Τέσσερα Μάτια....

-Που πηγαίνει το αεροπλάνο???

-Πάντως σίγουρα, μια βόλτα στα σύννεφα....

Νιώθω το χέρι σου καθώς κοιτάζω τον ουρανό, αλλά δεν γυρίζω...

Δεν το έκανες για να σε κοιτάξω...

Απλά είναι πιο όμορφος ο ουρανός μέσα από τέσσερα μάτια...

Σήμερα δεν είχε σύννεφα ζωγραφιές να τον γεμίζουν...

Σήμερα ήταν μονάχα για αναμνήσεις...

Πόσο μας άρεσε θυμάσαι?

Αγκαλιά στην αιώρα να μιλάμε για κόσμους ιδεατούς και να μας βλέπουμε μέσα...

Τόσα εμπόδια...

Τόση κακία...

Κι όμως εμείς είμασταν ενωμένοι...

Μαζί σου έμαθα την άλλη πλευρά της ντουλάπας...

Πόσες φορές με πήρε ο ύπνος εκεί...

Απλά και μόνο επειδή ήθελες να κοιμηθούμε αγκαλιά...

Με χείλη ενωμένα...

Μέχρι το πρωί...

Να κάνουμε έρωτα και ο ιδρώτας να καίει τα προσωπά μας.

Η ανάσες μας πυροτεχνήματα που σκάνε...

Τα βλέπεις όλα αυτά???

Γιατί όλα αυτά καθρεφτίζονται σε κάθε σου βλέμμα, κατάλαβε το!

Τι κι αν δεν μάθαμε μαζί...

Τι κι αν μεγαλώσαμε?

Δεν κάναμε λάθη ο ένας απέναντι στον άλλον...

Κάναμε απέναντι στον κόσμο...

Σε όλους όσους δεν μας ήθελαν μαζί...

Είτε από ζήλια, είτε από συμφέρον, είτε επειδή τότε τα πράγματα ήταν τόσο μα τόσο περίπλοκα.

Κι όμως μέσα σε όλη αυτήν την περιπλοκότητα...

Κάθε βράδυ είχαμε την αιώρα μας...

Την δική μας ώρα...

Εκείνη την ώρα που οι δείκτες παύουν να λειτουργούν...

Εκεί που όσο κι αν προσπαθείς να αντισταθείς... Παρασέρνεσαι από την δίνη του...

Εκεί...Στον κόσμο που φτιάξαμε μαζί....

Έχω φτιάξει τόσες κολάσεις προσπαθώντας να φτιάξω έναν παράδεισο, που να θυμίζει τον δικό μας.

Και τι κατάφερα?

Έδωσα αξία σε νόθες καταστάσεις κι ανθρώπους ανίδεους.

Χαραμίστηκα στην λήθη του ναρκισσισμού μου κι έπαθα ότι έπαθα.

Φτάνουν όμως αυτά...

Οι μάσκες έπεσαν.

Όλα αυτά τα χρόνια...

Προσπαθούσα τόσο πολύ να φαίνομαι καλός.

Κι ήμουν τόσο καλός, στο να το κάνω.

Μπέρδεψα μέχρι και σένα..και μένα...Όλους.

Κοίτα με όμως τώρα.

Δεν υπάρχουν εμπόδια.

Μόνο ένα.

Ο χρόνος.

Ο χρόνος που χάσαμε.

Ο χρόνος που σπαταλήσαμε.

Προσπαθώντας να τους νικήσουμε και να αποδείξουμε όλα όσα μας επέβαλαν...

Χάσαμε....Εμάς.

Κι ήταν τόσο μα τόσο όμορφο αυτό...Εμείς...

Κάτι αληθινό, όχι κάτι που έφτιαξα για να το θυμίζει...

Τσαντίζομαι...

Αλλά δεν σταματάω να κοιτάζω τον ουρανό...

Κοίτα τι σου δείχνει..

Εσένα να τρέχεις κι εμένα να σε διεκδικώ και να σε κάνω δική μου κάθε βράδυ.

Κοίταξε τον... Κοίταξε μας...

Αρκετό χρόνο δεν χάσαμε...?

Τόσο έψαξες...Με βρήκες πουθενά?

Μην κοροϊδεύεις άλλο τον εαυτό σου και αποδέξου το, όπως έκανα κι εγώ.

Ευτυχία ξέρεις τι πάει να πει.

Μαζί την γνωρίσαμε...Μας συστήθηκε, μας έδωσε το χέρι της, μας άνοιξε την πόρτα της...

Θυμάσαι πως έμοιαζε?

Πάμε μια βόλτα στην ταράτσα...

Είναι εκεί...Και μας περιμένει...

Ντυμένη ανάμνηση, να μας υπενθυμίζει ποια είναι...

Σκέψου το...

Είναι τόσο απλό αν το καλοσκεφτείς.

Είναι μπροστά στα μάτια σου...

Αρκεί να μην δεις με δύο...Αλλά με τέσσερα.