Τα καταφερα για λιγο...Κι ομως για λιγο δεν τα καταφερα!

Όνειρα...

Μύρια όνειρα...

Μεταμορφώνονται και εξελίσσονται σύμφωνα, πάντα, με αυτόν που τα δημιουργεί...

Μικρά... Μεγάλα...Εφικτά κι ανέφικτα...

Εγώ είχα πάντοτε ένα όνειρο.

Μια προσδοκια...

Καθε μερα να γινομαι καλυτερος ανθρωπος...

Απετυχα.

Δεν είχα βλέψεις για μια τεράστια καριέρα... 

Κι ας είχα τα προβλεπόμενα...

Δεν ήθελα να έχω αμέτρητα χρήματα...

Κι ας εμαθα να εχω οτι ζητησω...

Το μονο που ηθελα ειναι να εχω διπλα μου ανθρωπους να νοιαζομαι και να με νοιαζονται.

Και τα ειχα καταφερει...

Τα καταφερα...για λιγο...

Και για λιγο... δεν τα καταφερα τελικα...

Τελικα δεν μετραει ουτε το ταξιδι ουτε η αρχη, αλλα το τελος.

Στο τελος φαινονται ολα.

Στην αρχη ειχα ενα Μοτο.

"Δεν με νοιάζουν οι αναβαθμίσεις, αλλά η εξέλιξη..."

Ποια εξελιξη που καθε βημα που κανω με τραβαει πισω...

Πως γινεται να ειμαι ευτυχισμενος και δυστυχισμενος, ταυτοχρονα...

Πως γινεται να εχω γυρω μου τοσους ανθρωπους να με αναζητανε και να τους πληγωνει η απουσια μου...

Κι ομως να επιλεγω να μενω με ανθρωπους που η παρουσια μου τους

Φανταζει ανυποφορη...

Που το χανω?

Γιατι νιωθω ετσι?

Γιατι το κανω αυτον στον εαυτο μου?

Ποια εμμονη πηγαζει μεσα μου και δεν μου επιτρεπει να δεχτω καθε τι ομορφο επειδη δεν ειναι απο συγκεκριμενους ανθρωπους.

Γιατι εχω εξιδανικευσει τοσο καποια πραγματα και πλεον δεν μπορω να ξεχωρισω τα απλα...τα ομορφα.. τα ξαφνικα που δινουν στην καθημερινοτητα το χρωμα που την φωτιζει..το χαμογελο που της παει...

Γιατι τους διωχνω ολους?

Κατι δεν ξερουν αυτοι που ερχονται ξανα και ξανα...?

Χωρις να εχουν κατι να κερδισουν η να χασουν απο μενα.

Να θελουν απλως... εμενα.

Απλα τους νοιαζω τοσο που αγνοουν καθε ψεγαδι μου...

Και καθε φορα ειναι εκει...

Σαν να μην περασε μια μερα...

Χωρις αντιποινα...

Χωρις ασχημα λογια...

Μονο ενα... εισαι καλα??? Πως εισαι?

Και μια αγκαλια...Αληθινη που ενωνει καθε σπασμενο κομματι μου.

Αυτο δεν μετραει στην τελικη?

Να ..Ειναι εκει. 

Οπως ειμαι εγω για αλλους που απλα δεν μ αντεχουν.

Ποτε θα το σταματησω αυτο?

Ποτε θα δω επιτελους την αληθεια?

Ποτε θα παψω να ζηταω ευκαιριες και απλα θα αρχισω επιτελους να δινω?

Στην τελικη την αξιζουν. Κι ας μην μου την ζητησαν... με αναζητησαν... κι αυτο μου αρκει!!!