Ποσο θα θελα...
Να τρεξω δρομους μονο και μονο για να ρθω να σε βρω...
Κι ας ειναι δυσβατοι και σκοτεινοι.
Να πιασω οποιον σε ξερει και να του πω να σε φερει κοντα μου...
Κι ας χασω την αξιοπρεπεια μου.
Τι πειραζει?
Αν δεν σε πειραζε και σενα...
Δεν θα μετρουσε.
Ποσο θα ήθελα να μετακινησω ολα τα αστρα απο τον ουρανο με τετοιο τροπο, ωστε ολο το συμπαν να μπορει, να διαβασει το ονομα σου.
Να φτιαξω ενα βασιλειο και να σαι εσυ η μοναδικη μου βασίλισσα.
Να ακουσω το "και τωρα μπορεις να φιλησεις την νυφη"
Και να ησουν εσυ αυτη.
Ενας κοσμος που χωραει μονο δυο.
Ενας κοσμος χωρις κανονες...
Ο δικος μας κοσμος....
Ποσο θα θελα να χα Δύναμη.. .
Αντοχή.. .
Να δωσω μια του εγωισμου να τον γονατισω και να ερθω να σε παρω την πιο ζεστη μου αγκαλια....
Μια αγκαλια που εχω φυλαγμενη μονο για σενα.
Ποσο θα θελα....
Αλλα δεν μπορω...
Γιατι καθε φορα που κλεινω τα ματια μου σκεφτομαι ολες τις φορες που το εκανα....
Τελικα ξερεις τι ειμαστε?
Ενα Ντομινο.
Ενα ντομινο που φτιαχνεις σιγα σιγα...
Με προσήλωση και υπομονή.. .
Κι ομως μια φορα ειναι αρκετη, ενα μικρο λαθος, ενας φευγαλεος αντιπερισπασμος... ολα αυτα ειναι αρκετα για να πεσουν ολα, πριν φτασεις στο τελος του και δεις την εικονα που θα αφησει πέφτοντας.. .
Την εικονα που περιμενεις να δεις γι αυτο και τα στηνεις εξ αρχης.
Κι αντε φτου κι απ την αρχη.
Κι αντε παλι τα ιδια.
Αυτο που με ποναει ομως πιο πολυ δε ειναι το γεγονος οτι μου λειπεις.
Εχω συμβιβαστει πλεον με αυτο.
Παντα θα μου λειπεις.
Αυτο που με ποναει ειναι πως γινεται να μην σου λειπω εγω?
Πως γινεται να μπορει καποιος αλλος να παρει την θεση μου.
Και να μην ειναι ουτε γ αντιποινο ουτε για να με πονεσεις...
Πως γινεται να θες καποιον αλλον...
Και να μην θες εμενα...
Φτιαξαμε το ντομινο μας αλλα τα χερια μας ετρεμαν και τα κομματια επεφταν πριν τελειωσει το εργο.
Ετσι λοιπον το παγωσαμε.
Το αφησαμε μισο να αναρωτιομαστε τι εικονα θα αφηνε στο τελος.
Πριν βαλουμε τα τελευταια κομματια.
Το παγωσαμε.
Μεχρι που παγωσε καθε κομματι...
Και πέφτοντας, εσπασε...
Και δεν αφησε καμια εικονα!
Μονο κομματια.
Να τρεξω δρομους μονο και μονο για να ρθω να σε βρω...
Κι ας ειναι δυσβατοι και σκοτεινοι.
Να πιασω οποιον σε ξερει και να του πω να σε φερει κοντα μου...
Κι ας χασω την αξιοπρεπεια μου.
Τι πειραζει?
Αν δεν σε πειραζε και σενα...
Δεν θα μετρουσε.
Ποσο θα ήθελα να μετακινησω ολα τα αστρα απο τον ουρανο με τετοιο τροπο, ωστε ολο το συμπαν να μπορει, να διαβασει το ονομα σου.
Να φτιαξω ενα βασιλειο και να σαι εσυ η μοναδικη μου βασίλισσα.
Να ακουσω το "και τωρα μπορεις να φιλησεις την νυφη"
Και να ησουν εσυ αυτη.
Ενας κοσμος που χωραει μονο δυο.
Ενας κοσμος χωρις κανονες...
Ο δικος μας κοσμος....
Ποσο θα θελα να χα Δύναμη.. .
Αντοχή.. .
Να δωσω μια του εγωισμου να τον γονατισω και να ερθω να σε παρω την πιο ζεστη μου αγκαλια....
Μια αγκαλια που εχω φυλαγμενη μονο για σενα.
Ποσο θα θελα....
Αλλα δεν μπορω...
Γιατι καθε φορα που κλεινω τα ματια μου σκεφτομαι ολες τις φορες που το εκανα....
Τελικα ξερεις τι ειμαστε?
Ενα Ντομινο.
Ενα ντομινο που φτιαχνεις σιγα σιγα...
Με προσήλωση και υπομονή.. .
Κι ομως μια φορα ειναι αρκετη, ενα μικρο λαθος, ενας φευγαλεος αντιπερισπασμος... ολα αυτα ειναι αρκετα για να πεσουν ολα, πριν φτασεις στο τελος του και δεις την εικονα που θα αφησει πέφτοντας.. .
Την εικονα που περιμενεις να δεις γι αυτο και τα στηνεις εξ αρχης.
Κι αντε φτου κι απ την αρχη.
Κι αντε παλι τα ιδια.
Αυτο που με ποναει ομως πιο πολυ δε ειναι το γεγονος οτι μου λειπεις.
Εχω συμβιβαστει πλεον με αυτο.
Παντα θα μου λειπεις.
Αυτο που με ποναει ειναι πως γινεται να μην σου λειπω εγω?
Πως γινεται να μπορει καποιος αλλος να παρει την θεση μου.
Και να μην ειναι ουτε γ αντιποινο ουτε για να με πονεσεις...
Πως γινεται να θες καποιον αλλον...
Και να μην θες εμενα...
Φτιαξαμε το ντομινο μας αλλα τα χερια μας ετρεμαν και τα κομματια επεφταν πριν τελειωσει το εργο.
Ετσι λοιπον το παγωσαμε.
Το αφησαμε μισο να αναρωτιομαστε τι εικονα θα αφηνε στο τελος.
Πριν βαλουμε τα τελευταια κομματια.
Το παγωσαμε.
Μεχρι που παγωσε καθε κομματι...
Και πέφτοντας, εσπασε...
Και δεν αφησε καμια εικονα!
Μονο κομματια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου