παρανοήματα...

Τόσο ακριβή λοιπόν είναι μια αγκαλιά???

Τόσο χρεώνεις, ζωή, για ένα χαμόγελο???

Με δάκρυα???

Με πληγές???

Με πόνο???

Τόσο δίκαιη είσαι...

Κι εσύ θεέ που τόσοι πίνουν νερό ή κόνιο στο όνομά σου...

Εσύ μεγαλοδύναμε....

Που ξεχύνονται στρατιές και συλλέγουν αίμα για μία "άφεση"...

Εσύ, πανταχού παρών...

Που είσαι???

Άραγε τα βλέπεις, αυτά που περνάω???

Ή όπως όλοι, είσαι κι εσύ απασχολημένος με τα δικά σου???

Ακούς την καρδιά μου που κραυγάζει τα βράδια 

και πνίγεται στην σιγη μόλις αντικρύσει το πρώτο φως του ήλιου..?

Κάνε με να πιστέψω...

Κι ας μην είσαι αυτό που πιστεύουν όλοι...

Να είσαι αυτό που πιστεύω εγώ...

Να είσαι κάτι αληθινό...

Όχι ένας αντικατοπτρισμός...

Όχι μια ψευδαίσθηση...

Μια εικόνα που ξεθωριάζει στο πέρασμα του χρόνου...

Αφού αγαπάς όλα τα παιδιά σου, λένε...

Εμένα γιατί όχι???

Εμένα γιατί μου έδωσες τέτοιο μονοπάτι???

Τι το διαφορετικό έχω και με έκανες τόσο διαφορετικό???

Ψυχή και σώμα...

"Νους υγιής εν σώματι υγιεί"...Λένε...

Πως μπορεί ο νους μου, όμως, να παραμένει υγιής...

Όταν μολύνομαι, καθημερινά, από τόσα μικρόβια???

Που είσαι να δεις το ποιμνιό σου, κύριε...

Εσύ που έχεις τόσο χρόνο, να ακούς δοξασίες...

Έχεις λίγο χρόνο, να ακούσεις και το παράπονο μου???

Μια μέρα...

Να δεις τον κόσμο μέσα από τα μάτια μου...

Να ακούσεις τις λέξεις μέσα από τα αυτιά μου...

Να γνωρίσεις τους ανθρώπους και τις καταστάσεις που τους περιβάλλουν,

μέσα από την καρδιά μου...

Ίσως τότε καταλάβεις, γιατί πήρα αυτήν την απόφαση...

Ίσως τότε καταλάβεις...

Και τουλάχιστον τότε...

Δείξεις επιείκια...

Έστω κι αργά.