Ενας κοκκος αμμου.

Τοσα ονειρα...
Τοσες προσπαθειες...
Τοσοι ορκοι...
υποσχεσεις μιας ζωης...
Αραγε με θυμασαι?
Με σκεφτεσαι καθολου?
Οταν εκανες οτι εκανες αραγε...
Με σκεφτοσουν?
Πλεον δεν ξερω τι να πιστεψω.
Επενδυσα χρονια ολοκληρα πανω σου
Κι ομως... δεν σε γνωριζω πια.
Οχι, δεν γινεται να σε ηξερα.
Λες και δεν σ εμαθα ποτε.
Καταφερες να παιξεις τοσο με το μυαλο μου ωστε να το μπερδεψεις.
Με απογοητευσες,το ξερεις?
Ησουνα ο τελευταιος ανθρωπος που περιμενα να με προδωσει...
Και το εκανες.
Οποτε τωρα τι εχω να περιμενω?
Τωρα που με εχεις αποδεσμευσει απο καθε τι που με εδενε μαζι σου...
Τι κανω τωρα?
Εσυ εχεις προχωρησει...εισαι καλα.
Δυστυχως τα νεα μαθαινονται.
Ευχομαι να πηρες την εκδικηση σου.
Να σαι καλα με την αποφαση σου, να με αντικαταστησεις.
Εγω ομως πως το κανω?
Πρεπει να σε αφησω πισω...
Αλλωστε δεν σε κρατησα ποτε με το ζορι.
Κι ας το ηθελα.
Δεν μου εδωσες ποτε το δικαιωμα να το κανω. Ποιος ήμουν αλλωστε?
Δεν ειχε σημασια ποιος μπορει να γινομουν καποτε.
Σημασια ειχε ποιος ημουν εκεινη την σηγκεκριμενη χρονικη στιγμη.
Και δεν ημουν καν μεσα στα θελω σου.
Γι αυτο και εκρυψες ολες τις αληθειες σου μεσα στο ψεμα που ηξερες οτι θα ακουσω...οτι θα πιστεψω... οτι θα γατζωθω.
Παντα σε αφηνα να κανεις οτι ηθελες και σε δεχομουν. Οπως κι αν ησουν.
Οτι κι αν ησουν. Ερχοσουν εφευγες κι εγω εκει. Οσο κι αν ηθελα να φυγω... ημουν παντα εκει.
Ησουν αυτη που επελεξα να δωσω τον εαυτο μου.
Και ξερεις πολυ καλα οτι δεν το κανω αυτο αυτο σαν ανθρωπος.
Δεν ανοιγομαι. Δεν αφηνομαι. Δεν δινομαι. Και κουβεντα στην κουβεντα, λαθος στο λαθος, χρονο στο χρονο...
Ηρθε αυτη η στιγμη...
Που κοιτας την κλεψυδρα και δεν υπηρχε κοκκος αμμου.
Αυτο σημαινει οτι ο χρονος, μεσα της,τελειωσε.
Ετσι κι εμεις.
Δεν το χα πιστεψει στην αρχη.
Λεω αλλο ενα καπριτσιο.
Αλλο ενα σκερτσο.
Θα γυρισει...
Θα μαθει...
Θα καταλαβει...
Θα το ξεπερασουμε...
Και τελικα ξεπερασες εμενα.
Πριν καν χωρισουμε.
Περιεργο ετσι?
Τοσα σ αγαπαω,τοσα καρδιοχτυπια, τοσες αναμνησεις... τοσες αλλαγες... τοσο τρεξιμο...τοσα ονειρα,
Σκορπισμενα στο πατωμα.
Τι κανω εδω?
Αφου εσυ δεν εισαι πια και δεν θα ξαναερθεις.
Αφου το συζητησαμε και το ξεκαθαρισαμε...
Τι κανω εδω?
εδω ειμαι μονος.
Και δεν μπορω αυτη την οψη που παιρνει ο καθρεφτης.
Θα προσπαθησω να βρω κι εγω τον τροπο να σε αφησω πισω.
Που θα παει.
Καποτε θα τα καταφερω!
Βιον ανθοσπαρτον να εχετε.
Η μονη γυναικα που δεν απατησα....
Το εκανε αυτη.
Φοβερο.
Και μονο που δεν το καταλαβα....
Μπραβο σου.
Ηθελε μαγκια για να το κανει καποιος, αυτο, σε μενα.
Κι εκει που νομιζα οτι θα καταρευσω.
Οτι θα το παρω εγωιστικα...
Οτι θα τρελαθω...
Ενα μερος της ψυχης μου αγαλιασε.
Το περιμενε.
Απλα επρεπε να βεβαιωθει.
Αυτο ησουν λοιπον.
Αυτη ησουν.
Μπραβο σου.