Σαν ένα ηλιοβασίλεμα...

Μην το ψάχνεις...

Πίστεψε με...

Όταν είναι η ώρα, θα έρθει αυτό να σε βρει...

Αυτό που ψάχνεις...

Αυτό που με τόση μανία κυνηγάς...

Άσ'το ελεύθερο επιτέλους...

Δώσε μια ευκαιρία ακόμα...

Αλλά αυτήν την φορά στον εαυτό σου...

Κάψε τα πάντα, ολοσχερώς!

Μέχρι να μην σου μείνει τίποτα άλλο, πέραν του εαυτού σου!

Πάρε μιαν ανάσα και ξεκίνα με αυτό το τίποτα,

έχοντας,πάντα, για μοναδικό σου όπλο τον εαυτό σου!

Αλλά τον πραγματικό σου εαυτό.

Και θα βρεθεί ο δρόμος προς τα πάντα...

Αυτήν την φορά μην αφήσεις τον χρόνο να σε μεταμορφώσει....

Επέτρεψε του να σε Μορφώσει.

Και θα τον έχεις πάντα στο πλευρό σου!

Άλλωστε, όταν πρωτοβρεθείς στο σκοτάδι, το μόνο που βλέπεις είναι μαύρο...

Θέλεις χρόνο μέχρι να προσαρμοστείς...

Μόνο όταν το συνηθίσεις...

Τότε μονάχα θα μπορέσεις να ξεχωρίσεις τις μορφές, που περικλείει...

Ξέρω τι θα μου πεις...

Γιατί να μένω στο σκοτάδι, εξ αρχής.

αλλά...

Γιατί όχι???

Τα έζησα τα φώτα,τόσο που πόνεσαν τα μάτια μου...

Άγγιξα τους ανθρώπους,τόσο που 'πλήγιασαν' τα χέρια μου...

Ένιωσα τα συναισθήματα, τόσο που... 

Δεν μου έμεινε άλλος χώρος...

Κι έσπασα...

Κι όσο οι μέρες περνούσαν...

Οι νύχτες, μου κρατούσαν συντροφιά...

Με έπαιρναν αγκαλιά και με νανούριζαν

με μελωδίες από την βουή ενός 'υπόκοσμου'.

Έπνιγαν τα ουρλιαχτά μου....

Στέγνωναν τα δάκρυά μου...

Και με κρατούσαν ασφαλή...

Μέχρι τώρα...

Κούρνιασα για καιρό μέσα τους...

Πληγωμένος και μόνος.

Να αναζητώ την ευτυχία...

Εκεί ακριβώς όπου την έχασα...

Και το έκανα για πολύ καιρό...

Τόσο...

Που ξέχασα ποιος ήμουν πριν από όλα αυτά...

Πόσα λάθη αντικατόπτρισα...

Πόσες τύψεις βάφτισα δικές μου...

Πόσες αναμνήσεις, επέτρεψα να διαγραφούν...

Πόσο χρόνο έχασα...

Άλλαξα στάση απέναντι στον τρόπο που είχα μάθει να αντιμετωπίζω την ζωή...

Κι η ζωή, μου ανταπέδωσε...

Αλληλένδετα πράγματα...

Αμφίδρομες καταστάσεις...

Τι περίμενα???

Απ'την βιασύνη μου, να προλάβω την επόμενη μέρα...

Έχανα, την ίδια, την μέρα....

Προλάβαινα όμως το ηλιοβασίλεμα.

Κι αυτό μου αρκούσε για να κλέψω ένα του χαμόγελο και να το φορέσω για όσο κι αν διαρκέσει!

Αυτή τη μοναδική στιγμή που μέχρι κι ο χρόνος...

Παγώνει...

Και πριν προλάβω να το χορτάσω...

λίγο πριν βυθιστώ στην μαγεία του...

 Νύχτωνε...

Πρέπει απλά να αποδεχτώ ότι η μοίρα μου είναι,

να δημιουργώ όνειρα...

Κι όχι να τα ζω!!!

Εγώ έχω το ηλιοβασίλεμα μου...

Να ζω μέσα του...

Κάθε που δύει η μέρα κι ανατέλλει η νύχτα...

"Μην το ψάχνεις....

Μην το κοιτάς...

Απλά νιώσε το...

Κι ίσως κάποτε...

Με νιώσεις να ανασηκώνω την άκρη των χειλιών σου...

Και να γίνομαι ένα με σένα...

Μην ξεχνάς...

Ότι καταλήγει σε χαμόγελο αξίζει να υπάρχει μέσα σου...

Χαμογέλα λοιπόν...

Να ξερες μόνο πόσο σου πάει....

Χαμογέλα κι ίσως απόψε μέσα του...

Να σε δω κι εγω."