Κόλαφος.

Λένε πως "για να νικήσεις το τέρας πρέπει, πρώτα, να γίνεις ένα!"
Όχι. Δεν το πιστευω. Αν γινεις τερας, σε εχει ηδη νικησει. Εγώ πλεον προτιμώ να απέχω πάρα να δίνω πάτημα σε στόματα βρώμικα, να μιλούν για εμένα λες και με ξέρουν. Τι ξέρουν? Τίποτα δεν ξέρουν. Ποτέ δεν είδαν ποιος είμαι. Πάντα την αντανάκλαση μου. Μονάχα αυτό. Προτιμώ να απέχω από όλα όσα έγιναν οι βάσεις γι αυτόν τον νέο κόσμο. Μπορεί να είμαι μοναχικός, αλλά δεν είμαι μόνος. Γύρω μου όμως... τόσοι άνθρωποι, μόνοι...τους λυπάμαι, αλήθεια! Δεν ξέρουν να εκτιμούν την μαγεία της στιγμής. Δεν μπορούν να γεμίσουν αυτό τους, το κενό. Οι άνθρωποι έγιναν οθόνες. Κι οι οθόνες σύμβολο μοναξιάς. Που πάμε, θεέ μου. Τι "εικόνες" επιτρέπουμε να εισχωρούν στα μάτια μας.... τι "μουσική" στα αυτιά μας....τι "συναισθήματα" στην ψυχή μας. Για κάθε νεα μέρα που ξημερώνει σε αυτόν τον νέο κόσμο, μια παλιά αρχή χάνεται. Οι γυναίκες έχασαν την ομορφιά τους... κι οι άντρες την μπέσα τους. Το δικαίωμα επιλογής τους. Μέσα σε έναν πλαστικό κόσμο,όσο κι αν ψάξεις... Άνθρωπο δεν θα βρεις. Βλέπω τα πρότυπα των νέων πλέον και τρομάζω για κείνους. Αφού αυτοί δεν μπορούν.... Κι εγώ ήμουν παιδί κάποτε. Κι έκανα πολλά. Αλλά οχι ετσι. πλέον έχουν αποθρασυνθεί τελείως όλοι και όλα. Πλέον το χύμα στο κύμα πουλάει αρκεί να έχεις λεφτά. Όπως κι αν είσαι... Ο,τι κι αν είσαι. Όσο πιο διαφορετικός τόσο πιο πολύ πουλάει. Αυτό το διαφορετικό όμως είναι αποτρόπαιο και το ξεφτιλίζει. Κι όσο σκέφτομαι ότι κι εγώ θα ήμουν άλλο ένα κουφάρι στον βωμό της ψευδαληθειας...τόσο χαίρομαι για τις επιλογές μου. Έστω κι αργά. Εμαθα. Άλλωστε αυτό δεν έχει σημασία? Αυτό, που δίνει την αξια στο λάθος. Αυτό που με έφερε στο εδώ. Στην αφύπνιση μου. Η μάθηση! Η ανακάλυψη του ειναι μου. Των δυνατοτήτων μου.
Μεγάλωσα πια κι όλα όσα με κρατούσαν δέσμιο του εαυτού μου, χάθηκαν στην σιγή του παρελθόντος μου. Ο Γολγοθάς μου έφτασε στο τέλος του κι αυτός όπως τόσα και τόσα στην διαδρομή μου αυτή. Άντεξα μέχρι το τέλος κι εμεινα πιστός στις επιλογές μου. Κι ας μην έμειναν αυτές σε μενα. Μπορεί να έχασα πολλά, αλλά στο τέλος έμαθα. Έμαθα τι δεν θα χάσω ποτέ. Κι έμαθα τι πραγματικά ψάχνω....ναι...! Βρίσκοντας όλα όσα μίσησα, καταλαβα που κρύβεται η αγάπη μου. Τώρα που έμαθα τι πάει να πει πίστη. Τώρα μπορώ να πιστέψω. Πριν τρία  χρόνια εφτιαξα μια λίστα. Τώρα επιτέλους την τελειωσα. Κι άξιζε κάθε πόνος. Κάθε δάκρυ. Κάθε τι άσχημο. Έμαθα τι πάει να πει τιμή. Αξία. Την πραγματική τους σημασία κι όχι την ιδεατή που έχουν μάθει οι άνθρωποι να διαιωνίζουν από γενιά σε γενιά. Γι αυτό θέλω να απέχω από αυτό το σάπιο κοσμο του φαίνεσθαι. Δεν αξίζει ούτε ένα μου βλεμμα αυτο το θέατρο του παραλόγου. Προτιμώ να απέχω. Κι ας μην έχω πολλά. Μου αρκεί, με ότι κι αν έχω... να παραμένω ακέραιος. Έκανα λάθη... κι έμαθα. Έκανα σωστα... και θα μάθουν. Ο χρόνος δεν είναι τιμωρός, είναι η αλήθεια που κρύβεται ανάμεσα στον καθρέφτη σου κι εσένα.