Ψυχή μου

Ψυχή μου, πως αντέχεις?
Να βλέπεις τους ίδιους ανθρώπους...
Αυτούς τους ανθρώπους που σε βίασαν, σε στράγγιξαν, γελούσαν κάθε που έπεφτες και λύγιζες...Σε χλεύασαν, έπαιξαν μαζί σου, σε ταπείνωσαν, σε παράτησαν....
Κι αντέχεις αυτούς τους ανθρώπους να τους βλέπεις και να χαμογελάς?
Προτιμάς να ξεθωριάζεις τον πόνο, κι όχι τα πρόσωπα που στον προσφέρουν, πως μπορείς?
Γιατί δεν μπορώ να σε ακολουθήσω?
Γιατί δεν μπορώ να το διαχειριστώ?
Πως μπορείς...
Εσύ, γιατί μπορείς?
Και μην μου πεις, "έτσι".
Μπορεί να είναι η καλύτερη απάντηση για όλα τα ερωτήματα του κόσμου, αλλά όχι για μένα.
Εμένα δεν με καλύπτει.
Ως πότε θα ζούμε αγάπες δανεικές που χάνονται στο πέρασμα του χρόνου?
Αγάπες με ημερομηνία λήξης.
Ένα ακόμα προϊόν που προσφέρουμε στους εαυτούς μας χωρίς να υπολογίσουμε το κόστος.
Πως άλλαξαν όλα κι όμως εσύ ψυχή μου παραμένεις αναλλοίωτη?
Μάθε με να υπομένω,να προσμένω, να παραμένω...
Βλέπεις???
Σε όλα όσα σου ανέφερα υπάρχει μέσα, η λέξη "μένω"...
Θέλω να μάθω να μένω...
Όχι απλά να το δημιουργώ...
Να μένω να το ζήσω.
Να μένω να το νιώσω.
Ότι κι αν είναι αυτό.
Στην τελική...Δικό μου είναι...
Εγώ το έφτιαξα, γιατί να το χαίρονται οι άλλοι?
Κι εγώ?
Που είμαι εγώ?
Έφυγα τόσες φορές...
Από τόσους ανθρώπους...
Τόσες καταστάσεις...
Και τι κατάφερα?
Τώρα που είμαι επιτέλους σπίτι μου.
Στην βάση μου...
Θέλω να μείνω...
Το έχω ανάγκη.
Σε έχω ανάγκη, ψυχή μου...
Χαμογέλασε μου και μένα μια φορά...
Όχι μόνο στους άλλους.
Οι άλλοι δεν είναι ποτέ εδώ...
Με όποιο οι/η κι αν θες να γράφεις τους "άλλους" σου.
Ενώ εγώ?
Δεν ήμουν πάντα εκεί?
Με όλα τα καλά και τα κακά μου.
Μπορεί να χάθηκα μέσα στο μίσος και την κακεντρέχεια μου για ακόμα μια φορά...
Όπως με έμαθαν...
Αλλά εσύ...
Με βλέπεις...
Οι άλλοι μπορεί να μην το κάνουν αλλά εσύ με βλέπεις, έτσι???
Όπως σε βλέπω κι εγώ...Μέσα από τα μάτια σου.