Ρολόι

Ολη μας η ζωή.. . Ενα ρολόι...
Μετραμε στιγμες...
Ωρες...
Λεπτα...
Δευτερολεπτα...
Μετραμε και μετραμε...
Προγραμματιζουμε..
Ακυρωνουμε...
Ερχεται ενας χρονος...φευγει ο αλλος...
Τρεχουν οι ωρες και γινονται μερες...
Χρονια...
Λες κι αλλαζει κατι...
Λες και θα αλλαξει,ποτε,κατι.
Απλα ο χρονος περνάει, κι εμεις τον μετραμε...
Δεν τον ζουμε...
Ενα ρολοι με χιλιαδες διαφορετικα γραναζια...
Ενα να σταματησει...
Και τελος.
Στασιμοτητα κι αδρανεια.
Οι δεικτες παυουν να κινουνται..
Ο χρονος ομως συνεχιζει να περναει...
Τρεχει, πεταει...
Δεν σταματαει ποτε...
Αντε μετρα τωρα...
Χωρις γραναζια, χωρις μπαταριες.
Μετρα!
Σε προκαλω.
Τωρα τι αξια εχει το μετρημα, μου λες?
αυτη η οργανωτικη ταξη που μας δινει την αισθηση οτι κυριαρζουμε απεναντι στο χαος... την αταξια.
Μια λαθος κινηση.
Κι απλα, το χάος θριαμβεβει...
Με κουρασε αυτο το τικ τακ.
Ας μεινει σταματημενο το δικο μου Ρολόι.
Ας χαθω στην ληθη...
Δεν με πειράζει...
Μπορει να μην ξερω ποια μερα αγαπησα...
Τι ωρα ξυπνησα...
Ποση διαρκεια ειχε η μεγαλυτερη ή η μικροτερη σχεση μου...
Ποσος χρονος χρειαζεται για να γινει κομματια, μια καρδια...
Ποσο διαρκει ενα χαμογελο...
Μια αγκαλια...
Δεν με νοιαζει...
Μπορω απλα να τα ζω?
Αυτο με νοιαζει μονο.
Μετραμε τον χρονο και του βαζουμε ορια κι αυτος με την σειρα του ξεθωριαζει τις στιγμες μας.
Τι αξιζει τελικα...
Ενα καλορυθμισμενο Ρολόι που δεν χανει δευτερολεπτο...ή
Ενα σταματημενο...την ωρα που εσυ επελεξες???