Ξεμάθεια

Οι άνθρωποι σαν οντότητες έχουμε δημιουργηθεί για να μαθαίνουμε...

Μαθαίνουμε πως να μιλάμε, να κινούμαστε, να επικοινωνούμε...

Παράγοντες που συμβάλουν στην δημιουργία του εαυτού μας.

Στην ανάπτυξη του... Εγώ...Σύμφωνα πάντα με το εμείς!!!

Οι γνώμες διίστανται ως προς το "εμείς", γιατί ο κάθε ένας από μας έχει διαφορετικά

 ερεθίσματα, όνειρα στόχους, βιώματα...

Είμαστε τόσο διαφορετικοί...

Και τόσοι πολλοί...

Όπου και να γυρίσεις το κεφάλι σου...

Όπου κι αν κοιτάξεις...

Βλέπεις ανθρώπους...

Παντού..

Στους δρόμους, τα μαγαζιά, τα βουνά, τις θάλασσες, τις πεδιάδες.

Άντρες, γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένοι...

Μια ανθρωπόμορφη θάλασσα...

Που χανόμαστε στα κύματά της.

Γινόμαστε ένα μαζί της.

Κι αρχίζουμε να βλέπουμε κοινά γνωρίσματα πάνω σε άλλους ανθρώπους...

Και ξεχνιόμαστε....

Και συνάπτουμε σχέσεις...

Κι έτσι ξεκινάει η αρχή των κακών.

Όταν λοιπόν, είσαι δημιουργημένος και προγραμματισμένος για να μαθαίνεις....

Πως μαθαίνεις να ξεχνάς, κάτι που έχεις ήδη μάθει?

Πως ξεμαθαίνεις...

Μήπως είναι καλύτερη η αμάθεια...

Από την ξεμάθεια...?

Η μάλλον για να ακριβολογήσω...

Τι σε κάνει πιο ευτυχισμένο?

Πρόσεχε..

Όχι τι πονάει λιγότερο...

Τι θα σε χαροποιούσε περισσότερο?

Να μάθεις,απλά, κάτι και μετά να μάθεις να το ξεμάθεις...

ή

Να μην το μάθεις, απλά, ποτέ...

Οι περισσότεροι πριν πάρουν μια απόφαση αναρωτιούνται :

"Τι πονάει λιγότερο"

αντί απλά να κάνουν αυτό που θα τους προσφέρει ένα χαμόγελο.

Γιατί να σκεφτείς τον πόνο πριν πάρεις μια απόφαση???

Αυτό δεν μπορώ να κατανοήσω στην καθημερινότητα που μας περιβάλλει.

Είμαι της άποψης ότι άμα κάτι καταλήγει με χαμόγελο...

Τότε άξιζει τον κόπο να το κρατήσεις...

Ότι καταλήγει σε δάκρυ...

Αξίζει να το σκουπίσεις και να το πετάξεις!

Εκτός αν το δάκρυ συνοδεύεται από χαμόγελο...

Τότε φρόντισε να το κρατήσεις σφιχτά και για πάντα κοντά σου!

Αρκεί να μην ξεχνάς να χαμογελάς...

Ισοσταθμίζει τις καταστάσεις, το ξέρεις???

Μαθαίνουμε... 

Μέσα από πολλά εναύσματα...

Γεγονότα...

Δοκιμασίες...

Πως μαθαίνουμε,όμως, να ξεχνάμε πραγματικά???

Όχι να προσπερνάμε ή να καταπίνουμε....\

Να τα ξεχνάμε....

Λες και δεν τα μάθαμε ποτέ...

Για ποιο λόγο να κουβαλάμε ένα βάρος, απλά και μόνο γιατί το μάθαμε...

Γιατί δεν το αφήνουμε εκεί ακριβώς που το βρήκαμε?

Θυμήθηκα μια ιστορία που μιλάει για ένα αγόρι που είχε ερωτευτεί μια πέτρα....

Μια μικρή, σκληρή πέτρα...

Μέσα της, είδε τον εαυτό του...

Κι έτσι...

Την αγάπησε..

Και δεν την αποχωριζόταν λεπτό...

Ήταν η πέτρα του...

Η δική του...

Η μοναδική του...

Όσο περνούσαν οι μέρες, η πέτρα όλο και μεγάλωνε...

Κι όσο την έβλεπε να μεγαλώνει...

Μεγάλωνε και η αγάπη του για αυτήν...

Λες και υπήρχε ένας αόρατος δεσμός ανάμεσα τους, 

που κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει...

Πόσο μάλλον να το εξηγήσει!

Κι η πέτρα όλο και μεγάλωνε.

Κι όσο μεγάλωνε...Αγρίευε.

Κι όμως δεν σκέφτηκε,λεπτό, να την αφήσει.

Κι ας μάτωναν τα χέρια του...

Κι ας λύγιζαν τα πόδια του..

Δεν τον ενδιέφερε η κούραση...

Είχε αντοχή!

Αντλούσε από την πέτρα όση ενέργεια χρειαζόταν...

Μέχρι που μια μέρα γύρισε και την κοίταξε,

 και είδε ότι ήταν τόσο μεγάλη και ογκώδες που είχε καλύψει τα πάντα γύρω του.

Ακόμα και τον ίδιο!

Τα χέρια του είχαν γδαρσίματα και δεν μπορούσαν πια 

να προσφέρουν ούτε χάδι, στην τραχιά της επιφάνεια.

Τα πόδια του σταμάτησαν να τον ακολουθούν..

Μέχρι και η καρδιά του αρνήθηκε να ξαναχτυπήσει...

Κι έτσι... έμεινε μόνος του...

Αυτός και η μαγική του πέτρα...

Και τότε ήρθε το μυαλό και τον ρώτησε...

"Γιατί είσαι εδω???

Γιατί επιλέγεις να κουβαλάς κάτι που σε ξεπερνάει τόσο πολύ...

Αγαπάς κάτι που δεν θα σε αγαπήσει ποτέ, γιατί δεν είναι παρά μονάχα μια πέτρα...

Ακόμα και να το κάνει...

Δεν υπάρχουν λέξεις που να μπορούν να το εκφράσουν...

Και να τ'ακούσεις..."

Και τότε γύρισε το βλέμμα του κι είδε παντού πέτρες.

Μεγάλες, μικρές, άνισες, λαμπερές, πολύτιμους λίθους...

Πήρε μια βαθιά ανάσα και είπε...

"Τις βλεπεις όλες αυτές?

Δεν είναι παρά μονάχα....Πέτρες!

Κι αυτό γιατί δεν έχουν κανέναν να της αγαπήσει τόσο..

ώστε να πάρουν αξία!"