Οργη.

Πως να σωπασω μεσα μου...
Τι κι αν μπορω να δειχνω ηρεμος...
Μεσα μου πως γαληνευω???
Το μονο που νιωθω ειναι οργη.
Για ολα οσα εζησα.
Ολα οσα εδωσα.
Ολα οσα μου δοθηκαν.
Ολα οσα κατεκτησα.
Ολα οσα μου εκλεψαν.
Ολα οσα μου στερησαν.
Για ολα.
Μια ατελειωτη οργη.
Τι να το κανεις το ταξιδι οταν χανεις τον προορισμο.
Οργη.
Αγνη... στυφη...Οργη!
Θελω να φωναξω αλλα ποιος θα μ ακουσει?
Θελω να τρεξω μακρυα αλλα τα ποδια μου ειναι κολλημενα εδω.
Τοσα θελω συνοδευμενα παντοτε απο τοσα "αλλά".
Γιατι να μην καταλαβαινω..?
Γιατι ολα ειναι τοσο θολα μεσα στο κεφαλι μου..?
Που ειναι ολα αυτα τα λογια που ακουγα....
Γιατι δεν εγιναν ποτε πραξεις?
Γιατι... συνοδευομενο απο μια οργη που δεν εχω ξανανιωσει.
Ενιωσα τον πονο στο πετσι μου κι εγινε ενα με μενα...και τωρα μεταμορφωθηκε σε οργη.
Ακατεργαστη... ασυγκρατητη οργη.
Ξεχειλισε πια και αρχιζει να φαινεται η πληγη.
Δν θελω. Δεν πρεπει.
Οχι παλι.
Δεν σε μισω.
Απλα σε απεχθανομαι.
Ευχομαι να μην ξανασυναντηθουν οι δρομοι μας.
Γιατι το ψεμμα σου... θα γνωρισει την οργη μου.
Αν εχεις λιγη τσιπα μεσα σου, εξαφανισου.
Ετσι οπως με εξαφανιζες σιγα σιγα μεχρι που δεν εμεινε τιποτα απο μενα.
Μονο κατι ερειπια και σαπιες υποσχεσεις.
Εξαφανισου και φροντισε να μην ξαναπλησιασεις ποτε.
Γιατι οτι δημιουργησαμε το σκοτωσες και μου εδωσες το μαχαιρι κατηγοροντας με.
Μην σε ξαναδω στα ματια μου.
Εκαψα καθε τι που σε θυμιζει.
Μονο η αναμνηση σου εμεινε...
Κι η οργη μου θα την εξαλειψει κι αυτην.
Κακη ψυχρη κι αναποδη να ναι η καθε σου μερα κι οτι κι αν κανεις.
Οι τυπικοτητες και οι καλοσυνες πεθαναν.
Ηρθε η ωρα σου να δεις τι δημιουργησε το μισος σου.
Ηρθε η ωρα να πληρωσεις για καθε πονο που μου προσφερες.
Καιρος να δεχτεις τις συνεπειες.
Δεν ημουν παιχνιδι να παιξεις μαζι μου.
Μπορει εγω να σε συγχωρεσα. Η οργη μου ομως...ποτε.