Naja naja

Δεν θα με ξεχάσεις...

Σ'όποια αγκαλιά κι αν τρέξεις να κρυφτείς!

Σ'όποιον ώμο κι αν πλαγιάσεις να παρηγορηθείς...

Δεν θα με ξεχάσεις...

Γιατί πολύ απλά...

Δεν πρόκειται να με ξαναβρείς...

Μπορείς να βρεις κάποιον να μου μοιάζει ή κάποιον εντελώς αντίθετο από μένα.

Μπορείς να βρεις κάποιον και να τον γαλουχίσεις... Μέχρι να γίνει, εγώ...

Μπορείς εσύ η ίδια να γίνεις... Εγώ...

Το προσπαθείς πού άλλωστε...

Αλλά δεν θα είναι...

Δεν θα είσαι.

Κι αυτή θα είναι η εκδίκηση μου.

Δες λοιπόν πως είναι να είσαι εγώ...

Αλήθεια, σ'αρέσει???

Μου έδειξες κάτι που δεν θα μπορέσω να ζήσω...

Σου έδειξα κάτι που δεν θα μπορέσεις ποτέ σου να γίνεις.

Εγώ σε δημιούργησα...

Μην το ξεχάσεις.

Δεν ήξερες τις δυνατότητες σου μέχρι να σε γνωρίσω...

Το θυμάσαι???

Και κοιτάξου τώρα...

Θυμήσου ποια ήσουν και κοίτα ποια είσαι...

Δεν ήσουν, παρά μονάχα μια εμμονή στο κεφάλι μου...

Και σε έκανα πραγματικότητα!

Δεν υπήρχες...

Δεν ήξερες καποια πολύ βασικά πράγματα....

Να φιλάς...
Να αγαπάς...
Να επικοινωνείς...

Να κάνεις έρωτα...

Έτρεμες σε κάθε μου άγγιγμα...

Αυτήν την αθωότητα...

Την χάρισες σε μένα...

Ποιος θα μπορέσει να σε κάνει να νιώσεις όπως σε έκανα εγω???

Κανείς...

Τι ήσουν???

Ένα κοριτσάκι που δεν ήξερε,

Κόσμος τι πάει να πει...

Τι ήξερες, πριν με γνωρίσεις???

Τίποτα...

Νόμιζες ότι η ζωή βρίσκεται μέσα σε 4 τοίχους...

Κι έγω σου έδειξα πως είναι να ζεις έντονα το κάθε δευτερόλεπτο...

Τι υπάρχει εκεί έξω περιμένοντας να το ανακαλύψεις...

Βήμα βήμα...

Κι ήμουν πάντα εκεί...

Μέντορας σου...

Σε κάθε τι που σου δημιουργούσε απορία...

Κι όλα αυτα...

Γιατί είδα αυτό το σκοτάδι στα μάτια σου...

Και με μαγνήτισε.

Σαν την κόμπρα...

Που ενώ ξέρεις ποσο ισχυρό δηλητήριο έχει...

Μαγεύεσαι και προσπαθεις να την κάνεις να χορέψει στους ρυθμούς σου...

Χρειάζονται χρόνια, καθημερινής εξάσκησης για να επιτευχθεί ένας μόνο χορός...

Κι όμως...

Ένα μόνο στιγμιαίο δάγκωμα...

Κι όλα τελειώνουν...

Έτσι.

Τόσο στεγνά.

Τόσο απροσδόκητα

Έτσι κι εσύ...

Από όλα μου τα δημιουργήματα...

Το μεγαλύτερο...

Το πιο έντονο...

Το πιο θανατηφόρο..!

Εσύ...

Η κόμπρα μου...

Πως μπορείς να με ξεχάσεις???

Αλήθεια το πιστεύεις???

Αυτό δεν το μπορείς...

Γιατί ποτέ δεν θα το θελήσεις...

Πάντοτε... 

Ένα κομμάτι του εαυτού σου θα με αναζητάει...

Θα ακούει την μελωδία μου και θα τρέχει να με βρει...

Γιατί μπορει οι άλλοι δεν ξέρουν...

Εσύ όμως...

Πάντα ήξερες.

Αυτούς θα τους πείσεις...

Εσένα???

Πως θα σε πείσεις??

Όπου και να σαι...

Με όποιον κι αν περνάς την ώρα σου...

Κρυφά τις νύχτες θα ψάχνεις να με βρεις...

Και θα βλέπεις μέρα με την μέρα...

Το πόσο λάθος έκανες.

Δώσε χρόνο...

Ακόμα είναι νωρίς...

Τώρα είναι ο εγωισμός στην μέση..

Μην μου άγχεσαι...

Δεν θα κάτσει πολύ...

Θα το δεις...

Όσο ξαφνικά ήρθε, έτσι θα φύγει.

Και τότε όσο κι αν με ψάξεις...

Δεν θα με βρεις...

Κι αν το κάνεις...

Θα είμαι ένας ξένος.

Μια μορφή μέσα στο πλήθος.

Μια φωνή από τον υπόκοσμο...

Νεκρός από το δηλητήριό σου. χα χα,

Περίεργο έτσι?

Tώρα είσαι ήρεμη...

Είσαι???

Πόσο αργείς ακόμα, να οδηγηθείς στην πλήξη...?

Πόσο θα σου πάρει αυτήν την φορά???

Πόσο θα κρατήσει αυτό το ξέσπασμά σου, άραγε?

Πόσο δυνατό θα είναι τώρα?

βδομάδες?

 μήνες??

?

Χρόνια???

και πες πως είναι χρόνια...

Τι νομίζεις???

Έτσι εύκολαα σβήνεις τόσα όνειρα???

Σε δημιοργησα για έναν σκοπό.

Τι κι αν δεν άντεξες...

Θα βλέπεις το προσωπο του παιδιού σου,

 και θα φαντάζεσαι εμένα πάνω του...

Θα κοιμάσαι με έναν άλλον στο κρεβάτι σου και θα τρέχεις μαζί μου,

 στα μονοπάτια των ονείρων σου.

Θα σου κάνει έρωτα και θα φωνάζεις το όνομά μου...

Θα ζήσεις την ζωή που ονειρευτήκαμε.

Χωρίς εμένα όμως.

Βρωντοφώναξε λοιπόν, όσο θες, το πόσο με σιχαίνεσαι...

Δείξε το ψεύτικο φανταχτερό χαμόγελο που τόσο πάλεψες για να δημιουργήσεις...

Και μόλις πέσει η αυλαία κλάψε στην αδεια σκηνή...

Για μένα.

Βγάλε με ψεύτη!

Μ' έβγαλες ήδη μια φορά..

Κι αυτό επειδή σε άφησα να το κάνεις.

Μην το ξεχνάς...

Αν ήθελα πραγματικά να σε κρατήσω...

Είχα τον τρόπο να το κάνω...

Και με ξέρεις αρκετά καλα, ώστε να το ξέρεις αυτό...

Ευχήσου και κρατήσου όσο μπορείς, να μην έρθει εκείνη η στιγμή.

Εκείνο το δευτερόλεπτο που γεννιέται το πρώτο δάκρυ...

Εκεί ξεκινάν όλα...

Απλά όταν έρθει εκείνη η μέρα...

Και γυρίσεις να κατακτήσεις την συγγνώμη μου.

Πάλι...

Γι'ακόμα μια φορά...

Απάλλαξε με από τον κόπο να σου υπενθυμίσω τι έκανες,

όταν προσπάθησα και πολέμησα για την δική σου.

Σου είναι πιο εύκολο να πάρεις την συγχώρεση μου...

Παρά την συγκατάθεση μου...

Σε έφτιαξα μικρή μου naja naja...

Και φτιάχνοντας σε... Χάλασα..!

Αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ...

Όπως κι εσύ...

Εμένα!!!

Ξεκινάμε λοιπόν...

Ο χρόνος ξεκινάει από τώρα...

Ξεπέρασε με,

αν μπορείς...

Κάτι τελευταίο και σε κλείνω.

Εγώ ξέρω ποια είσαι...

Ξέρω όλα όσα τρέμεις να παραδεχτείς...

Την πιο κρυφή σου αμαρτία μέχρι την πιο αγνή σκέψη σου...

Εσύ γνωρίζεις όλα όσα σου επέτρεψα να μάθεις.

Σύντομα θα ανακαλύψεις...

Ότι δεν ήμουν, παρα μονάχα ένα πρόσωπο...

Μέχρι που θα έρθει η μέρα...

Που δεν θα γνωρίζεις ούτε αυτό.

Ξέρεις γιατί???

Για όλα όσα σου ανέφερα!