Μία ακόμα 'συνευχιά' στον ουρανό της ψυχής μου.

Άραγε θα φύγει ποτέ αυτό το βάρος μέσα από τα σωθικά μου??

Ξέρω πως είμαι δυνατός!!!

Το αποδεικνύω κάθε φορά που ξεπερνάω κάθε εμπόδιο που μου προσφέρει απλόχερα η ζωή.

Και δεν είναι τόσο, το ίδιο, το εμπόδιο...

Όσο ο τρόπος που  ξεπερνάω το κάθε τι.

Πόσο ακόμα???

Ε???

Πόσο δυνατός νομίζετε όλοι ότι είμαι???

Δεν την θέλω τόση δύναμη.

Τι να την κάνω τέτοια δύναμη...

Ούτε να δείχνω ανίκητος θέλω...

Ούτε να είμαι...

Δεν με νοιάζει αν χάσω ή  κερδίσω.

Ποτέ δεν είχα τέτοιο σκοπό.

Η ζωή μου δεν είναι ούτε πόλεμος...

Ούτε παιχνίδι...

Δεν θέλω να είμαι άτρωτος.

Έναν Άνθρωπο θέλω...

Έναν απλό... κοινό θνητό...

Με σάρκα και οστά...

Όχι άλλα πρόχειρα προσχέδια...

Όχι άλλες μουτζούρες...

Να μου δείξει πως ο χρόνος υπάρχει και για μένα...

Και να μπορεί να μου τον χαρίσει...

Να μην διστάζει...

Να μην διχάζεται...

Να βρει κάθε μου αδυναμία...

Κι αντί να την χλευάσει ή να την κατακρίνει...

Να την πάρει μια τρυφερή αγκαλιά...

Μιαν αγκαλιά, να σταματήσει να τρέμει...

Να την κάνει να μην φοβάται πια...

Κι από αδυναμία... Να γίνει ΜΙΑ ΔΥΝΑΜΗ.

Να έχει την επιλογή να την χρησιμοποιήσει εις βάρους μου...

Κι όμως να επιλέγει να την τελειοποιήσει για χάρη μου.

Να περιτριγυρίζεται από Ανθρώπους...

Κι όμως να βαφτίζει Εμένα άνθρωπό της!

Όχι μόνο όταν είμαι μπροστά...

Αλλά σε κάθε στιγμή της καθημερινότητας!!!

Κάθε λεπτό της μέρας!

Δεν είναι κακό να έχεις αδυναμίες,

Άλλωστε αυτές μας θυμίζουν ότι είμαστε ακόμα άνθρωποι!!!
Συνέυχιασε πάλι ψυχή μου...
Λές να βρέξει κανένα όνειρο???
Αντέχεις για έναν ακόμα χορό μέσα στην βροχη???
Που θα πάει...
Κάποτε θα φύγει αυτό το βάρος...
Ίσως κάποτε...
Αντί να χορεύουμε...
Να καταφέρουμε να πετάξουμε.
Στ'αλήθεια αυτή τη φορά.

Σαν ένα ηλιοβασίλεμα...

Μην το ψάχνεις...

Πίστεψε με...

Όταν είναι η ώρα, θα έρθει αυτό να σε βρει...

Αυτό που ψάχνεις...

Αυτό που με τόση μανία κυνηγάς...

Άσ'το ελεύθερο επιτέλους...

Δώσε μια ευκαιρία ακόμα...

Αλλά αυτήν την φορά στον εαυτό σου...

Κάψε τα πάντα, ολοσχερώς!

Μέχρι να μην σου μείνει τίποτα άλλο, πέραν του εαυτού σου!

Πάρε μιαν ανάσα και ξεκίνα με αυτό το τίποτα,

έχοντας,πάντα, για μοναδικό σου όπλο τον εαυτό σου!

Αλλά τον πραγματικό σου εαυτό.

Και θα βρεθεί ο δρόμος προς τα πάντα...

Αυτήν την φορά μην αφήσεις τον χρόνο να σε μεταμορφώσει....

Επέτρεψε του να σε Μορφώσει.

Και θα τον έχεις πάντα στο πλευρό σου!

Άλλωστε, όταν πρωτοβρεθείς στο σκοτάδι, το μόνο που βλέπεις είναι μαύρο...

Θέλεις χρόνο μέχρι να προσαρμοστείς...

Μόνο όταν το συνηθίσεις...

Τότε μονάχα θα μπορέσεις να ξεχωρίσεις τις μορφές, που περικλείει...

Ξέρω τι θα μου πεις...

Γιατί να μένω στο σκοτάδι, εξ αρχής.

αλλά...

Γιατί όχι???

Τα έζησα τα φώτα,τόσο που πόνεσαν τα μάτια μου...

Άγγιξα τους ανθρώπους,τόσο που 'πλήγιασαν' τα χέρια μου...

Ένιωσα τα συναισθήματα, τόσο που... 

Δεν μου έμεινε άλλος χώρος...

Κι έσπασα...

Κι όσο οι μέρες περνούσαν...

Οι νύχτες, μου κρατούσαν συντροφιά...

Με έπαιρναν αγκαλιά και με νανούριζαν

με μελωδίες από την βουή ενός 'υπόκοσμου'.

Έπνιγαν τα ουρλιαχτά μου....

Στέγνωναν τα δάκρυά μου...

Και με κρατούσαν ασφαλή...

Μέχρι τώρα...

Κούρνιασα για καιρό μέσα τους...

Πληγωμένος και μόνος.

Να αναζητώ την ευτυχία...

Εκεί ακριβώς όπου την έχασα...

Και το έκανα για πολύ καιρό...

Τόσο...

Που ξέχασα ποιος ήμουν πριν από όλα αυτά...

Πόσα λάθη αντικατόπτρισα...

Πόσες τύψεις βάφτισα δικές μου...

Πόσες αναμνήσεις, επέτρεψα να διαγραφούν...

Πόσο χρόνο έχασα...

Άλλαξα στάση απέναντι στον τρόπο που είχα μάθει να αντιμετωπίζω την ζωή...

Κι η ζωή, μου ανταπέδωσε...

Αλληλένδετα πράγματα...

Αμφίδρομες καταστάσεις...

Τι περίμενα???

Απ'την βιασύνη μου, να προλάβω την επόμενη μέρα...

Έχανα, την ίδια, την μέρα....

Προλάβαινα όμως το ηλιοβασίλεμα.

Κι αυτό μου αρκούσε για να κλέψω ένα του χαμόγελο και να το φορέσω για όσο κι αν διαρκέσει!

Αυτή τη μοναδική στιγμή που μέχρι κι ο χρόνος...

Παγώνει...

Και πριν προλάβω να το χορτάσω...

λίγο πριν βυθιστώ στην μαγεία του...

 Νύχτωνε...

Πρέπει απλά να αποδεχτώ ότι η μοίρα μου είναι,

να δημιουργώ όνειρα...

Κι όχι να τα ζω!!!

Εγώ έχω το ηλιοβασίλεμα μου...

Να ζω μέσα του...

Κάθε που δύει η μέρα κι ανατέλλει η νύχτα...

"Μην το ψάχνεις....

Μην το κοιτάς...

Απλά νιώσε το...

Κι ίσως κάποτε...

Με νιώσεις να ανασηκώνω την άκρη των χειλιών σου...

Και να γίνομαι ένα με σένα...

Μην ξεχνάς...

Ότι καταλήγει σε χαμόγελο αξίζει να υπάρχει μέσα σου...

Χαμογέλα λοιπόν...

Να ξερες μόνο πόσο σου πάει....

Χαμογέλα κι ίσως απόψε μέσα του...

Να σε δω κι εγω."

Λευκή νύχτα...

Πόσο καιρό είχα να δω τόσο κόσμο στο κέντρο της πόλης μου...

Πάνε κάπου στα έξι χρόνια...

Κι όμως χθες πλημμύρισαν οι δρόμοι,

Φώτα... Μουσική... Βουητό...Νέους...Ηλικιωμένους...Οικογένειες...

Γέλια...φωνές...Αυτοκίνητα...Κόρνες...

Τόσοι άνθρωποι...

Μονοιασμένοι...

Απλοί άγνωστοι...Όχι ξένοι..

Για μία νύχτα...

Μία μόνο νύχτα...

Είδα τους δρόμους στολισμένους...

Και "χούλιγκανς" να τα στήνουν...

Κι όχι να τα μαγαρίζουν.

- "Να χουμε κάτι όμορφο να βλέπουμε, τουλάχιστον".

Αυτό άκουσα να λένε.

Είδα να βγαίνουν από τα μαγαζιά και να προσφέρουν στον κόσμο...

Όχι για να τους κάνουν πελάτες...

Έτσι απλά... 

Για αυτή τη νύχτα...

Κι εγώ τους είδα...

Είδα οικογένειες πιασμένες χέρι χέρι...

Παιδιά να ρωτάνε τους γονείς τους αν,

 ο κυριούλης με τα κόκκινα είναι ο αληθινός άγιος Βασίλης,

 ή κάποιος από το προσωπικό του.

Και να χαμογελάνε κι οι γύρω τους ακόμα... όχι μόνο αυτοί...

Λες και, για μία νύχτα, ο χρόνος πάγωσε...

Και μας χάρισε λίγη απ'την μαγεία του.

Πόσο εκτιμάς κάτι, τελικά, όταν το στερείσαι...

Πως το προσέχεις και εύχεσαι να μην τελειώσει ποτέ...

Κι όλα αυτά χαρη σε μία νύχτα...

Μία νύχτα... 

Σαν όλες τις άλλες, 

μα συνάμα...τόσο διαφορετική...
Ίσως γιατί της δώσαμε αξία...

Κι όμως ήταν αρκετή, για να ξυπνήσει μέσα μου μία σπίθα...
Κι απ'ότι ένιωσα...
Όχι μόνο σε μένα

Ήταν αρκετή...

Για να θυμηθώ, όλα όσα τόσο καιρό έπνιγα....
όλα όσα Απέφευγα...
Έμεινα να τα μάθω...
Τους αυτοσυστήθηκα...
Με το όνομά μου.
Και μου επέτρεψαν, να τα δω...
Να τα γνωρίσω...

Φίλιωσα με τα τέρατα μέσα μου!

Δεν ήταν τόσο κακά τελικά...

Ξεπέρασα τα φράγματα του φόβου μου...

Έφτασα στο ζενίθ του τέρματός μου.

Κι είναι ωραία η θέα από δω...
Τόσο ωραία...
Αλλά ξέρεις κάτι???

Πάντα ήταν...
Ήταν ακριβώς μπροστά στα μάτια μου.
Απλά, δεν το έβλεπα.

Είχα μπερδευτεί...

Αποπροσανατολιστεί...

Και κοιτούσα από τη λάθος πλευρά.

Περίμενα καιρό αυτήν την νύχτα...

Αυτή τη Λευκή νύχτα που με μάγεψε...

Με πλάνεψε...

Δεν ξέρω πως και γιατί...

απλά... 

Με ελευθέρωσε...

Γιατί τελειώνοντας...

Μου χάρισε το πιο μεγαλειώδες ξημέρωμα της ζωής μου...

Καλημέρα.........

Ο χαρταετός.

Κοίτα στον ουρανό...  
Τον βλέπεις τον χαρταετό που ανεμίζει, όλο χάρη?   
Αυτό  να θυμάσαι και για την ζωή, μικρή μου...   
Η ζωή... Δεν είναι παρά μονάχα ένας χαρταετός.   
Με ολη την μεγαλοπρεπεια που τον δεσπόζει.... 
Το παιδι που τον κραταει, το βλεπεις?

Aυτος ειναι ο λογος που πεταει. 

Χωρις αυτο,ο χαρταετος,δεν θα χε καμια αξια. 

Θα ταν απλώς, ενας χαρταετός. 

Κοιτα πως πεφτει και ανασηκωνεται... 

Για όλα ευθυνεται αυτο το μικρο παιδακι, στην άκρη του.

Χαρης αυτον σηκώνεται 

Και εξαιτίας του πεφτει... 

Μαγικο ε? 

Απο μία κλωστή να κρέμονται ολα...

Εχεις πεταξει ποτέ σου χαρταετό?

Δεν ειναι ευκολο... 

Αλλα δεν ειναι κι ακατορθωτο!

Άλλωστε, εχεις να κανεις με τοσους παραγοντες....

Τον αερα... 
τα σκοινια...
τον ιδιο τον χαρταετο... 
ακομα και σενα. 
Ποσο αντεχεις,
ποσο γρηγορα θα παιξεις το σκοινι για να δωσεις την σωστη ωθηση 
καθώς και την σωστη πορεια...

Βλεπεις παντοτε η ποιοτητα μετραει, 

γι αυτο φροντιζε στην ζωη σου να μην ψαχνεις τα πολλά,  αλλα τα ποιοτικά!!! 

Οσο καλυτερη η ποιοτητα, τοσο μεγαλυτερη η αντοχη...

Να προσεχεις μικρη μου γιατι θα δεις πολλα υφασματα που θα περασεις για μεταξωτα... 

Μεχρι να δεις οτι ειναι, απλα, συνηθισμενα ρετάλια...
Πρόσεχε τι θα χρησιμοποιήσεις, για να φτιάξεις τον δικό σου χαρταετό...

Μην φοβηθεις...

Μην στεναχωρηθεις...

Ολοι εχουμε δικαιωμα στο λαθος...

Ολοι μπορουμε να χασουμε τον προσανατολισμο μας και κατεπεκταση ο χαρταετος μας να πεσει...

Αλλα δεν πειραζει...

Αρκει να εχεις την δυναμη και την αντοχη και να τον σηκωσεις ξανα...

Γι αλλη μια φορα...

Γι ακομα μια φορα....

Πιο ψηλα αυτην την φορα....

Μπορεις να αλλαξεις τα σκοινια...

Μπορεις να δαμασεις τον άνεμο...

Αλλα ακομα και τότε δεν μπορεις να εισαι σιγουρη,

οτι ο χαρταετος σου δεν θα ξαναπεσει.

Ετσι πάνε τα πραγματα...

Ο χαρταετος ειναι η ζωη σου...

Τα σκοινια που σας ενωνουν, οι επιλογες σου...

Κι εσυ, το παιδι που τον κρατάει...

Αν προσεξεις μερικα πραγματα, τότε θα τον καμαρωνεις ψηλα...
και πιο ψηλα... 
οσο ψηλα αντεχουν τα χερια σου!

Κι οταν πεφτει, θα εχεις την δυναμη να τον σηκωνεις και παλι ψηλα... 
οσο κι αν ματωσουν τα χέρια σου.

Μην κοιτάς τις ουλές...
Κοίτα τον ουρανό...
Κι ο χαρταετός σου θα σου προσφέρει την ίαση που ζητάς'

Όταν δεν ξέρεις να κάνεις κάτι άλλο...Κρίνεις!!!

Με κρίνεις που είμαι άθεος...

Που δεν πιστεύω...

Αλλά πως να το κάνω, όταν ο θεός που μου λες να πιστέψω απέχει έτη φωτός από αυτόν που βλέπω.

Όταν ο ίδιος θεός που εσύ αποκαλείς μεγαλοδύναμο και τον θαυμάζεις, 

εγώ απλά τον βλέπω να δείχνει την δύναμή του.
Στους αδύναμους κι ανίσχυρους...
Όλοι θα κριθούμε κάποτε, λένε...
Γιατί όμως να κριθούμε?
Ποιος το ξέρει αυτό και το έχει διαδώσει και στον υπόλοιπο κόσμο?
Γιατί να πρέπει να κριθούμε?
Γιατί να πρέπει να πονάμε...
Να αντέχουμε....

Όσα έχω ακούσει...

Όσα έχω δει...

Όσα έχω ζήσει...

Όλα ματωμένες σελίδες στο βιβλίο της ιστορίας...

Μιας ιστορίας που γράφτηκε απλά για να λέγεται...

Σαν ένα παραμύθι...

Να σε βάλει να κοιμηθείς και να ονειρευτείς αυτά που άκουσες.

Ξύπνα!

Η ώρα του ύπνου πέρασε προ πολλού κι ακόμα δεν άνοιξες τα μάτια σου?

Πως μου ζητάς εμένα να κλείσω τα δικά μου και να πιστέψω.

Πως με κρίνεις που δεν το κάνω???

Πίστεψα...και???
Τι έχω καταλάβει μέχρι αυτήν την στιγμή?

Από τα τόσα λάθη και πάθη μου...
Που τα κουβαλάω μαζί μου και δεν λέω να τα αφήσω εκεί που τα βρήκα...
Κάθε τι που έχω πετύχει...
Έχω χάσει κι από ένα μου κομμάτι...
Οπότε πες μου για ποια πίστη μου μιλάς???

Όταν επικροτείται η αδικία και καταδικάζεται κάθε τι καλό...

Όταν γίνονται γονείς οι πιο ακατάλληλοι.
Όταν ψάχνουμε την αγάπη σε λάθος πρόσωπα... Σε λάθος μέρη!

Να μαι καλος για να πάω στο παράδεισο ή για να έχω στην επόμενη μου ζωή όλα όσα στερούμαι σε αυτήν.

Μα καλά, πάμε καλά?

Αυτήν την ζωή έχω. Για αυτήν προορίζομαι.
Γιατί να στερηθώ κάτι?

Μετά θα γίνω ένας σωρός από κόκαλα ...
Μέχρι να γίνω σκόνη και να χαθώ.
Στον μόνο που έχω να πιστέψω είναι στον εαυτό μου...
Αλλά μέχρι κι αυτός με απογοητεύει, οπότε???
Πίστευε και μη ερεύνα λένε...
Το θέμα είναι που θα βάλεις το κόμμα...
Πίστευε και μη, ερεύνα... ή ... Πίστευε, και μη ερεύνα???
Αν αντί να κρίνουμε κάποιον για κάτι που κάνει....
Εμβαθύναμε λίγο στον λόγο που το κάνει...
Τότε όλα θα ταν διαφορετικά....

Ξεμάθεια

Οι άνθρωποι σαν οντότητες έχουμε δημιουργηθεί για να μαθαίνουμε...

Μαθαίνουμε πως να μιλάμε, να κινούμαστε, να επικοινωνούμε...

Παράγοντες που συμβάλουν στην δημιουργία του εαυτού μας.

Στην ανάπτυξη του... Εγώ...Σύμφωνα πάντα με το εμείς!!!

Οι γνώμες διίστανται ως προς το "εμείς", γιατί ο κάθε ένας από μας έχει διαφορετικά

 ερεθίσματα, όνειρα στόχους, βιώματα...

Είμαστε τόσο διαφορετικοί...

Και τόσοι πολλοί...

Όπου και να γυρίσεις το κεφάλι σου...

Όπου κι αν κοιτάξεις...

Βλέπεις ανθρώπους...

Παντού..

Στους δρόμους, τα μαγαζιά, τα βουνά, τις θάλασσες, τις πεδιάδες.

Άντρες, γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένοι...

Μια ανθρωπόμορφη θάλασσα...

Που χανόμαστε στα κύματά της.

Γινόμαστε ένα μαζί της.

Κι αρχίζουμε να βλέπουμε κοινά γνωρίσματα πάνω σε άλλους ανθρώπους...

Και ξεχνιόμαστε....

Και συνάπτουμε σχέσεις...

Κι έτσι ξεκινάει η αρχή των κακών.

Όταν λοιπόν, είσαι δημιουργημένος και προγραμματισμένος για να μαθαίνεις....

Πως μαθαίνεις να ξεχνάς, κάτι που έχεις ήδη μάθει?

Πως ξεμαθαίνεις...

Μήπως είναι καλύτερη η αμάθεια...

Από την ξεμάθεια...?

Η μάλλον για να ακριβολογήσω...

Τι σε κάνει πιο ευτυχισμένο?

Πρόσεχε..

Όχι τι πονάει λιγότερο...

Τι θα σε χαροποιούσε περισσότερο?

Να μάθεις,απλά, κάτι και μετά να μάθεις να το ξεμάθεις...

ή

Να μην το μάθεις, απλά, ποτέ...

Οι περισσότεροι πριν πάρουν μια απόφαση αναρωτιούνται :

"Τι πονάει λιγότερο"

αντί απλά να κάνουν αυτό που θα τους προσφέρει ένα χαμόγελο.

Γιατί να σκεφτείς τον πόνο πριν πάρεις μια απόφαση???

Αυτό δεν μπορώ να κατανοήσω στην καθημερινότητα που μας περιβάλλει.

Είμαι της άποψης ότι άμα κάτι καταλήγει με χαμόγελο...

Τότε άξιζει τον κόπο να το κρατήσεις...

Ότι καταλήγει σε δάκρυ...

Αξίζει να το σκουπίσεις και να το πετάξεις!

Εκτός αν το δάκρυ συνοδεύεται από χαμόγελο...

Τότε φρόντισε να το κρατήσεις σφιχτά και για πάντα κοντά σου!

Αρκεί να μην ξεχνάς να χαμογελάς...

Ισοσταθμίζει τις καταστάσεις, το ξέρεις???

Μαθαίνουμε... 

Μέσα από πολλά εναύσματα...

Γεγονότα...

Δοκιμασίες...

Πως μαθαίνουμε,όμως, να ξεχνάμε πραγματικά???

Όχι να προσπερνάμε ή να καταπίνουμε....\

Να τα ξεχνάμε....

Λες και δεν τα μάθαμε ποτέ...

Για ποιο λόγο να κουβαλάμε ένα βάρος, απλά και μόνο γιατί το μάθαμε...

Γιατί δεν το αφήνουμε εκεί ακριβώς που το βρήκαμε?

Θυμήθηκα μια ιστορία που μιλάει για ένα αγόρι που είχε ερωτευτεί μια πέτρα....

Μια μικρή, σκληρή πέτρα...

Μέσα της, είδε τον εαυτό του...

Κι έτσι...

Την αγάπησε..

Και δεν την αποχωριζόταν λεπτό...

Ήταν η πέτρα του...

Η δική του...

Η μοναδική του...

Όσο περνούσαν οι μέρες, η πέτρα όλο και μεγάλωνε...

Κι όσο την έβλεπε να μεγαλώνει...

Μεγάλωνε και η αγάπη του για αυτήν...

Λες και υπήρχε ένας αόρατος δεσμός ανάμεσα τους, 

που κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει...

Πόσο μάλλον να το εξηγήσει!

Κι η πέτρα όλο και μεγάλωνε.

Κι όσο μεγάλωνε...Αγρίευε.

Κι όμως δεν σκέφτηκε,λεπτό, να την αφήσει.

Κι ας μάτωναν τα χέρια του...

Κι ας λύγιζαν τα πόδια του..

Δεν τον ενδιέφερε η κούραση...

Είχε αντοχή!

Αντλούσε από την πέτρα όση ενέργεια χρειαζόταν...

Μέχρι που μια μέρα γύρισε και την κοίταξε,

 και είδε ότι ήταν τόσο μεγάλη και ογκώδες που είχε καλύψει τα πάντα γύρω του.

Ακόμα και τον ίδιο!

Τα χέρια του είχαν γδαρσίματα και δεν μπορούσαν πια 

να προσφέρουν ούτε χάδι, στην τραχιά της επιφάνεια.

Τα πόδια του σταμάτησαν να τον ακολουθούν..

Μέχρι και η καρδιά του αρνήθηκε να ξαναχτυπήσει...

Κι έτσι... έμεινε μόνος του...

Αυτός και η μαγική του πέτρα...

Και τότε ήρθε το μυαλό και τον ρώτησε...

"Γιατί είσαι εδω???

Γιατί επιλέγεις να κουβαλάς κάτι που σε ξεπερνάει τόσο πολύ...

Αγαπάς κάτι που δεν θα σε αγαπήσει ποτέ, γιατί δεν είναι παρά μονάχα μια πέτρα...

Ακόμα και να το κάνει...

Δεν υπάρχουν λέξεις που να μπορούν να το εκφράσουν...

Και να τ'ακούσεις..."

Και τότε γύρισε το βλέμμα του κι είδε παντού πέτρες.

Μεγάλες, μικρές, άνισες, λαμπερές, πολύτιμους λίθους...

Πήρε μια βαθιά ανάσα και είπε...

"Τις βλεπεις όλες αυτές?

Δεν είναι παρά μονάχα....Πέτρες!

Κι αυτό γιατί δεν έχουν κανέναν να της αγαπήσει τόσο..

ώστε να πάρουν αξία!"

Άθλιος κόσμος...

Από πόσα λάθη θα είχαμε γλιτώσει αν κάναμε μία μόνο ερώτηση στον εαυτό μας:
"Αυτό θέλω για μένα;"
Οι άνθρωποι χαλάνε φίλε μου..

πλέον με ένα Like μπορείς να έχεις εικονική κοπέλα,πατέρα,μητέρα κτλπ..

Πλέον όλοι βγαίνουν με τους "φίλους" τους και αντί να μιλάνε γράφουνε στάτους στο Facebook για το που είναι και τι κάνουν..

Πλέον η ευτυχία των ανθρώπων εξαρτάται απο τον αριθμό των "Μου αρεσει" απο άλλους ανθρώπους που ούτε καν ξέρουν..

Πλέον ο κάθε σπιτόγατος έχει δημιουργήσει μια εικόνα του "top καφρου" αντιγράφοντας ψεύτικα καφροστατους που έχει γράψει κάποιος άλλος σπιτόγατος,
και παρ'ολα αυτά τον θαυμάζουνε..

Πλέον ο καθένας σε κράζει αν δεν του αρέσει το είδος μουσικής που ακούς..

Πλέον αμα δεν είσαι εμφανίσημος είσαι ενα τίποτα και οι "όμορφοι" γελάνε εις βάρος σου.

Γελάνε εις βάρους σου άνθρωπροβατα που Μόλις άκουσαν για τους τζιχαντιστες στην Γαλλία τρέξαν να αναρτησουν τους αγωνιστικους τους χαιρετισμούς...

Φωτογραφίες με την σημαία της Γαλλίας και emoticons παρηγοριας.

Κι ομως ,καθημερινα, πεθαίνουν τόσα παιδιά στην συρία και κανείς δεν λέει τίποτα...

Καθημερινά.

ΕΙ ΕΣΥ! 

Εσύ που διαφέρεις μέσα σε αυτόν τον δηθενισμό και την σαπίλα...
Εσύ που δεν αντέχεις να τα βλέπεις όλα αυτά...
Σταμάτα να κλείνεις τα μάτια σου...
Άνοιξε τα όσο πιο πολυ μπορείς και κοίτα αλλού...

Σταμάτα να είσαι δυστυχισμένος με τον εαυτό σου, είσαι τέλειος..

σταμάτα να εύχεσαι να έμοιαζες με κάποιον άλλον..

ή

σταμάτα να εύχεσαι να άρεσες στους ανθρώπους όσο αρέσει κάποιος άλλος.. 

Σταμάτα να προσπαθείς να τραβήξεις την προσοχή από κάποιον που σε πλήγωσε..

Σταμάτα να μισείς το σώμα σου, το πρόσωπο σου, την προσωπικότητα σου, τα ελαττώματα σου.. 

Να τα αγαπάς γιατί χωρίς αυτά δεν θα ήσουν εσύ.. 

Και γιατί θα ήθελες να είσαι κάποιος άλλος; 

Να είσαι σίγουρος για το ποιος είσαι, μπερδεύει τους ανθρώπους! 

Αν κάποιος σε μισεί επειδή είσαι ευτυχισμένος με τον εαυτό σου κράτα το μεσαίο δαχτυλο στον αερα και μην σε νοιαζει!!!

την ευτυχια ή δυστυχια σου την οριζεις μοναχα εσυ!!!

Αν ήσουν διαφορετικος. 

Αν ήσουν σαν όλους τους άλλους. 

Αν τα πέρναγες όλα εύκολα χωρίς να σε αγγίζει τίποτα..

Τότε δεν θα ησουν ΕΣΥ!!!
Θα ήσουν ακόμα ένα κομμάτι ενός άθλιου κόσμου...
Αυτό θες???
Άσε τι σου αξίζει...
Η ζωή ποτέ δεν μας δίνει αυτό που αξίζουμε, αλλά αυτό που διεκδικούμε...
Εσύ...
Τι διεκδικείς???

Όταν θες κάτι πολυ, θα βρεις τον τρόπο να το αποκτήσεις... Αν δεν τα καταφέρεις, τότε δεν το ήθελες και τόσο..!

Όταν θες κατι πολύ τότε το σύμπαν συνομωτεί για να το αποκτήσεις,λενε...

Πολλές φορές όμως νομίζουμε ότι θέλουμε κάτι τόσο έντονα κι όμως ότι και να κάνουμε δεν μπορούμε να το αποκτήσουμε ποτέ....

και νευριάζουμε με ό,τι πιστεύουμε πως είναι η αιτία που μας χωρίζει από τον στόχο μας!

Δεν πάει έτσι όμως...

όταν εστιάζεις στην έλλειψη, αντί σε αυτά που ήδη έχεις.

Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο μας λάθος.

Γιατι οι δυνάμεις του σύμπαντος δεν σε βοηθάνε,

Όταν η λογική λέει ότι κάτι πρέπει να γίνεται με συγκεκριμμένο τρόπο,

ενώ η καρδιά γνωρίζει ότι κάτι μπορεί να γίνει και με τρόπους που δεν μπορείς να φανταστείς.

'Οταν δυσανασχετείς και ανησυχείς για αυτά που δεν έχεις, αντί να νιώθεις ευγνωμωσύνη για αυτά που έχεις.

'Οταν αμφιβάλλεις για την πραγματοποίηση του, αντί να έχεις πίστη ότι έχει ήδη γίνει.

Όταν κατηγορείς άλλους ή τις συνθήκες και περιστάσεις για την δική σου πραγματικότητα,

αντι να αναλαμβάνεις την ευθύνη της ζωής σου.

Όταν αισθάνεσαι μνησικακία αντί να συγχωρείς .

Όταν αισθάνεσαι συναισθήματα χαμηλών δονήσεων όπως φόβος, ενοχές , πικρία κλπ.

'Οταν έχεις ιδέες για την πραγματοποίηση της επιθυμίας σου και δεν μπαίνεις στο κόπο να κάνεις τις υπερβάσεις, να ξεβολευτείς και να δράσεις.

Όταν νιώθεις πως δεν το αξίζεις αντί να κατανοείς ότι η αξία σου είναι δεδομένη και ανεξάρτητη από τα συμβάντα στη ζωή σου και τι σου λένε οι άλλοι..

'Οταν έχεις πεποιθήσεις που δεν σε εξυπηρετούν και δεν τις έχεις απελευθερώσει ακόμα.

Όταν δεν κατανοείς ότι η πραγματικότητα σου είναι καθρέφτης του προγράμματος που τρέχει στο υποσυνείδητο σου.

Όταν έχεις την τάση να κλαίγεσαι επειδή δεν έχεις αρκετά χρήματα , δεν υπάρχουν αρκετές δουλειές , δεν υπάρχουν αρκετά διαθέσιμα άτομα για να βρείς σύντροφο , δεν υπάρχει αρκετός χρόνο κλπ. Όταν δεν κατανοείς την δύναμη των λέξεων και χρησιμοποιέις λέξεις που σαμποτάρουν την πραγματοποίηση της επιθυμίας σου.

Όταν συμβαινουν όλα αυτα τότε μην κατηγορείς κανέναν άλλον,που δεν μπορείς να αποκτήσεις αυτά που θες, παρά μόνο τον εαυτό σου!!!!

Μείνε αυτήν την φορά...

Που ήσουν τόσο καιρό???

Ποια γωνιά του σύμπαντος σε κρατούσε μακρυά μου???

Που ήταν όλη αυτή η λάμψη....

Αυτή η όψη του έρωτα που είχα ξεχάσει...

Αυτή η ανεμελιά...

Η παιδικότητα....

Όλα όσα λαχταρούσα και μου κλέψανε...

Που ήσουν???

Κι ήρθες τώρα...

Δεν με νοιάζει που ήσουν,

μου αρκεί που ήρθες...

Απλά σε ρωτάω, όχι από περιέργεια...

Αλλά από νοσταλγία...

Μου έλειψες το ξέρεις???

Μου έλειψε κάθε κομμάτι σου!

Μου έλειψες εσύ...

Κάθε μικρή λεπτομέρεια που σε κάνει να ξεχωρίζεις...

Μου έλειψε...

Και δεν θέλω να το ξαναζήσω αυτό...

Αυτό το συναίσθημα της απώλειας...

Ξέρεις πως είναι να μην μπορείς να καταπιείς???

Να ξεροβήχεις και να νιώθεις στο στέρνο σου ένα κενό...

Δάκρυα να πλημμυρίζουν το πρόσωπό σου κι εσύ να σπας...

Χωρίς να ξέρεις γιατί και πόσο αντέχεις ακόμα....

Χωρίς να είσαι σωματικά άρρωστος...

Απλά να διαλύεσαι χωρίς κάποιον συγκεκριμένο λόγο...

Να μένεις μόνος να τριγυρνάς μέσα σε ένα ατελείωτο σκοτάδι,

ψάχνοντας ένα φως....

Μια διέξοδο...

Εγώ ξέρω πως είναι, και δεν θέλω να φτάσω ποτέ ξανά εκεί...

Μου αρέσει το εδώ...

Αυτό το εδώ που ξέρω...

Που νιώθω ασφαλής...

Που δεν φοβάμαι γιατί ξέρω και την καλή, αλλά πάνω απ'όλα, και την κακή του όψη...

Δεν έχω πλέον κάτι άλλο να φοβάμαι...

Το εκεί με φοβίζει...

Το εκεί τρέμω....

Γιατί εκεί δεν υπάρχεις εσύ....

Γι'αυτό τώρα που είσαι εδώ...

Μείνε...

Σε περίμενα το ξέρεις???

Δεν μας πούλησα...

Έκανα λάθη...

Και ποιος δεν έχει κάνει???

Αλλά είμαι εδώ...

Δεν έφυγα...

Μην φύγεις...

Όχι γιατί δεν μπορώ μακρυά σου...

Αλλά γιατί δεν θέλω να ζήσω, ξανά, χωρίς εσένα...

απλά αυτό..!

Μου αρέσουν οι άνθρωποι που αφήνουν σημάδια ... και όχι πληγές!!!
Είναι αυτοί οι οποιοί μπαίνουν στα κλεφτά στη ζώη σου και τη διαπερνούν ήσυχα...
 Μιλάνε με χειρονομίες και όχι δυνατά, καλούν τα συναισθήματα και όχι το θύμο!
Μου αρέσουν οι άνθρωποι που αφήνουν το σημάδι τους ...εκεί ...σ'αυτό το μικρό χώρο που ονομάζεται "καρδιά" !!!
Είναι αυτοί που δεν εγκαταλείπουν ποτέ... γιατί γι'αυτό το χώρο νοιάζονται κάθε μέρα!!!
Μου είχαν πει να μην δενομαι για να μην πληγωνομαι...άρα ούτε ν'αγαπάω,να νοιάζομαι,να αγκαλιάζω,να ΔΕΙΧΝΩ την αγάπη μου...
Συγγνώμη αλλά με ασπίδες δεν ζεις...δεν πολεμάς...
Μένεις στο ίδιο σημείο μέχρι να σε βρει το βέλος εκεί που πονάς πιο πολύ...
Συγγνώμη αλλά προτιμώ να δίνω τα πάντα κ να ζω,παρα να μην δίνω τίποτα κ να είμαι ενα ΤΊΠΟΤΑ....
Άλλωστε μια φορά ζούμε σε αυτήν την ζωή...
και να ξανάρθουμε...
Δεν θα το θυμόμαστε...
Γι αυτο θα ζω για όλα όσα θα εχω να θυμάμαι...
Σε αυτήν την ζωή...
κουράστηκα να πεθαίνω περιμένοντας μίαν άλλη...
που δεν θα έρθει ποτέ.

χαμογέλα μου...

Έλα....

Χαμογέλα μου λίγο...

Μπήκε καινούριος μήνας...

Θες να σε βρει με τα παλιά τα μούτρα???

Τα ξινισμένα???

Δεν κουράστηκες???

Έτσι μπράβο,

ρίξε ένα χαμόγελο...

Κι ας το να κάνει την δουλειά του...

Ξέρεις πόσο όμορφη είσαι όταν χαμογελάς???

Λάμπεις...

Λες κι όλα τα άστρα του ουρανού, δημιουργήθηκαν,

μόνο και μόνο να για υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης...

Μαζί σου...

Κι όμως αν τα ενώσεις όλα μαζί,

η λάμψη τους δεν φτάνει την ακτινοβολία σου!!!

Δεν ξέρω πως το δέχτηκαν οι ουρανοί και σου επέτρεψαν να πάρεις ανθρώπινη μορφή...

Χαίρομαι όμως, γιατί μου δόθηκε η ευκαιρία να σε γνωρίσω...

Είσαι ένα πάζλ...

Κομμάτι-κομμάτι...

Σε ανακαλύπτω...

Μου αρέσει αυτή η αίσθηση μυστηρίου που σε τυλίγει...

Τα χέρια σου...

Καλύπτουν τα δικά μου λες και φτιάχτηκαν από την ίδια φόρμα...

Πανομοιότυπα...

Τα ετερώνυμα έλκονται,λένε...

Ασ'τους να λένε...

Αυτοί που τα λένε, δεν ξέρουν!

Δεν το έζησαν!

Αλλιώς δεν θα τα έλεγαν, πίστεψέ με!

Δεν θέλω να έλκω,πλέον, κανέναν και τίποτα που απωθείται από μένα...

Δεν έχω αντοχές για κυνηγητά!

Βαρέθηκα και τα παιχνίδια...

και τους κανόνες τους.

Όλα αυτά τα πρέπει που ανέχεσαι για ένα απλό, θέλω...

Κι όλα αυτά τα Θέλω που πνίγεις, για όλα αυτά τα "πρέπει"....

Όχι...

Ασ'τους να λένε...

Εκεί στα ομώνυμα...

Στα μέρη τα γνώριμα...

Εκεί που δεν χρειάζομαι μια μάσκα...

Εκεί που είμαι, εγώ...

Εκεί που είσαι κι εσύ, εκεί...

Εκεί θέλω να είμαι...

Μαζί σου κι όπου βγει...

Δεν με νοιάζει το εκεί που θα είναι...

Αρκεί να είσαι...

Κι Εσύ Εκεί..!

Με αυτό το χαμόγελο...

Να με γεμίζεις ενέργεια.

'Δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο από τα πάντα...'

Ελπίζω να το ξέρεις αυτό.

Πλάσμα μου, μεγαλειώδες...

Υποκλίνομαι μπροστά σου

και δηλώνω άκρως...

Μαγεμένος!!!

Γι' αυτό σου λέω...

Κάνε την νύχτα μέρα και χαμογέλα μου...

Κι επέτρεψε μου να παραμείνω μαγεμένος....

Για ακόμα μία μέρα...

Και κάθε μέρα...

Μέχρι η γη να σταματήσει να γυρίζει...

Μέχρι η πλάση να αρχίσει να αποσυντίθεται...

Μέχρι όλα τα άστρα του ουρανού να χαθούν και το σκοτάδι να αγκαλιάσει όλη την την φύση...

Μου αρκεί ένα σου χαμόγελο...

Να μου φτιάχνει την μέρα...

Μέχρι εκείνη την μέρα!

Χαμογέλα μου λοιπόν!

Κάθε σου επιθυμία, ευχή μου!

Πως είπα ότι σε αγαπάω...

Όταν εγώ ήμουν αυτός που σε άφησε...

Όταν, παντα, εγώ έφευγα...

Όποιος κι αν ήταν ο λόγος που το έκανα....

Έφευγα!

Αυτό δεν αλλάζει!!!

Κανείς, ποτέ, δεν είπε ότι θα ήταν εύκολο!

Άλλωστε, αν ήταν... Την ίδια αξία θα είχε???

Σκέψου πόσο εγωιστής είμαι...

Σου συγχώρεσα κάθε πόνο που μου πρόσφερες,

μόνο και μόνο για να μην νιώθω πληγωμένος.

Δεν λέω...

Μου άρεσε όσο κράτησε...

Και η χαρά και η θλίψη.

Έμαθα ποια είναι τα όρια, πριν μάθω να τα ξεπερνάω...

Έμαθα πως προσέχουμε τον εαυτό μας,

Έμαθα να μαγειρεύω...Να κάνω δουλειές γενικά...

ΈΜΑΘΑ...

Πράγματα που κανείς άλλος δεν κατάφερε να μου μάθει...

Ούτε καν οι άνθρωποι που με δημιούργησαν εξ αρχής.

Ούτε οι άνθρωποι που με γνωρίζουν και είναι δίπλα μου από όσο γνωρίζω τον εαυτό μου!

Αλλά πάνω απ'όλα,

έμαθα να σκέφτομαι και κάποιον άλλον εκτός από εμένα και τον σκύλο μου!

Ότι υπάρχουν κάποιοι "κανόνες" αν θες να παίξεις το συγκεκριμένο παιχνίδι.

Κάθε παιχνίδι έχει και τους δικούς του κανόνες!

Πολλοί πιστεύουν ότι το παιχνίδι είναι ένα κι ότι εσύ επιλέγεις με ποιον θα παίξεις, 

πως θες να παίξεις και άλλα τόσα...

Ναι τα έχω ακούσει...

οκ!!!

Τα περισσότερα όμως είναι ΜΠΟΥΡΔΕΣ!

Αυτό ακριβώς.

Κάθε μέρα είναι και μια διαφορετική μέρα.

Μπορείς να είσαι όποιος εσύ αποφασίσεις να είσαι!

Είναι, απλά, στο χέρι σου.

Όλα είναι στο χέρι σου.

Αρκεί να το κουνήσεις!

Έτσι και τα παιχνίδια!

Είναι πολλά και μεταβαλλόμενα,

αλλά το κάθε ένα ξεχωριστά έχει, τους δικούς του, κανόνες!

Κι εμένα οι δικοί σου κανόνες με φόβισαν τόσο, που με εξίταραν,

γενικά μου δημιούργησαν πρωτόγνωρα συναισθήματα.

Ήθελα όμως τόσο πολύ να παίξω, το συγκεκριμένο παιχνίδι,

Μαζί σου..!

Γι'αυτό και προθυμοποιήθηκα να τους ακολουθήσω!

Έτσι ήταν.

Απλά τα πράγματα.

π.χ. αν θες να παίξεις uno, πριν ρίξεις τα χαρτιά σου λες :

''UNO"

αλλιώς παίρνεις δυο κάρτες!

Έτσι πάει!

Δεν μπορείς να πεις "ααα ξεχάστηκα"

και να γκρινιάζεις!

Αν δεν ήθελες να τις πάρεις, να φρόντιζες να το πεις.

Αυτός είναι ο κανόνας!

Αλλιώς μην παίξεις uno!

Παίξε κάτι άλλο ή με κάτι άλλο!

Δεν λέω πως είμαι το καλύτερο παιδί, αλλά ούτε και το χειρότερο!

Αλλά σε ένιωσα τόσο, που νόμιζα ότι σε αγάπησα!

Φευγαλέα...Το πίστεψα κι όλας...

Γι'αυτο και βγήκα εκτός συνόρων και έχασα τον μπούσουλα!

Αν σε αγαπούσα όμως τόσο, όσο πίστευα...

Γιατί ποτέ δεν σε έπιασα να σου πω : "Τι λες κουκλίτσα μου δεν πάμε πουθενά....

ΕΊΧΑΜΕ ΠΕΙ ΚΆΤΙ ΚΑΙ ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΔΩ.

ΜΑΖΙ ΘΑ ΜΕΓΑΛΩΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΤΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΟΛΑ ΜΑΖΙ...

Εγώ και εσύ".

Ποια δύναμη μου φιμώνει το στόμα???

Μου δένει χέρια και πόδια να τρέξω κοντά σου???

Τι με κρατάει μακρυά...

Γιατί σου περνάω πάντα λανθασμένα μηνύματα...

Θέλω να περνιέμαι για κακός, όταν καταβάθος δεν είμαι...

Απλά έχω κι εγώ κάποια κολλήματα.

Όπως όλοι!

Όλοι είμαστε περίπλοκοι, περίεργοι, παράξενοι...

Απλά ο καθένας μας επιλέγει με τι θέλει να ασχοληθεί!

Πόσο χρόνο θα διαθέσει...

Καθώς και τον τρόπο που θα το κάνει...

Εσύ με κυνήγησες...

Όταν έπαιξες με τους δικούς μου κανόνες τους τήρησες μέχρι τέλους..

Ακόμα και όταν έχασες,

συνέχισες από την αρχή και πάλι...

Και ξανά...

Χωρίς να το αφήσεις λεπτό...

Μέρα με την μέρα, με έφερνες ένα βήμα πιο κοντά σου...

Αχ...

Αυτό 'ένιωσα' σε σένα...

Αυτό το αλλοπρόσαλλο, το αθώο μα συνάμα προστακτικό που ανάβλυζες!

Μακάρι να μπορούσα να το κάνω...

Έλα που, δεν μπορώ...

Κρύβομαι πίσω από λέξεις...

Κόσμους ιδεατούς...

Χάνομαι κι άντε να με βρεις...

Την στιγμή που θα με αντικρίσεις, θα έχω πάλι φύγει.

Δεν ξέρω γιατί το κάνω...

Γι'αυτό και δεν θα μπορέσω να το αλλάξω...

Κρίμα...

Γιατί μου άρεσε το παιχνίδι μας.

Ακόμα κι αν πάλιωσε για σένα...

Τίποτα το καινούριο δεν θα έχει την αξία, "του παλιού".

Θα είσαι για πάντα...

Η μικρή γλυκιά μου ανάμνηση.

Σε ευχαριστώ που με βοήθησες να ξεπεράσω αυτή την εμμονή που με στοίχειωνε χρόνια ολόκληρα!

Δεν θα άντεχα άλλο το βάρος της...

Σκοτώνοντας με...

Με έσωσες!

Μπορεί να μην σ'αγάπησα με τον τρόπο που ερμηνεύεται πλέον η αγάπη...

Αλλά σίγουρα σε ένιωσα σε κάθε άκρο του εαυτού μου.

Καλή ζωή σου εύχομαι!

Κάθε σου επιθυμία ευχή μου..!

Άλλωστε κι εσύ...

Μια ευχή μου ήσουν...

Που βγήκε αληθινή.

...

Θελω να σου πω οτι δεν εισαι εσυ η σημερινη κακη μερα.

Δεν εισαι ρε παιδι μου η ασχημη στιγμη που ειχες.

Δεν εισαι τα νευρα που σε επιασαν, δεν εισαι οι κουβεντες που ειπες. 

Δεν εισαι αυτο που σκεφτηκες. Αλλο εισαι! 

Κατι που δεν μπορει να μολυνει η ματια κανενος. 

Οι ριζες σου ειναι καθαρες, αγνες αδολες. 

Κι τι εγινε επειδη σημερα στραβωσε κατι? 

Μα να σου πω κατι?

 Εισαι σαν δεντρο, ρε παιδακι μου, που εχεις πολλα κλαδια. 

Χιλιαδες καρπους....ε λογικο καποιος καρπος να μην ειναι καλος. Δεν κρινεις απο εκει το δεντρο..

Για αυτο σου λεω δεν πειραζει. 

Οι ριζες σου ειναι καλες. 

Αντεχεις στο βορια? 

Αντεχεις!!!!!! 

Μην ανησυχεις καρδια μου.....

Μα πρεπει να σου πω ευχαριστω...για εναν κ μονο λογο. 

Γιατι ξερεις πως το πιο σημαντικό οργανο μετά την καρδιά ειναι το αυτι. 

Οχι το στομα.

 Ευχαριστω γιατι ακους περισσοτερο και μιλας λιγοτερο.

 Ευχαριστω διοτι οταν μιλαω μαζι σου καταλαβαινω τι λεω και μπορω να αλλαξω. 

Ευχαριστω γιατι οταν μιλαω βγαινουν πραγματα απιστευτα που δεν ηξερα σε ποια αποθήκη της ψυχης μου ηταν καταχωνιασμενα.

Και πανω απολα ευχαριστω γιατι καταλαβαινεις πως δεν εχω αναγκη απο υποδειξεις. 

Οχι τωρα τουλαχιστον. 

Δεν ειναι τυχαιο πως τα δυο αυτια σχηματιζουν μια καρδια...σε ευχαριστω λοιπον.!!!

Είδες που είχα δίκιο???

Είδες που είχα δίκιο???

Όταν έφευγα μακρυά σου....

Δεν θα άντεχες, στο είπα...

Τότε...

Στο σχολείο...

Που με έψαχνες!

Με ζητούσες...

Όταν ακόμα ήμασταν παιδιά..

Πριν γίνω αυτό που έγινα...

Πριν βγάλεις αυτό που είσαι...

Τότε...

Που έχτισα αόρατα κάγκελα γύρω μου και με κρατούσα φυλακισμένο...

Για να μην γίνουν όλα όσα έγιναν αιτία να χαθεί η μαγεία.

Μόνος μου σφυρηλάτησα την αλυσίδα που με κρατούσε δέσμιο...

Κάθε κρίκος κι ένα "δεν γίνεται"... 

"δεν μπορω"...

Νόμιζα ότι έτρεχα μακρύα από το πρόβλημα, αλλά ταυτόχρονα απομακρυνόμουν κι από την λύση...

Κι όμως τώρα...

Όσο κι αν προσπαθώ να θυμηθώ πως ήμουν, δεν τα καταφέρνω...

Λες και η μνήμη μου,πριν από σένα, σβήστηκε.

Λες και ότι έχει να κάνει με μένα...Δεν υπάρχει πια...

Τόσες εμπειρίες...

Τόσα μαθήματα...

Σελίδες στο βιβλίο της ζωής μου...

Να χω να αναπολώ...Μήπως και θυμηθώ την αίσθησή τους.

Εσένα όμως...?

Εσένα, γιατί σε θυμάμαι...

Πως γίνεται αυτό μου λες?

Θυμάμαι κάθε πτυχή του κορμιού σου...

Το άρωμά σου...

Το αγαπημένο σου χρώμα...

Πως σου αρέσει να περνάς τον χρόνο σου...

Τις κινήσεις σου...

Τους μορφασμούς σου...

Tα μάτια σου...

ΟΛΑ!!!

Κάθε μικρή λεπτομέρεια που εσένα μπορεί να σου φαντάζει γελοία...

Εγώ την θυμάμαι...

Δεν έχω ξεχάσει τίποτα...

Γιατί αγάπησα ότι σε απάρτιζε!

Και το αγάπησα με όλη την σημασία που περικλείεται μέσα σε αυτή τη λέξη!

Ήξερα όμως ότι όλο αυτό δεν ήταν, παρά μονάχα μια βιτρίνα!

Γι'αυτό και "έφευγα"...

Όχι γιατί φοβόμουν, τελικά...

Απλά μέσα μου ήξερα ότι όλα θα γίνουν, όπως ακριβώς συνέβησαν!

Κι αυτό ήταν που απέφευγα...

Ίσως τελικά αυτό να έκανα μια ζωή...

Αυτός να είναι ο λόγος που πονάω...

Αντί να φεύγω από μια δυσμενή κατάσταση... 

Αντ' αυτού την αποφεύγω...

Χωρίς, στ'αλήθεια, να φεύγω.

Μπορεί να γνώριζα από την αρχή τι θα γίνει όπως σου είπα,

δεν φανταζόμουν όμως ποιος θα είμαι, βγαίνοντας από όλο αυτό...

Με έπιασες στον ύπνο, τ'ομολογώ.

Ήξερα τι μπορώ να σου δώσω...

Δεν ήξερα όμως πως να το κάνω...

Τον τρόπο...

Υπήρχα και πριν από σένα...

Ομως μαζί σου ένιωσα!

Αναγεννήθηκα.

Γι'αυτό και το θυμάμαι...

Θυμάμαι...

Κάθε μέρα...

Κάθε μέρα που ξημερώνει...

Και κάθε νύχτα που μας σκεπάζει με το σκοτάδι της...

"Δες το σκοτάδι στα μάτια μου" είπες.

"Γύρνα μέσα, εκεί που είναι η λύτρωση μην τρέχεις δεξιά κι αριστερά".

Πλέον έχουν αλλάξει όλα τόσο, μα τόσο πολύ...

Θυμάμαι τα λόγια σου...

Και βλέπω τις πράξεις σου...

Κι απέχουν τόσο...Μα τόσο πολύ....

Απάντησα όλα τα γιατί σου, για να με αφήσεις εσύ με τόσα...

Απλά επειδή μπορούσες.

Σου επέτρεψα να το κάνεις.

Πέρα από μίσος κι αγάπες...

Αλήθειες και ψέματα...

Πέρα από κάθε τι...

Τώρα που ήρθε το τέλος και πέσαν οι μάσκες...

Είδες που είχα δίκιο?

Έστω τώρα...

Ακόμα κι αν είναι αργά...

Το βλέπεις τουλάχιστον???

Μια ζωή έτρεχα...

Πίσω σου...

Μπροστά σου...

Μακρυά σου...

Στην αγκαλιά σου...

Πάντοτε, όμως, με τον φόβο μην σε χάσω...

Και να που τώρα...

Εν έτη 2015...

Αυτό που φοβόμουν δεν υπάρχει...

Κι η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν υπήρχε.

Γιατί τώρα που σταμάτησα να τρέχω, και γύρισα να δω τι με κυνηγάει....

Δεν είδα τίποτα...

Θα μου χαρίσεις αυτόν τον χορό???

Όλη μας η ζωή είναι ένα Tango....

Ένα βήμα μπρος...

Ένα πίσω...

Και ξανά απ'την αρχή...

Μέχρι να βρεις το βήμα σου...

Και αρχίσεις να χορεύεις...

Όλα...

Είναι ένας χορός.

Πάθος...Χρώματα...Στροφές...

Μουσική...

Πολλοί θα σου πιάσουν το χέρι να κάνουν έναν γύρο με σένα...

Ποιος θα ολοκληρώσει όμως, αυτόν τον χορό μαζί σου???

Νιώσε την αύρα και αφέσου στον ρυθμό της....

Δεν ξέρεις ποτέ που μπορεί να σε βγάλει....

Ένα κύμα έρωτα, ξέβρασε μέσα μου συναισθήματα...

Έμαθα τα βήματα...

Τα σώματα ενώνονται...

Οι παλμοί ανεβαίνουν...

Τα φώτα σβήνουν και το πάθος ξεκινά...

Πιάσε το χέρι μου και γίνε παρτενέρ μου σε αυτόν τον χορό...

Αφού κι εσύ ξέρεις τα βήματα...

Γίνε παρτενέρ μου...

Γίνε μουσική και παρέσυρε με...

Τόσες πρόβες κάναμε...

Ήρθε η στιγμή να δείξουμε τι μάθαμε...

Λύγισε το κορμί σου και γίνε ένα μαζί μου...

Άσε με να σε ταξιδέψω στην χώρα του πάθους...

Ξανά απ'την αρχή...

Σαν να είναι ο πρώτος και ο τελευταίος μας χορός.

Εμπιστεύσου τα χέρια μου...

Θα σε κρατήσω...

Άλλωστε εγώ σου ζήτησα να μου χαρίσεις αυτόν τον χορό...

Ας γίνει ο ιδρώτας σου ένα με τον δικό μου...

Ας γίνουμε ένα, για μια παράσταση που δημιουργήσαμε εμείς...

Για εμάς...

"Είσαι μικρός.... Έχεις όλη την ζωή μπροστά σου".

Πόσο σιχαίνομαι να ακούω αυτήν την φράση...

Έλα ξεκόλλα θα την ξεπεράσεις... είσαι μικρός.

Θα βρεις άλλη δουλειά...είσαι μικρός.

Από τώρα οικογένεια???

Είσαι μικρός....

 Έχεις μια ολόκληρη ζωή μπροστά σου!

Πως μπορούν και ξεστομίζουν κάτι τέτοιο???

Όταν σε κάθε βήμα μου...

Χάνω κι από ένα μου κομμάτι...

Για ποια ολόκληρη ζωή, μου μιλάνε...

Άνθρωποι...

Πρόσωπα...

Στόματα...

Λέξεις...

Τι να πιστέψεις...

Τι να διαλέξεις...

Όταν δεν έχεις πλέον επιλογές!

Όταν τις επιλογές σου, τις έχεις πάρει προ πολλού.

Πως μπορούν να λένε ότι είμαι μικρός...

Όταν δεν ξέρουν καν ποιος είμαι...

ΠΩΣ ΜΟΥ ΛΕΝΕ ΕΙΣΑΙ ΜΙΚΡΟΣ,

Όταν το μόνο μου μότο είναι " είσαι μεγάλος, θα το αντέξεις".

Όταν ματώνει η καρδιά μου, είμαι μεγάλος και πρέπει να το αντέξω.

Όταν θρυμματίζονται τα όνειρά μου, είμαι μεγάλος και πρέπει να το αντέξω.

Σε κάθε μου ήττα, σφίγγω τα δόντια και συνεχίζω...

Γιατί δεν είμαι μικρός πια...

Και δεν έχω μια ζωή μπροστά μου...

Έχω απλά,μια ζωή.

Αυτή τη ζωή.

Και είμαι αρκετά μεγάλος για να την ζήσω!!!

Για την Πρινσάρα μου!!!

Ξέρω ότι δεν είναι η ημέρα...

Αλλά ευτυχώς που υπάρχουν και αυτές οι μέρες,

έτσι ώστε να μπορώ να εκφράζω αυτά που νιώθω.

Σαν σήμερα, πριν από έξι χρόνια, γεννήθηκες.

Θυμάμαι ακόμα τα πατουσάκια σου που ήταν όσο δύο μου δάχτυλα.

Ήσουν τόσο μικρή...

Σαν μια μαύρη μικρή χνουδόμπαλα με αυτιά και πόδια!

Δεν σε άκουσα ποτέ να γαβγίζεις σαν όλα τα άλλα σκυλιά!

Έχεις φωνή...

Και την χρησιμοποιείς όποτε πρέπει.

Έχεις δόντια κι όμως σε μένα δεν τα έχεις δείξει ποτέ!

Είσαι ότι καλύτερο θα μπορούσα να έχω και είμαι περήφανος και ευτυχείς για αυτό.

Είσαι πάτα εκεί για μένα.

Σε χαρές  σε λύπες...

Πάντα...

Είσαι εκεί...

Να με παίρνεις αγκαλιά και να γλύφεις τον πόνο μακρυά!

Δεν μπορώ να φανταστώ πως θα ήταν η ζωή μου χωρίς εσένα και δεν με νοιάζει...

Σε έχω τώρα...

Και θα σε έχω για άλλα τόσα και περισσότερα χρόνια!

Μπορεί να μην ξέρω που θα είμαι...

Πως θα είμαι σε τόσα χρόνια...

Ξέρω όμως ότι όπου κι όπως κι αν φτάσω...

Θα σε έχω μαζί μου...

Μαζί έχουμε περάσει πλούτη...

Μεγαλεία...

Αλλά και φτώχια...

Θυμάσαι???

Και δεν γκρίνιαξες ποτέ!

Δεν άλλαξες...

Δεν το έσκασες...

Έμεινες εδώ...

Μαζί μου...

Μπορεί να έχω κάνει λάθη...

Να σε έχω μαλώσει...

Να σου έχω θυμώσει....

Να σε έχω "παραμελήσει" κάποιες φορές...

Ποτέ σου όμως δεν μου το κράτησες...

Ποτέ σου δεν άλλαξες απέναντι μου...

Κι όχι επειδή είσαι ένα κυλίιι...

Έχεις προσωπικότητα...

Έχεις χαρακτήρα και άποψη...

Απλά με αγαπάς τόσο ώστε να μπορείς να παραμερίζεις τα άσχημα και να κρατάς τα καλά.

Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να μου κάνει ποτέ κάποιος!

Γι'αυτό και το μεγαλύτερο δώρο που σου έκανα...

Είναι η ζωή μου!

ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ ΠΡΙΝΣΑΡΑ ΜΟΥ!

Όσο σε έχω δεν θα μάθω ποτέ τι πάει να πει μοναξιά...

Όσο με έχεις δεν θα μάθεις ποτέ τι πάει να πει δρόμος!

Σε αγαπάω μικρή μου...

Για πάντα!!!