Ο έρωτας είναι...Μπλε!!!

Έρωτα,

Να ξερες μόνο πόσο θα'θελα να σε είχα μέσα στα χέρια μου...

Και να σε έσφιγγα τόσο δυνατά...

Μέχρι να δω το αγαπημένο μου χρώμα να ξεπροβάλει στο πρόσωπό σου...

Μπλε ο ουρανός....

Μπλε η θάλασσα...

Μπλε κι εσύ....

Από πάνω μέχρι κάτω...

Άλλωστε αυτό δεν είναι το χρώμα σου?

Απορώ γιατί κάποιοι σε έχουν συνδυάσει με το κόκκινο!

Πόσο λάθος κάνουν...

Δεν ξέρουν όμως...
Έχουν το θράσος να μιλάνε,
Όταν δεν έχουν βρει ακόμα το θάρρος...
Να σε γνωρίσουν...
Να σε νιώσουν...
Να σε μάθουν...
Απλά μιλάνε...
Το κόκκινο συμβολίζει την δύναμη, την μάχη, το πάθος...Την Ζωή!!!

Το αίμα π.χ είναι κόκκινο...

Όταν παγώνει,όμως???

Γίνεται μπλε.

Έτσι κι εσύ...

Κάθε που χειμωνιάζεις...Μπλεδιάζεις...

Οπότε???

Μπλε είσαι κι όχι κόκκινος.

Κι υπάρχεις παντού...

Όπως και το μπλε.

Όταν λέμε ότι όλα είναι καλά λέμε "κομπλέ"

Την μηχανή που ανακατεύουμε πως την βγάλαμε??? 

"Μπλέντερ"

Ακόμα και το Μπλέξιμο....

Από μπλε ξεκινάει...

Το νιώθεις???

Αν κατά κάποιο τρόπο, με άκουγε κάποιος συνωμοσιολόγος, θα έλεγε ότι το μπλε....

Δεν είναι χρώμα, αλλά μια περίεργη μίξη που δημιουργήθηκε με σκοπό την αποδιοργάνωση της συμπαντικής τάξης και κατ' επέκτασιν την εδραίωση μιας νέας τάξης πραγμάτων...

Με λίγα λόγια, μας βλέπω όλους...

Στρουμφάκια!!!

Κάτι ήξεραν, όμως, κι αυτά.

Στα 100 αρσενικά, μόνο ένα θυληκό.

Κι όλα ήταν τόσο αρμονικά.

Ούτε φασαρίες...

Ούτε έγνοιες...

Ούτε άγχη...

Έναν δρακουμέλ είχαν, κι αυτός...

Παλεύεται.

Ηρεμία και καθαρό μυαλό να υπάρχει κι όλα λύνονται!

Φαντάσου να ήταν περισσότερες οι στρουμφίτες.

Άσ'το...Μπλέξαμε!!!

Γι'αυτό σου λέω...

Πίστεψα ότι μέσα από σένα θα λυτρωθώ....

αλλά τίποτα....

"Πούτσες μπλε"

Τυχαίο???

Δεν νομίζω...

Θέλω μια μέρα να σε βρω και να σε ξαφνιάσω.

Να μάθω τα σχέδια σου... Και να έρθω να στα χαλάσω, εγώ, μια φορά...

Έτσι... Για να πω πως πατσίσαμε.

Την ώρα που έχεις στοχεύσει και πας να ρίξεις,

με έναν μαγικό τρόπο να πάρω το βέλος σου...

Και να το σπάσω.

Να δω τι θα έκανες τότε.

Δεν θα γινόσουν μπλε από τα νεύρα σου???

Γι'αυτό σου λέω...

Άσε το κόκκινο σε αυτούς που ξέρουν να ζουν.

Εσύ το μόνο που ξέρεις να κάνεις είναι να πετάς βέλη, νομίζοντας πως βρίσκουν στόχους,

αλλά στην πραγματικότητα,απλά δημιουργείς μπλεδιάσματα.

Πληγώνουν τα βέλη σου, έρωτα.

Κατάλαβε το!

Μιλώ σε ένα, αυτοπροσώπως.

Γυμνός από αλήθειες και ψέματα...

Χωρίς καμία μάσκα...

Εγώ μαζί με όλο το εγώ μου...

Κάνω μια επίκληση στο συναίσθημα, 

Επιστρέφοντάς σου το βέλος σου...

Αυτό που, κάποτε, μου έριξες...

Και με διαμέλισε.
Δεν το σπάω...
Στο επιστρέφω...

Μου ήταν αδύνατο να σε νικήσω...

Ένα συναίσθημα είσαι κι εσύ...

Πως μπορώ να σε παραβγώ???
Συνέχεια μεταλλάσσεσαι κι αλλάζεις συνεχώς μορφές....
Κι εκεί που νομίζω πως σε έπιασα....
Τσαφ...Χάνεσαι...
Πως το κάνεις, να ξερα...
Ίσως άμα μάθαινα πως το κάνεις...
Να μπορούσα να σε αποτρέψω την επόμενη φορά...
Όχι στον ερχομό σου...
Αλλά στο φευγιό.
Πάντα θα έρχεσαι, άλλωστε...
Και πάντα θα με βρίσκεις.
Σε έμαθα πια...
Ίσως αν σου ρίξω εγώ αυτήν την φορά...
Ίσως...
Ίσως αν γευτείς κι εσύ το δηλητήριο του βέλους σου...
Ίσως... τότε...
Αλλάξεις χρώμα μόνο για μένα...
Κι ας είσαι μπλε...
Δεν με πειράζει!
Για μένα μπορείς να είσαι κόκκινος???
Μόνο για μένα...
Μόνο μαζί μου...

Για πάντα δικός σου,
Κώστας.