Μία ακόμα 'συνευχιά' στον ουρανό της ψυχής μου.

Άραγε θα φύγει ποτέ αυτό το βάρος μέσα από τα σωθικά μου??

Ξέρω πως είμαι δυνατός!!!

Το αποδεικνύω κάθε φορά που ξεπερνάω κάθε εμπόδιο που μου προσφέρει απλόχερα η ζωή.

Και δεν είναι τόσο, το ίδιο, το εμπόδιο...

Όσο ο τρόπος που  ξεπερνάω το κάθε τι.

Πόσο ακόμα???

Ε???

Πόσο δυνατός νομίζετε όλοι ότι είμαι???

Δεν την θέλω τόση δύναμη.

Τι να την κάνω τέτοια δύναμη...

Ούτε να δείχνω ανίκητος θέλω...

Ούτε να είμαι...

Δεν με νοιάζει αν χάσω ή  κερδίσω.

Ποτέ δεν είχα τέτοιο σκοπό.

Η ζωή μου δεν είναι ούτε πόλεμος...

Ούτε παιχνίδι...

Δεν θέλω να είμαι άτρωτος.

Έναν Άνθρωπο θέλω...

Έναν απλό... κοινό θνητό...

Με σάρκα και οστά...

Όχι άλλα πρόχειρα προσχέδια...

Όχι άλλες μουτζούρες...

Να μου δείξει πως ο χρόνος υπάρχει και για μένα...

Και να μπορεί να μου τον χαρίσει...

Να μην διστάζει...

Να μην διχάζεται...

Να βρει κάθε μου αδυναμία...

Κι αντί να την χλευάσει ή να την κατακρίνει...

Να την πάρει μια τρυφερή αγκαλιά...

Μιαν αγκαλιά, να σταματήσει να τρέμει...

Να την κάνει να μην φοβάται πια...

Κι από αδυναμία... Να γίνει ΜΙΑ ΔΥΝΑΜΗ.

Να έχει την επιλογή να την χρησιμοποιήσει εις βάρους μου...

Κι όμως να επιλέγει να την τελειοποιήσει για χάρη μου.

Να περιτριγυρίζεται από Ανθρώπους...

Κι όμως να βαφτίζει Εμένα άνθρωπό της!

Όχι μόνο όταν είμαι μπροστά...

Αλλά σε κάθε στιγμή της καθημερινότητας!!!

Κάθε λεπτό της μέρας!

Δεν είναι κακό να έχεις αδυναμίες,

Άλλωστε αυτές μας θυμίζουν ότι είμαστε ακόμα άνθρωποι!!!
Συνέυχιασε πάλι ψυχή μου...
Λές να βρέξει κανένα όνειρο???
Αντέχεις για έναν ακόμα χορό μέσα στην βροχη???
Που θα πάει...
Κάποτε θα φύγει αυτό το βάρος...
Ίσως κάποτε...
Αντί να χορεύουμε...
Να καταφέρουμε να πετάξουμε.
Στ'αλήθεια αυτή τη φορά.