Ευθεια γραμμη

Τοσο καιρο ζουσα μεσα σε ενα νοητο κωμα.
Που δημιουργησα εγω...
Για μενα... Εσκεμμένα.
Ειχα διαπραξει τοσα σφαλματα.
Επρεπε να πληρωσω για αυτα...
Για αυτο και επετρεψα απο το καρμα να με χαστουκισει...
Και το δεχτηκα.
Κατεβηκα ως τα εγκατα της κολασεως και να μαι παλι στην εξοδο...
Ετοιμος να ανοιξω την πορτα και να δω τι κρυβει πισω της.
Ηρθε η στιγμη μου.
Η ευκαιρια μου, και θα την αδραξω μεχρι την τελευταια της σταγονα!
Θυμαμαι, λιγο πριν κλεισω τα ματια μου και πεσω στον μακρυχρονιο ληθαργο, πως ημουν... ποιος ημουν...
Τι ειχα... τι εκανα....
Κι ημουν καλα...
Γιατι δεν τα χα εκτιμησει τοτε?
Απλα τα πετουσα γιατι τα θεωρησα δεδομενα.
Δεν ηταν...
Δεν ηταν ουτε δεδομενα...
Ουτε ευκολα...
παλευα καθημερινα για να τα αποκτησω και να τα διατηρησω.
Πως τα φερε ο καιρος και πως τα πηρε πισω,φεύγοντας! !!!!
Αχ...
Μοιαζει σαν μια στιγμη.
Κι αυτο ηταν...
Μια μακρυχρονια στιγμη...
Μια ευθεια γραμμη που χαραξα.
Και χαραχτηκα.
Οσο περιεργο κι αν ακουγεται...
Χαιρομαι...
Απλα δεν ηταν για μενα.
Μπορει να πικραθηκα στην αρχη...
Μπορει να μαραθηκα..
Αλλα κοιτα με τωρα...
Ειμαι ετοιμος...
Ανανεωμενος.
Ολοκληρωμενος.
Ξεκιναω.
Δεν ψαχνω πλεον το αλλο μου μισο...
Τερμα οι αποπροσανατολισμοι.
Το βρηκα!
Παντα μπροστα μου ηταν, απλα κοιτουσα αλλου.
Ποσο αφελης υπηρξα...
Εγω, που υπερηφανευομουν για την πονηρια μου...
Δεν την ειδα την παγιδα...
Κι επεσα.

Δεν με νοιαζει πια ο ερωτας...
Συνηθισα την απουσια του...
Κι ειμαι καλα.
Εξυσα απο πανω μου τα κατακαθια των λαθων μου...
Την βρωμα της ματαιοδοξιας μου...
Κι ολα μοιαζουν παλι με μια ευθεια γραμμη.
Ολα ειναι ευθειες γραμμες...
Η συγκεκριμενη,ομως, δεν ειναι σαν τις αλλες.
Ειναι ενας οριζοντας....
Δεν την εφτιαξα εγω.
Ειναι μια γραμμη που φτιαχτηκε για μενα.
Υπηρχε εκει για μενα.
Κι ειμαι ετοιμος να την ακολουθησω.
Κουραστηκα να κραταω τα χαλιναρια.
Δεν τιθασευεται η ζωη... ειδικα η δικη μου!
Πειραζει???
Πειραζει που δεν μου λειπει καθολου αυτο που ζουσα?
Ειναι τοσο κακο να μετανιωνεις???
Απορουσα με τον εαυτο μου...
Γιατι σκεφτεται αυτα που σκεφτεται.
Γιατι κανει αυτα που κανει...
Δεν υπαρχει εξηγηση...
Μονο μια ευθεια γραμμη.
Αυτη την φορα ευχομαι να οδηγει καπου όμορφα.. .
Δεν με νοιαζει να ναι τέλεια.. .
Δεν με νοιαζει να ναι ηλιολουστα...
Αρκει να ειναι ομορφα...
Ομορφα...

Ρολόι

Ολη μας η ζωή.. . Ενα ρολόι...
Μετραμε στιγμες...
Ωρες...
Λεπτα...
Δευτερολεπτα...
Μετραμε και μετραμε...
Προγραμματιζουμε..
Ακυρωνουμε...
Ερχεται ενας χρονος...φευγει ο αλλος...
Τρεχουν οι ωρες και γινονται μερες...
Χρονια...
Λες κι αλλαζει κατι...
Λες και θα αλλαξει,ποτε,κατι.
Απλα ο χρονος περνάει, κι εμεις τον μετραμε...
Δεν τον ζουμε...
Ενα ρολοι με χιλιαδες διαφορετικα γραναζια...
Ενα να σταματησει...
Και τελος.
Στασιμοτητα κι αδρανεια.
Οι δεικτες παυουν να κινουνται..
Ο χρονος ομως συνεχιζει να περναει...
Τρεχει, πεταει...
Δεν σταματαει ποτε...
Αντε μετρα τωρα...
Χωρις γραναζια, χωρις μπαταριες.
Μετρα!
Σε προκαλω.
Τωρα τι αξια εχει το μετρημα, μου λες?
αυτη η οργανωτικη ταξη που μας δινει την αισθηση οτι κυριαρζουμε απεναντι στο χαος... την αταξια.
Μια λαθος κινηση.
Κι απλα, το χάος θριαμβεβει...
Με κουρασε αυτο το τικ τακ.
Ας μεινει σταματημενο το δικο μου Ρολόι.
Ας χαθω στην ληθη...
Δεν με πειράζει...
Μπορει να μην ξερω ποια μερα αγαπησα...
Τι ωρα ξυπνησα...
Ποση διαρκεια ειχε η μεγαλυτερη ή η μικροτερη σχεση μου...
Ποσος χρονος χρειαζεται για να γινει κομματια, μια καρδια...
Ποσο διαρκει ενα χαμογελο...
Μια αγκαλια...
Δεν με νοιαζει...
Μπορω απλα να τα ζω?
Αυτο με νοιαζει μονο.
Μετραμε τον χρονο και του βαζουμε ορια κι αυτος με την σειρα του ξεθωριαζει τις στιγμες μας.
Τι αξιζει τελικα...
Ενα καλορυθμισμενο Ρολόι που δεν χανει δευτερολεπτο...ή
Ενα σταματημενο...την ωρα που εσυ επελεξες???