Τοσο καιρο ζουσα μεσα σε ενα νοητο κωμα.
Που δημιουργησα εγω...
Για μενα... Εσκεμμένα.
Ειχα διαπραξει τοσα σφαλματα.
Επρεπε να πληρωσω για αυτα...
Για αυτο και επετρεψα απο το καρμα να με χαστουκισει...
Και το δεχτηκα.
Κατεβηκα ως τα εγκατα της κολασεως και να μαι παλι στην εξοδο...
Ετοιμος να ανοιξω την πορτα και να δω τι κρυβει πισω της.
Ηρθε η στιγμη μου.
Η ευκαιρια μου, και θα την αδραξω μεχρι την τελευταια της σταγονα!
Θυμαμαι, λιγο πριν κλεισω τα ματια μου και πεσω στον μακρυχρονιο ληθαργο, πως ημουν... ποιος ημουν...
Τι ειχα... τι εκανα....
Κι ημουν καλα...
Γιατι δεν τα χα εκτιμησει τοτε?
Απλα τα πετουσα γιατι τα θεωρησα δεδομενα.
Δεν ηταν...
Δεν ηταν ουτε δεδομενα...
Ουτε ευκολα...
παλευα καθημερινα για να τα αποκτησω και να τα διατηρησω.
Πως τα φερε ο καιρος και πως τα πηρε πισω,φεύγοντας! !!!!
Αχ...
Μοιαζει σαν μια στιγμη.
Κι αυτο ηταν...
Μια μακρυχρονια στιγμη...
Μια ευθεια γραμμη που χαραξα.
Και χαραχτηκα.
Οσο περιεργο κι αν ακουγεται...
Χαιρομαι...
Απλα δεν ηταν για μενα.
Μπορει να πικραθηκα στην αρχη...
Μπορει να μαραθηκα..
Αλλα κοιτα με τωρα...
Ειμαι ετοιμος...
Ανανεωμενος.
Ολοκληρωμενος.
Ξεκιναω.
Δεν ψαχνω πλεον το αλλο μου μισο...
Τερμα οι αποπροσανατολισμοι.
Το βρηκα!
Παντα μπροστα μου ηταν, απλα κοιτουσα αλλου.
Ποσο αφελης υπηρξα...
Εγω, που υπερηφανευομουν για την πονηρια μου...
Δεν την ειδα την παγιδα...
Κι επεσα.
Δεν με νοιαζει πια ο ερωτας...
Συνηθισα την απουσια του...
Κι ειμαι καλα.
Εξυσα απο πανω μου τα κατακαθια των λαθων μου...
Την βρωμα της ματαιοδοξιας μου...
Κι ολα μοιαζουν παλι με μια ευθεια γραμμη.
Ολα ειναι ευθειες γραμμες...
Η συγκεκριμενη,ομως, δεν ειναι σαν τις αλλες.
Ειναι ενας οριζοντας....
Δεν την εφτιαξα εγω.
Ειναι μια γραμμη που φτιαχτηκε για μενα.
Υπηρχε εκει για μενα.
Κι ειμαι ετοιμος να την ακολουθησω.
Κουραστηκα να κραταω τα χαλιναρια.
Δεν τιθασευεται η ζωη... ειδικα η δικη μου!
Πειραζει???
Πειραζει που δεν μου λειπει καθολου αυτο που ζουσα?
Ειναι τοσο κακο να μετανιωνεις???
Απορουσα με τον εαυτο μου...
Γιατι σκεφτεται αυτα που σκεφτεται.
Γιατι κανει αυτα που κανει...
Δεν υπαρχει εξηγηση...
Μονο μια ευθεια γραμμη.
Αυτη την φορα ευχομαι να οδηγει καπου όμορφα.. .
Δεν με νοιαζει να ναι τέλεια.. .
Δεν με νοιαζει να ναι ηλιολουστα...
Αρκει να ειναι ομορφα...
Ομορφα...
Που δημιουργησα εγω...
Για μενα... Εσκεμμένα.
Ειχα διαπραξει τοσα σφαλματα.
Επρεπε να πληρωσω για αυτα...
Για αυτο και επετρεψα απο το καρμα να με χαστουκισει...
Και το δεχτηκα.
Κατεβηκα ως τα εγκατα της κολασεως και να μαι παλι στην εξοδο...
Ετοιμος να ανοιξω την πορτα και να δω τι κρυβει πισω της.
Ηρθε η στιγμη μου.
Η ευκαιρια μου, και θα την αδραξω μεχρι την τελευταια της σταγονα!
Θυμαμαι, λιγο πριν κλεισω τα ματια μου και πεσω στον μακρυχρονιο ληθαργο, πως ημουν... ποιος ημουν...
Τι ειχα... τι εκανα....
Κι ημουν καλα...
Γιατι δεν τα χα εκτιμησει τοτε?
Απλα τα πετουσα γιατι τα θεωρησα δεδομενα.
Δεν ηταν...
Δεν ηταν ουτε δεδομενα...
Ουτε ευκολα...
παλευα καθημερινα για να τα αποκτησω και να τα διατηρησω.
Πως τα φερε ο καιρος και πως τα πηρε πισω,φεύγοντας! !!!!
Αχ...
Μοιαζει σαν μια στιγμη.
Κι αυτο ηταν...
Μια μακρυχρονια στιγμη...
Μια ευθεια γραμμη που χαραξα.
Και χαραχτηκα.
Οσο περιεργο κι αν ακουγεται...
Χαιρομαι...
Απλα δεν ηταν για μενα.
Μπορει να πικραθηκα στην αρχη...
Μπορει να μαραθηκα..
Αλλα κοιτα με τωρα...
Ειμαι ετοιμος...
Ανανεωμενος.
Ολοκληρωμενος.
Ξεκιναω.
Δεν ψαχνω πλεον το αλλο μου μισο...
Τερμα οι αποπροσανατολισμοι.
Το βρηκα!
Παντα μπροστα μου ηταν, απλα κοιτουσα αλλου.
Ποσο αφελης υπηρξα...
Εγω, που υπερηφανευομουν για την πονηρια μου...
Δεν την ειδα την παγιδα...
Κι επεσα.
Δεν με νοιαζει πια ο ερωτας...
Συνηθισα την απουσια του...
Κι ειμαι καλα.
Εξυσα απο πανω μου τα κατακαθια των λαθων μου...
Την βρωμα της ματαιοδοξιας μου...
Κι ολα μοιαζουν παλι με μια ευθεια γραμμη.
Ολα ειναι ευθειες γραμμες...
Η συγκεκριμενη,ομως, δεν ειναι σαν τις αλλες.
Ειναι ενας οριζοντας....
Δεν την εφτιαξα εγω.
Ειναι μια γραμμη που φτιαχτηκε για μενα.
Υπηρχε εκει για μενα.
Κι ειμαι ετοιμος να την ακολουθησω.
Κουραστηκα να κραταω τα χαλιναρια.
Δεν τιθασευεται η ζωη... ειδικα η δικη μου!
Πειραζει???
Πειραζει που δεν μου λειπει καθολου αυτο που ζουσα?
Ειναι τοσο κακο να μετανιωνεις???
Απορουσα με τον εαυτο μου...
Γιατι σκεφτεται αυτα που σκεφτεται.
Γιατι κανει αυτα που κανει...
Δεν υπαρχει εξηγηση...
Μονο μια ευθεια γραμμη.
Αυτη την φορα ευχομαι να οδηγει καπου όμορφα.. .
Δεν με νοιαζει να ναι τέλεια.. .
Δεν με νοιαζει να ναι ηλιολουστα...
Αρκει να ειναι ομορφα...
Ομορφα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου