Το Πρώτο μου καλοκαίρι.

Μου είπαν : "Μην το κοιτάς...Απλά βούτα..."

Και βούτηξα...

Κι είναι, όλα, τόσο φωτεινά...

Επιτέλους κόπηκαν οι αλυσίδες που με κρατούσαν δέσμιο.

Μια βουτιά...

Και νιώθω τον αέρα, στο σώμα μου, να με αγκαλιάζει...

Βυθίζομαι στην θάλασσα κι αφήνομαι...

Καλοκαίρι...

Τι όμορφη εποχή!

Είναι ιδέα μου...ή...

Όλα μοιάζουν πιο όμορφα στον ήλιο...?

Να...Παίρνουν μια πιο ευχάριστη μορφή...

Πόσα καλοκαίρια πέρασαν και πόσοι χειμώνες ήρθαν.

Τώρα όμως, οι χειμώνες είναι αυτοί που έφυγαν

Έμενα στον χειμώνα γιατί είχα μάθει στο κρύο.

Μου άρεσε να κρύβομαι μέσα στα χοντρά μου ρούχα!

Μου άρεσε?

Η μήπως δεν είχα άλλη επιλογή?

Κι εκεί που ο δρόμος σου σε βγάζει σε αδιέξοδο...

Εκεί που βλέπεις τον τοίχο να αναρριχάται μπροστά σου,

έρχεται μια μαγική μπάλα και τον κατεδαφίζει.

Φοβερό????

Όταν χάνεις τα πάντα και συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις τίποτα...

Τότε, δεν έχεις τίποτα άλλο να χάσεις...

Έτσι, δεν έχεις και κάτι να φοβάσαι.

Κοίτα με, μεγαλώνω...

Αλλά τι λέω...

Αφού εσύ...

Δεν είσαι εδώ...

Πόσο θα θελα να με έβλεπες...

Να έβλεπες αυτό το καλοκαίρι μέσα στα μάτια μου και να το φυλάκιζες σε μια στιγμή.

Να σουν εδώ στα πρώτα βήματά μου...

Όπως ήσουν κάποτε...

Κι ας ήσουν για λίγο.

Όπως κι αν ήσουν.

Δεν είσαι όμως...

Ανήκεις στον χειμώνα...

Φέτος θα αργήσει πολύ να χειμωνιάσει...

Θα αργήσω να σε ξαναδώ...

Και μέχρι τότε...

Θα έχεις παγώσει...κι εσύ..

Όπως κι εγώ...

Μέχρι τώρα νόμιζα ότι το ομορφότερο θέαμα στον κόσμο είναι το ηλιοβασίλεμα...

Μέχρι που είδα... Την Αυγή.