Μία Σπίθα είναι αρκετή...

Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν μου, είδα όλες μου τις στιγμές...

Και μου δόθηκε η ευκαιρία να ξεχωρίσω τι, πραγματικά, χρειάζομαι να κρατήσω σε αυτό το νέο έτος και τι όχι...

Φέτος δεν χρειάστηκε να καλωπιστω για να υποδεχθω το νέο έτος...
Απλά το καλωσόρισα...
Εγώ...
Με όλη μου την σύνθεση...
Μακρυά από όλους και όλα...
Να βλέπω αυτό που τόσοι άνθρωποι δεν θα μπορέσουν ποτέ να δουν...
Γιατί κοιτάνε από πολύ κοντά...
Φέτος δεν κοίταξα ψηλά για τα πυροτεχνήματα...
Ανέβηκα στο πιο ψηλό μέρος που μπορούσα να βρω...
Και κοίταξα ευθεία.
Φέτος δεν μέτρησα αντίστροφα τον χρόνο που πέρασε....
Μετρούσα Βεγγαλικά...
Από την Βούλα...Μέχρι τον Πειραιά...
Φέτος θα χαθώ στην ανωνυμία, μέχρι να αποκτήσω το όνομά μου...
Φέτος δεν είναι τα όνειρά μου, που θα πραγματοποιηθούν...

Είναι οι στόχοι που έθεσα και μάτωσα για να τους επιτύχω.

Το νιώθω...
Το βλέπω πλέον καθαρά...

Το πιστεύω με όλη τη δύναμη της θελήσεως μου...

Όχι απλά της ψυχής μου...

Τόσο καιρό έκανα υπομονή...

Άντεξα ακόμα και τις στιγμές που δεν το πίστευα...

Ακόμα κι όταν με είχα παρατήσει στην μοίρα μου...

Κάτι μέσα μου δεν έλεγε να παραιτηθεί.

Κάτι μέσα μου, μου έδινε την δύναμη και συνέχιζα!

Κι ήρθε το σήμερα...

Αυτό το σήμερα που πρόσμενα καιρό....

Απλά γιατί έκανα το βήμα.

Σήμερα έχω όλα όσα, με τόση απερισκεψία, πέταξα...

Όλα όσα, κάποτε, μου προσφέρθηκαν απλόχερα κι όμως ήμουν τόσο μικρός για να καταλάβω....

Όσα δεν πρόσεξα κι απλά τα χάρισα...

Όλα όσα είχα, πριν πέσω στο κώμα....

Πριν τις καταιγίδες.... 

Όταν, ακόμα, ο ήλιος βασίλευε στους ουρανούς μου...

Όταν τα συναισθήματα μου ήμουν ικανός να τα ελέγχω εγώ...

Κι όχι το αντίστροφο....

Κι ευχαριστώ όποια δύναμη ευθύνεται γι'αυτό....

Γι'αυτήν την ευκαιρία...

Τελικά οι ευκαιρίες δεν χάνονται ποτέ...

Αρκεί να ξέρεις από ποιον ή τι την ζητάς.

Πέταξα τον μανδύα της θλίψεως και της κακεντρέχειας και είδα πόσο όμορφη είναι η ζωή,

 αν της το επιτρέψεις...

Έμενα κολλημένος σε ανθρώπους που δεν με ήθελαν...

Σε καταστάσεις που ήταν πάνω από μένα...

Από πείσμα και μόνο, να αποδείξω το αντίθετο...

Να αποδείξω ότι μπορώ...

Ότι εγώ θα τα καταφέρω...

ΣΕ ΠΟΙΟΝ???

ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ???

ΓΙΑΤΙ???

Αφού μόνοι μας ερχόμαστε και μόνοι μας φεύγουμε...

Όλοι φεύγουν στο τέλος και μένουμε εμείς και ο εαυτός μας να κλείσουμε την παράσταση...

Ποιος ο λόγος να αποδείξεις έστω και κάτι στον οποιονδήποτε???

Αφού όσο κι αν θέλει... 

Όσο κι αν προσπαθήσει...

Δεν θα μπορέσει ποτέ να σε καταλάβει, 

γιατί δεν ζει την ζωή σου.

Δεν φοράει τα πόδια σου...

Δεν χτυπάει η δική σου καρδιά μέσα του...

Δεν μπορεί να δει τον κόσμο μέσα από τα μάτια σου.

Χάθηκα από κάθε τι γνώριμο...

Αναδιοργανώθηκα και για να το καταφέρω έπρεπε να βρω όλα μου τα κομμάτια...

Να τα αποσυναρμολογήσω και να τα συναρμολογήσω, ξανά, από την αρχή.

Επιτέλους μετά από δύο χρόνια κατάφερα να πετάξω κάθε ατασθαλία μου

Στον κάδο του χωροχρόνου.

Τώρα είμαι μια βελτιωμένη μου έκδοση,

πριν το τελικό στάδιο.

Δεν ήταν λάθη όσα πίστευα για λάθη.

Γι'αυτό και μετατράπηκαν σε πάθη!

Ήταν λάθος που τα είδα ως λάθη ,εξ αρχής...

Ήταν εμπειρίες...

Όλα όσα ήρθαν,έτσι απλά, και δεν τα χάρηκα.

Όλα όσα άφησα να περάσουν για ένα και μόνο πείσμα...

Δεν ήταν αυτό που πίστευα.

Αυτό το "ιδανικό" δεν υπάρχει.

Υπάρχει το "ιδεατό"...

Κι αυτό δεν με καλύπτει.

Γι'αυτό και προτιμώ να απέχω από το να το έχω.

Ένα πείσμα ήταν.

Μια μακέτα που πέρασα για Έργο.

Του έδωσα όμως τόση αξία,

Όση χρειαζόταν για να τερματιστώ και να πέσω σε ένα μακροχρόνιο συναισθηματικό κώμα.

Είχα την επιλογή να μην το κάνω...

Το προαίσθημα μου άλλωστε με είχε προειδοποιήσει...

Ήξερα που πήγαινα.

Ποιος, όμως, πιστεύει τα σημάδια πριν πέσει στην παγίδα???

Ποτέ.

Κανείς.

Αν κάποιος πει το αντίθετο, απλά λέει ψέμματα.

Κι εγώ τα είδα...

Και τι έγινε???

Έμεινα να τα κοιτάω να καίγονται...

Μαζί με όλον μου τον κόσμο.

Μαζί με όλο μου το είναι...

Σημασία,τελικά, δεν έχει τι βλέπεις...

Αλλά τι θα πιστέψεις ότι είδες.

Τελικά δεν έρχονται Άνθρωποι, μόνο, για να μας μάθουν τι θέλουμε από την ζωή μας...

Έρχονται κι άνθρωποι που μας μαθαίνουν,μόνο, τι δεν θα θελήσουμε Ποτέ ξανά σε αυτήν.

Είναι καλό να γνωρίζουμε και τέτοιους που και που.

Να σου πω κάτι?

Όταν έρχονται τέτοιοι άνθρωποι στην ζωή σου

Μην σε παίρνει από κάτω...

Κι ας την πατήσεις.

Δεν πειράζει...

Μην μαζέψεις τις στάχτες σου αυτήν την φορά...

Άναψε φωτιά και πέτα μέσα, την ύπαρξη τους ολόκληρη,

Όχι αυτά που σου προκάλεσαν....

Αυτούς...Αυτούσιους...

Κι όταν καεί ότι τους θυμίζει....

απλά σβήσε την φωτιά και μάζεψε αυτές τις στάχτες,

κι όχι τις δικές σου.

Μην ξεχνάς'

Χάρη σ' αυτούς ξεχωρίζουν αυτοί που όντως αξίζουν.

Πίστεψε με αν κάτι αξίζει να σωθεί, σώνεται...

Δεν θα το χάσεις.

Αρκεί να αξίζει.

Ότι δεν άξιζε...

Αλήθεια....

Τι να το κάνεις???

Μην γυρίζεις σελίδα απλά για να βρεις μια καθαρή σελίδα να μουτζουρώσεις...

Δεν βαρέθηκες να ζεις με μουτζούρες???

Εμπέδωσε πρώτα όλες τις προηγούμενες νέες σελίδες που έχεις ήδη γυρίσει...

Κι άλλαξε βιβλίο...

Όχι σελίδα...

Άσε πίσω σου όσα σε άφησαν και τρέξε σε αυτά που σε περιμένουν...

Που ανυπομονούν για ένα σου νέο...

 κι όχι που σε αντικαθιστούν με κάθε τι νέο.

Άμα σε ήθελαν, ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΑΛΛΑΖΑΝ.
Ή ακόμα και να το έκαναν...
Θα επέστρεφαν...
Δεν θα σε αντικαθιστούσαν...

Μείνε εκεί που...

Έχουν χρόνο για σένα...

Σε προσμένουν...

Σε θαυμάζουν...
Σε έχουν ανάγκη, όχι εκεί που σε χρειάζονται.

Εκεί που σε κάνουν να νιώθεις ότι αξίζεις...

Ότι έχεις αξία...
Εσύ...

Πόσο καιρό είχα να νιώσω σημαντικός...

Κι αρκούσε μια σπίθα ...

Μία σπίθα είναι αρκετή...

Αρκεί να το πιστέψεις...Και θα γίνει.
Δεν χρειάζεται να ζητιανεύεις ευκαιρίες...
Κανείς δεν είναι σε θέση να σου την δώσει.
Απλά κάνε το βήμα...
Και γίνε η ευκαιρία σου.