
Τι θα εχω να σκεφτομαι καθε που κλεινω τα ματια μου....
Τωρα που το λουλουδι μου δεν υπαρχει πια...
Τι θα απογινουν ολα οσα συμβολιζε...
Τωρα που δεν εχω καπου να γυρισω.
Καποιον να με περιμενει.

Ναυαγος στο ιδιο μου το πλοιο.
Εξοριστος απο τον ιδιο μου τον κοσμο...
Τι αξια εχει να συνεχισω...
Ξερω πως θα το κανω...
Αλλα πως, το κανω, ειναι το θεμα :/

Ημουν για τοσα χρονια απων...
Πως θα ενταχθω ξανα...
Πως θα αντεξω ολα οσα παλεψα να διωξω...
Πως θα σταματησω να νιωθω ολα οσα νιωθω...
Ξανα απο την αρχη...
Και παλι στην αρχη!!!
Χωρις σκοπο...
Χωρις προορισμο...
Ξανα...
Πρωτη φορα μετανιωσα για κατι...
Που δεν πηρα παραδειγμα απο τον μικρο πριγκιπα.
Γιατι στο φιναλε χωρις το λουλουδι μου...
Ο πλανητης μου δεν ειχε αξια να σωθει! Αφου μεχρι κι εγω... τον αφησα!
Κι ετσι... καταστραφηκε... και τωρα δεν εμεινε κανεις και τιποτα!
Κι ετσι...χωρις λογο...
Εμεινα χωρις... λογο.