Τίποτα Σπουδαίο...Σπουδαίο Τίποτα...

Άσε τις σκέψεις να κυλήσουν ακόμα μια φορά... Πάνω στο χαρτί.

Μια ουτοπία...

Ένα όνειρο...

Μία ευχή...

Και μια πραγματικότητα που τα αρνείται...

Και κάπου εκεί, στην μέση, εγώ...

Μοναχικός καβαλάρης μέσα σε ένα ολόκληρο σύμπαν!

Τόσα ερωτήματα...

Τόσα Γιατί...

 Κι όμως...

Μιαν απάντηση πουθενά!

"Είναι η επιλογή μου..Και πάντα θα είναι..."

Εγώ επέλεξα αυτό το μονοπάτι...

Όσα περάσματα κι αν μας δείξουνε...

Μόνο εμείς, έχουμε τον τελευταίο λόγο στο ποιο θα περπατήσουμε!

Θεέ μου...

Τόσος κόσμος γύρω μου...

Κι όμως...

Είμαι τόσο μόνος...

Το κεφάλι μου, άδειο από σκέψεις

Το σώμα μου, μουδιασμένο από πόνο
Kι η ψυχή μου κουρνιάζει στα έγκατα της αβύσσου...
Σαν μικρό παιδί...που φοβάται το σκοτάδι..
Και η καρδιά του ,τρεμοπαίζει, στο άκουσμα κάθε θορύβου...
Οι εσωτερικοί μας φόβοι, ανοίγουν τις πύλες τους
για να βγουν τα μυστικά μας προς τα έξω και να αποκτήσουν μορφή..
Κι εγώ δεν θέλω άλλα μυστικά.
Όχι άλλες σκιές βαμμένες όνειρα.
Ασύμμετρες μορφές... που περνούν και χάνονται στο θρόισμα του ανέμου...
Δεν θέλω άλλα περάσματα...
ΦΤΑΝΕΙ!!!
Θέλω να βγω στον ήλιο και να νιώσω το χάδι του αέρα, στο πρόσωπό μου....
Γυμνός από αλήθειες και ψέμματα,
για ακόμα μια φορά...
και να τον αντικρίσω το φως του...
Να το αφήσω να με διαπεράσει...
Δεν θέλω το φως για οδηγό μου...
Μέσα μου το θέλω...
Να θυμηθώ ξανά την αίσθηση που είχε το πρώτο παιδικό μου γέλιο..
Δεν έχω την προσδοκία να γίνω, ξανά, παιδί
ή
Να μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω..
Όχι, όχι...
Θέλω έστω και για ένα λεπτό,
να νιώσω αυτήν την αθωότητα που τόσο μου λείπει...
Αυτήν την γαλήνη...
Την ανεμελιά...
Που το τίποτα, φάνταζε Τόσο σπουδαίο
Έστω για ένα λεπτό...
Να χαθώ από αυτό το σπουδαίο Τίποτα...