Τελευταια υποκλιση πριν το χειροκροτημα

Δεν θελω πια να ξαναρθεις.
Κουραστηκα να σε προσμενω...
Να περιμενω οτι κατι θα αλλαξει...
Δεν αντεχω αλλα πηγαινε ελα...
Δεν εχω αλλες αντοχες...
Με κουρασαν τα ψεμματα.
Αφου ολα φαινονται στο τελος...
Τι προσπαθουσες να κρυψεις τοσο καιρο? Δεν θα το μαθαινα?
Δεν θελω να ακουω αλλα.
Δεν αντεχω να μαθαινω αλλα...
Δεν αντεχω πλεον ουτε την σκεψη σου.
Με καταρρακωνει.
Με εβγαζες λαθος γιατι πολυ απλα δεν ηθελες τα σωστα μου...
Δεν σε συμφερανε.

Τοσα χρονια.... τοσες προσπαθειες...
Ολα χαμενα στις κρυφες γωνιες του υποσυνειδητου.
Αυτη τη γευση εχει λοιπον η προδοσια...
Αυτη τη μυρωδια αναβλυζει το ψεμα.
Σιψη...
Δεν λυπαμαι που σε εχασα...
Αν αξιζε, θα ησουν εδω.
Λυπαμαι που πιστεψα το βλεμμα σ... τα λογια σου...
Πιστεψα στον ερωτα και την αγαπη σου.
Δεν λεω οτι ειμαι ο πιο προσιτος η ευκολος ανθρωπος...
Για σενα ομως προσπαθησα να φτασω τα παντα στο επακρο.
Εκανα δυνατο καθε αδυνατο που συναντουσα μαζι σου.
Σου εδωσα κομματια μου που δεν εχουν αντιγραφο.
Και μια ζωη τα πρωτοτυπα θα τα κρατας εσυ.
Περασα τοσο χρονο στο να σε καταλαβω...
Να σε παρατηρησω...
Να σε νιωσω...
Κι ολα αυτα γιατι?
Τιποτα... ενα μεγαλο και αρχοντικο ΤΙΠΟΤΑ.
Και τωρα?
Τωρα παλι απο την αρχη σαν να μην εγινε ποτε τιποτα...
Κι ομως εγινε.
Εσυ ομως προχωρας προοδευεις κι εγω μενω εδω...
Να χανω μερα με την μερα οτι μου χει απομεινει.
Δηλητηριαστηκε η ψυχη μου και δεν μπορει κανεις να μου δωσει το αντιδοτο.
Κι οσο περναει ο καιρος...
Ολα οσα εγιναν...
Ολα οσα ειπωθηκαν...
Θα γινουν καπνος...
Μια θολη αναμνηση που αμυδρα θα θυμασαι...
Αυτη λοιπον ηταν η αγαπη που κυνηγουσα τοσο καιρο...
Ενα συννεφο...μια ομιχλη που κρυβει τα παντα μεσα της.
Σου απαντησα ολα σου τα γιατι για να μεινω στα αναπαντητα...
Και τωρα την θεση που ματωσα για να κερδισω την χαριζεις απλοχερα σε καποιον που δεν εδωσε ουτε ενα λεπτο απο τον χρονο του για να σε καταλαβει...
Του δινεις ολα οσα υποσχεθηκες σε μενα.
Κι αυτο που με ποναει πιο πολυ ειναι που τωρα... που αλλαζω...
Δεν εισαι εδω.
Λειπεις πολυ καιρο απο την ζωη μου κι εμαθα πια. Συνηθισα.
Απλα θα με ποναει που ολα οσα ονειρευτηκα μαζι σου θα τα κανεις με καποιον αλλον.
Ευχομαι να τον θες οπως ποτε σ δεν με θελησες.
Να μην χρειαστει να τον αλλαξεις κι αυτον.
Οσο κι αν ποναω χαιρομαι που βρηκες αυτο που εψαχνες.
Οχι επειδη το βρηκες...
Αλλα επειδη εστω κι ενας μας καταφερε να προχωρησει.
Αυτη τη φορα ηταν η τελευταια.
Κι ας το εννοουσαμε διαφορετικα.
Τουλαχιστον ζησαμε. Αγαπησαμε. Κλαψαμε. Γελασαμε. ΝΙΩΣΑΜΕ.
Κατι ειναι κι αυτο.
ΑΡΑΓΕ ΤΩΡΑ ΝΙΩΘΕΙΣ μαζι του? Τωρα τουλαχιστον εισαι καλα?
Να του πεις να σε προσεχει και να σ αγαπαει.
Ευχομαι να μην τον αλλαξεις οπως αλλαξες εμενα.
Αλλωστε αν με ηθελες δεν θα με αλλαζες εξ αρχης.
Θα με δεχοσουν οπως ειμαι. Με τα καλα και τα κακα μου.
Εγω σε δεχτηκα οπως εισαι.
Οτι κι αν εισαι.
Οποια κι αν εισαι.
Δεν σε αλλαξα... εγινα οπως ακριβως με εφτιαξες. Κι ομως παλι δεν σου εκανα.
Μπορουσα να κανω πολλα για σενα. Κι εκανα οτι περνουσε απο το χερι μου.
Δεν μπορω ομως να σε κανω μα με θελεις.
Μπορω να σε αφησω να εχεις αυτον που θελεις.
Κι αυτο θα κανω.
Οχι για να κρατησω την αξιοπρεπεια μου...
Οχι... αυτη την εχασα καιρο πριν...
Οταν αγαπας ομως θες ο αλλος να ναι καλα.
Κι αμα αυτος σε κανει να χαμογελας...
Μου φτανει.
Αυτη ειναι η φυσικη εξελιξη των πραγματων.
Αυτη ειναι η πραγματικοτητα.
Δεν εχω παρα να την δεχτω!
Τωρα το νιωθω.
Ηταν η τελευταια φορα.
Νανινυχτεν μικρη μου.
Κι ευχομαι η ζωη σου απο δω και μπρος να ειναι ενα υπεροχο ονειρο!