Μέσα από το παράθυρο...

Κουράστηκα τόσο, που καμία μάσκα μου δεν μπορεί να κρύψει την θλίψη μου.
Κάποτε μου είπες "Μίλα μου να ηρεμούν οι σκέψεις μου".
Και σου μίλησα...
Κι έμεινες εσύ ήρεμη...
Κι εγώ έρημος...
Μια μικρή αντιστροφή είδες πως τα αλλάζει όλα?
Είμαι τόσο κουρασμένος...
Ο χρόνος γέρασε κάθε κύτταρο της ψυχής μου...
Όλα όσα κάποτε θύμιζαν παραδείσια αύρα...
Πλέον ζέχνουν δηλητήριο...
Οι αγκαλιές κρησφύγετα...
Πλέον είναι αλυσίδες, από μια φυλακή που ποτέ δεν είδα την πόρτα της...
Απλά βρέθηκα μέσα...
Χωρίς να ξέρω ποια πόρτα οδηγεί στην έξοδο...
Γέρασα...
Κι είμαι μόνο 26 ετών.
Πέθανα...
Κι όμως δεν πρόλαβα καν να γευτώ την χαρά της ζωής...
Μέσα σε 4 τοίχους κοιτάζω από το παράθυρο μου,
Ανθρώπους να περνάνε, που πηγαίνουν όλοι αυτοί...
Τι να κρύβεται στο δικό τους παράθυρο, άραγε...
Υπάρχει κάποιος λόγος που περνάνε έξω από το δικό μου?
Ή απλώς έτυχε να περνάνε?
Κάποιοι στέκονται και κοιτάζουν, αλλά κι αυτοί μετά από λίγο φεύγουν...
Βλέπεις...Πως να τους ανοίξω όταν ακόμα κι εγώ δεν βλέπω την πόρτα μου?
Μονάχα το παράθυρο μου έχω.
Είναι διαμπερές...Αλλά ερμητικά κλειστό.
Μέσα από αυτό, μπορώ να δω τα πάντα...
Αλλά από μακρυά.
Δεν μπορώ να τα νιώσω.
Να τα ζήσω.
Μονάχα τα βλέπω να κινούνται.
Μένω στάσιμος παρατηρώντας κάθε αλλαγή σε αυτόν τον εξωπαραθύριο μεγαλόκοσμο...
Μέσα του αντικατοπτρίζεται κι η αλλαγή των εποχών...
Που ακόμα κι αυτές...Άλλαξαν.
Κάποτε είχαμε 4.
Χειμώνας, Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο...
Και πάλι από την αρχή...
Πλέον όμως έχουμε δύο...
Χειμώνα - καλοκαίρι.
Κι είναι ανάμεικτα...
Δεν ξέρεις πότε θα χει ήλιο...Πότε καταιγίδα...
Πότε κρύο, πότε ζέστη...
Δεν ξέρουμε καν σε τι εποχή ζούμε.
Κυριολεκτικά....
Δεν ξέρουμε ποια είναι η αρχή...Ποιο το τέλος.
Χάσαμε το μέτρημα κι άντε τώρα να βρεις την άκρη.
Κι όμως...Μέσα σε όλες αυτές τις αλλαγές...
Η μορφή σου πετάγεται μπροστά μου...Αναλλοίωτη...
Είσαι εκεί...Μπροστά από το παράθυρο μου πετώντας πέτρες
μπας και καταφέρεις να σπάσεις το τζάμι...
Τι δεν καταλαβαίνεις?
Δεν με σώνεις έτσι...

Γέρασα...Για να νιώσεις...
Έφυγα...Για να μείνεις...
Έκλαψα...Για να γελάσεις...
Πέθανα...Για να ζήσεις...
Ζήσε λοιπόν, γιατί μένεις εδώ να κοιτάς το άδειο μου κουφάρι...
Σ'αρέσει?
Μπορεί να το κατάλαβα αργά...
Αλλά το τζάμι δεν θα σπάσει ποτέ...
Τι να το κάνω,να σε βλέπω να προσπαθείς να το σπάσεις πετώντας μου πέτρες.
Αν ήθελες να με σώσεις...
Θα έψαχνες να βρεις την πόρτα.
Όχι πέτρες.
Αν ήταν να μου δώσεις ζωή...
Δεν θα μου έπαιρνες ποτέ την ανάσα μου...
Δεν θα με άφηνες να ζω στα χαλάσματα...
Δεν θα υπήρχε ούτε μία ρωγμή μέσα μου...
Αν ήταν να μου δώσεις αγάπη...
Δεν θα με μάθαινες ποτέ, μίσος τι πάει να πει...
Δεν θα γέλαγες κάθε που λύγιζα...
Δεν θα τρεφόσουν από τον πόνο και τον φόβο μου...
Θα ήσουν εκεί πάντα...
Στα καλά και στα κακά...
Στα όμορφα και στα άσχημα...
Και θα σουν ασπίδα...Όχι ξίφος...
Δεν θα έτρεχαν αίματα....
Δεν θα είχα πληγές...
Κι όμως κοίτα με...
Τα έχω όλα αυτά...
Κι ας μην τα λέω...
Κι ας μην τα δείχνω...
Έχω μάθει να τα γράφω....
Με έναν δικό μου...
Ασυλλόγιστα λογικό τρόπο...