Αλλά..ζω!

Πως αλλάζουν έτσι οι καιροί...

Ο άνθρωπος που κάποτε θαύμαζες...

Που περίμενες... Που έψαξες...Που Γνώρισες...Που έμαθες...Που...

Πλέον μοιάζει με σκιά μέσα στο πλήθος....!

Κάποτε ήξερες τόσα γι' αυτό το πρόσωπο.

"Το υποκείμενο, του κειμένου..."

Όχι το πρόσωπο ως φυσικό πρόσωπο...

Αλλά ως προσωπικότητα.

Ήξερες μικρά μυστικά όπως την πλευρά που κοιμάται, αγαπημένο χρώμα, φαΐ...

Τη μυρωδιά του σώματος, τη γεύση ενός φιλιού, το μυστικό πίσω από ένα βαθύ βλέμμα...

Μικρές καθημερινές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν και δηλώνουν ενδιαφέρον...Έλξη...

Αυτά ενώνουν δύο ανθρώπους...Αυτές...Οι μικρές, ασήμαντες στιγμές.

Άλλωστε ένα κείμενο για να το καταλάβεις, πραγματικά, χρειάζεσαι το υποκείμενο...

Φαντάσου με έναν άνθρωπο τι χρειάζεσαι...

Όλα αυτά λοιπόν είναι η γέφυρα ανάμεσα στον κόσμο σου,

 και τον κόσμο του ανθρώπου που επέλεξες.

Όλα αυτά δημιουργούν τον "δεσμό" ανάμεσα σε δύο ανθρώπους.

Κι αυτά είναι που τον επικυρώνουν...ή τον ακυρώνουν στο φινάλε...

Γιατί όλα τελειώνουν, το ξέρεις?

Καλά-κακά...

Όλα κάνουν τον κύκλο τους και κλείνουν...

Έχω άδικο???

Πές μου...

Τι σημασία έχουν οι όρκοι, όταν ο άνθρωπος στον οποίο τους χάρισες...

Δεν μπορεί να σε ακούσει...

Όταν, όλα όσα για σένα ήταν ΟΛΗ σου η ζωή, δεν σήμαιναν τίποτα εκεί.

Όταν δεν έχει μείνει τίποτα...

Όταν όλα μοιάζουν ξένα...

Τι σημασία έχει η γέφυρα, αν δεν υπάρχει κανείς εκεί για να την περπατήσει!

Είδες πως αλλάζουν όλα κι όλα μοιάζουν λες και δεν άλλαξαν ποτέ...

Κι όμως αλλάξαν...

Αλλάζουν οι καιροί...

Και μαζί τους...

Όλα!

Το νιώθω αλλάζω κι εγώ...
Αλλά...ζω.