Ο καφες μου.. .

Μην μου μιλησεις για ονειρα...
Για δακρυβρεχτες υποσχεσεις και μελισταλαχτα λογια...
Τα αυτια μου δεν θα τ ακουσουν.
Μην προσπαθησεις καν να μου δειξεις εναν δρομο η να με γεμισεις με συναισθηματα.
Τα ματια μου δεν θα τα δουν.
Η καρδια μου δεν θα ζεστανει.
Απλα μεινε και κανε με να μεινω,
οπως καμια δεν τα καταφερε ως τωρα.
Κρατα με ξυπνιο....
Μην με αφησεις κλεισω ακομα μια φορα τα ματια μου και να χαθω μεσα στον κοσμο των ονειρων μου.
Μεινε κι ασε με να ξετυλιξω ολα οσα κραταω κρυμμενα, τοσα χρονια.
Βγαλε με απο την ληθη του ψεματος που ζω τοσο καιρο... κρατα μακρυα τους εφιαλτες μου.
Αυτο το ψεμα.. που το περασα για αληθεια μου.
Τωρα που με βρηκες...
Μεινε γτ εγω δεν ξερω πως να το κανω... 

κι ομως το θελω τοσο πολυ...
Γτ δεν με προδωσες ακομα κι οταν σου προσφερα αμετρητο πονο.
Δεν εφυγες ...
Δεν με εκρινες.
Δεν ανταπεδωσες...
Ησουν παντα εκει...
Σιωπηλος παρατηρητης...
εβλεπες τα λαθη μου κι ομως δεν εμεινες σε αυτα, αλλα στο γιατι τα κανω.
Κι αρχισες να ξετυλιγεις το πεπλο του μυστηριου που αφηνω να αιωρειται γυρω απο μενα...
χωρις να σου δωσω καμια βοηθεια...
ουτε ενα στοιχειο..
Κι ενω ειχες την επιλογη, τον χωρο και τον χρονο , Να κανεις οτι θες....
Επενδυσες στο να με μαθεις.
Απο την πρωτη στιγμη ηξερες πως να με προσεγγισεις...
κι εγω ο δειλος... εφευγα... Κι έφευγα... Σ'απέφευγα...
Οπως κανω παντα...
Ισως γτ μ αρεσαν τα δυσκολα...
Υπερεκτιμουσα τις δυναμεις μου απλα και μονο για να αποδειξω οτι μπορω.
Οτι εχω ισες ευκαιριες με καθε αλλο ανθρωπο πανω σ αυτην την γη.
Κι ας ηταν πιο δυσκολο...
Αλλωστε δεν εχω μαθει στα ευκολα.
Απλα τα εκανα να μοιαζουν...
ποτε δεν ηταν...
Πολλά τα παιχνιδια που εφτιαχνε το μυαλο μου, για να μπορεσει να ανταπεξελθει...
Με κουρασαν ομως πια... ολα...
Αυτο δεν ειναι ενα παιχνιδι, ομως...
Ειναι αληθεια... γτ δεν ησουν εκει για λιγο...
Ήσουν για χρονια....
Κι ετσι ολα τα προβληματα και τα ασχημα...
Ολα τα Δεν...
τα αφησα εκει που τα βρηκα.
Στο χρονοντουλαπο του παρελθοντος μου.
φοβαμαι ακομα να δεθω, ειναι αληθεια.
Βγαζω προσωπεια γτ δεν αντεχω το δικο μου...
Κι εσυ....
Εμεινες σε μενα, με ολα μου τα λαθη...
Χαιδεψες καθε μου προσωπο και μου εδειξες οτι ακομα κι αυτα...
 εχουν ενα κομματι μου...
οτι ακομα και το πιο ασχημο προσωπο μου, κρυβει μεσα του μια ομορφια...
Γιατι ειναι δικο μου.

Οταν σε ρωτησα...Τι σε κραταει εδω...
Αφου εγω δεν ειμαι, σχεδον, ποτε εδω...
Μου ειπες με μιας :
"Εισαι ενας υπεροχος ανθρωπος κι οι υπεροχοι ανθρωποι ειναι ικανοι για υπεροχα πραγματα."
Οταν με ρωτησες τι με κραταει μακρυα,
Σου απαντησα οτι ισως να μην ειμαι και τοσο ικανος η τοσο υπεροχος.
Κι απλα με αγκαλιασες...
Χωρις να πεις λεξη... τα ειπες ολα!!!
Και καθε φορα που περιμενω να με κατσαδιασεις,
εσυ φορας το πιο φωτεινο σου χαμογελο και μου το χαριζεις.
Μου δειχνεις κατι το διαφορετικο.
Κατι ομορφο, που με συμπεριλαμβανει. 

Μιλας για μενα λες κι ειμαι κατι το μοναδικο.
Κατι που οσο κι αν εψαξες δεν βρηκες.
 Και ολοι αυτο μου λενε για σενα...

 οτι με ψαχνεις παντου...
Οτι σε στιγματισα... δεν αφησα απλα το στιγμα μου.
Μαζι σου μπορω να συζητησω για πολιτικη, για τεχνες, για μοδα, για παραφυσικα φαινομενα...
για οτι μπορει να κατεβασει ο νους σου...
κι η καθε κουβεντα κρυβει εναν ερωτισμο.
 Ο τροπος που με κοιτας... οσες γυναικες κι αν περασαν... δεν το χαν αυτο το βλεμμα...
Αυτο το παθος.
Μπορει να μην ειναι αγαπη...
Αλλα εχει μια εσανς....
Μια αυρα...Καλοκαιρινη.
Μεινε και Μιλα μου για οτι θες εκτος απο αγαπες κι ερωτες.
Δεν θελω να μ αγαπησεις...
Η αγαπη δεν μου παει... Δεν ειναι για μενα.
Απλα μεινε οπως ακριβως εισαι.
Ο καφες μου...
Να τον πινω γουλια γουλια και να με κραταει σε εγρήγορση...
Συγκεντρωμενο και Μεθυσμενο απο το αρωμα του.
Καλημερα :) και σε ευχαριστω που με ξυπνησες!