Δεν ξερω τι αποπνεω στους ανθρωπους...
Και ειδικα στο γυναικειο φυλλο και το ελκω τοσο πολυ.
Δεν μπορω να πω οτι προκαλω.
Ισα ισα που,οσο μπορω, προσπαθω να περναω απαρατηρητος.
Δεν μπορω να αλλαξω ομως αυτο που ειμαι.
Δεν μπορω να σταματησω μια ατακα οταν νιωσω οτι πρεπει να την πω.
Η μια χειρονομια που ξερω οτι θα βοηθησει.
Δεν μπορω να αλλαξω την ιδιοσυγκρασια μου.
Τον χαρακτηρα μου.
Ολα οσα εμαθα να ειμαι.
Ειμαι ακρως κοινωνικος και αυτο δεν με βοηθα στο να συναψω μια,μονιμη και σοβαρη σχεση.
Δεν ειναι κακο, ομως,αυτο.
Δεν ειμαστε ολοι, για ολα!
Με βοηθαει αλλου...
Οπως στο να συναπτω πολλες διαφορετικες σχεσεις και να εχω την δυνατοτητα να ειναι η καθημερινοτητα μου, μια εκπληξη Κι οχι ενας μονοτονος φαυλος κυκλος.
Για ενα διαστημα χαθηκα μεσα στους φοβους της κομπλεξικοτητας μου.
Μεσα στα σκοτεινα μονοπατια του υποσυνειδητου μου.
Στο εσωτερικο υπογειο κοσμο μου...
Χαθηκα μεσα του και επεσα σε ναρκη.
Ειδα ανθρωπους να ανεβαινουν ψηλα...
Μεσα απο δικες μου ευκαιριες.
Γεννηθηκα για να ξεχωριζω κι ομως προσπαθησα τοσο πολυ να γινω ενας συνηθισμενος ανθρωπος.
Μεχρι που η συνηθεια εγινε, ενα απο τα πολλα ονοματα μου.
Τι εκανα γι αυτο???
Εγω το προκαλεσα.
Εγω το επιδιωξα.
Εγω θα το αποβαλλω.
Επετρεψα να με αλλαξουν,
Να με διαμορφωσουν.
Να με σπασουν και να με χτισουν απο την αρχη..ενας αλλος εγω...που μου μοιαζει... αλλα δεν ειναι εγω...
Για ενα ονειρο που κυνηγησα εχασα τοση ζωη.
Αλλα τωρα εμαθα.
Αναγνωριζω το ψεμα τωρα που ξερω την οψη του...
Εχω ακουσει το τραγουδι των υβρεων τοσες φορες που πλεον εχω μαθει απ εξω τους στίχους.
Μουδιασα... και τωρα δεν νιωθω τον πονο...
Τωρα ξερω...
Δεν πρεπει να εχω διπλα μου ανθρωπους που με φερνουν σε καταστολη.
Χρειαζομαι ανθρωπους που να ωθουν τις δεξιοτητες μου στο επακρο.
Και δυστυχως αυτο δεν μπορει να επιτευχθει απο εναν και μονο ανθρωπο!!!
Γι αυτο κι οι μουσσες μου, μου ειναι τοσο σημαντικες.
Μ αρεσει να φτιαχνω τις γυναικες και να αφηνω πανω τους την υπογραφη μου...
Αφου δεν μπορεσα να ενωσω τα κομματια μου αποφασισα να τα χαριζω σε καθε μια απο αυτες...
Γι αυτο σε σενα ερωτα, αποψε λεω... φυγε!
Οπου κι αν ψαξω δεν θα βρω καρδια να με χωρεσει.
Και ειδικα στο γυναικειο φυλλο και το ελκω τοσο πολυ.
Δεν μπορω να πω οτι προκαλω.
Ισα ισα που,οσο μπορω, προσπαθω να περναω απαρατηρητος.
Δεν μπορω να αλλαξω ομως αυτο που ειμαι.
Δεν μπορω να σταματησω μια ατακα οταν νιωσω οτι πρεπει να την πω.
Η μια χειρονομια που ξερω οτι θα βοηθησει.
Δεν μπορω να αλλαξω την ιδιοσυγκρασια μου.
Τον χαρακτηρα μου.
Ολα οσα εμαθα να ειμαι.
Ειμαι ακρως κοινωνικος και αυτο δεν με βοηθα στο να συναψω μια,μονιμη και σοβαρη σχεση.
Δεν ειναι κακο, ομως,αυτο.
Δεν ειμαστε ολοι, για ολα!
Με βοηθαει αλλου...
Οπως στο να συναπτω πολλες διαφορετικες σχεσεις και να εχω την δυνατοτητα να ειναι η καθημερινοτητα μου, μια εκπληξη Κι οχι ενας μονοτονος φαυλος κυκλος.
Για ενα διαστημα χαθηκα μεσα στους φοβους της κομπλεξικοτητας μου.
Μεσα στα σκοτεινα μονοπατια του υποσυνειδητου μου.
Στο εσωτερικο υπογειο κοσμο μου...
Χαθηκα μεσα του και επεσα σε ναρκη.
Ειδα ανθρωπους να ανεβαινουν ψηλα...
Μεσα απο δικες μου ευκαιριες.
Γεννηθηκα για να ξεχωριζω κι ομως προσπαθησα τοσο πολυ να γινω ενας συνηθισμενος ανθρωπος.
Μεχρι που η συνηθεια εγινε, ενα απο τα πολλα ονοματα μου.
Τι εκανα γι αυτο???
Εγω το προκαλεσα.
Εγω το επιδιωξα.
Εγω θα το αποβαλλω.
Επετρεψα να με αλλαξουν,
Να με διαμορφωσουν.
Να με σπασουν και να με χτισουν απο την αρχη..ενας αλλος εγω...που μου μοιαζει... αλλα δεν ειναι εγω...
Για ενα ονειρο που κυνηγησα εχασα τοση ζωη.
Αλλα τωρα εμαθα.
Αναγνωριζω το ψεμα τωρα που ξερω την οψη του...
Εχω ακουσει το τραγουδι των υβρεων τοσες φορες που πλεον εχω μαθει απ εξω τους στίχους.
Μουδιασα... και τωρα δεν νιωθω τον πονο...
Τωρα ξερω...
Δεν πρεπει να εχω διπλα μου ανθρωπους που με φερνουν σε καταστολη.
Χρειαζομαι ανθρωπους που να ωθουν τις δεξιοτητες μου στο επακρο.
Και δυστυχως αυτο δεν μπορει να επιτευχθει απο εναν και μονο ανθρωπο!!!
Γι αυτο κι οι μουσσες μου, μου ειναι τοσο σημαντικες.
Μ αρεσει να φτιαχνω τις γυναικες και να αφηνω πανω τους την υπογραφη μου...
Αφου δεν μπορεσα να ενωσω τα κομματια μου αποφασισα να τα χαριζω σε καθε μια απο αυτες...
Γι αυτο σε σενα ερωτα, αποψε λεω... φυγε!
Οπου κι αν ψαξω δεν θα βρω καρδια να με χωρεσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου