Επιλογή

Κι αυτό που με πονάει πιο πολύ δεν είναι ότι καταστράφηκαν όλα!

Αλλά η ψευδαίσθηση που μου δόθηκε ότι μπορώ να έχω την επιλογή στο αποτέλεσμα...

Ζούμε σε έναν κόσμο που ματώνει...

Αλλά μας προσφέρει επιλογές, κι αυτές οι επιλογές είναι δικές μας!

Άσχετα από το αποτέλεσμα! 

Το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο!

Όσο κι αν προσπαθήσουμε.

Οι δρόμοι είναι που αλλάζουν,

Η καθημερινότητα, οι άνθρωποι, η ψυχολογία, η φυσική μας διάπλαση...

Όλα αλλάζουν, όλα μεταβάλλονται υπό την καθοδήγησή μας!

Κι όλα αυτά αποτελούν τις αποφάσεις που παίρνουμε καθημερινά!

Επιλέγουμε να ξυπνήσουμε άσχημα ή όμορφα.

Επιλέγουμε αν θέλουμε να κάνουμε διατροφή ή "διαστροφή'.

Είναι επιλογή μας,το πως θα κατανέμουμε τον χρόνο μας,

το πως θα φερθούμε, πως θέλουμε τον εαυτό μας και πόσο το θέλουμε, ώστε να το πετύχουμε...

Μπορεί να έχουμε τόσα ερεθίσματα που να βοηθούν στο να παρθεί μια απόφαση, 

αλλά η απόφαση δεν παύει να είναι δική μας!!!!

Επιλογή!

...

Μεγάλο πράγμα!

Να έχεις την ικανότητα να επιλέγεις και μετά να αποφασίζεις

Κι όχι να παίρνεις απόφαση ότι δεν έχεις άλλη επιλογή!

Ακόμα κι αυτό...

Μην ξεχνάς...

Ακόμα και το να μην επιλέγεις...

Επιλογή σου είναι!

Μπορεί να θες να ρίχνεις κάθε θηλυκό ή να γίνεις οικογενειάρχης,

Μπορείς να γίνεις γύναιο ή γυναίκα!

Σημασία δεν έχει το φύλλο...

Ούτε καν ο άνθρωπος,

Αλλά οι επιλογές που θα πάρει!

Όλα είναι επιλογές!

Δεν μπορούμε όμως, να τα κάνουμε όλα...

Όσο κι αν θέλουμε το αποτέλεσμα θα είναι πάντα το ίδιο!

Δεν είναι εφικτό!

Μπορούμε όμως μέσα από όλα, να επιλέξουμε αυτό που μας ταιριάζει,

 να το βαφτίσουμε ζωή μας...

Και να το ΖΗΣΟΥΜΕ!!!

Γιατί κανείς δεν το βλέπει και όλοι κλαίμε την μοίρα μας?

Αφού εμείς την ορίζουμε!!!

Έχουμε και τα εφόδια και την θέληση να το επιλέξουμε, όμως...

Αναλωνόμαστε τόσο στο να σκεφτόμαστε, τι θα μπορούσαμε να κάνουμε

 και τελικά το αποτέλεσμα να μένει το ίδιο...

Απλά δεν το κάνουμε!

Μηδέν.

Αν κλείσεις τα μάτια και σκεφτείς κάτι τρελό που σου προσφέρει χαμόγελο,

Οτιδήποτε...

Ακόμα και το να τρέξεις γυμνός στο βουνό...

Όπως ακριβώς γεννήθηκες...

Έστω για μια φορά, να σπάσεις τους κανόνες του καθωσπρεπισμού και του φαίνεσθαι

Και να γίνεις..

Να γίνουμε...

Λίγο του είσθαι...

Έτσι απλά...

Χωρίς λόγο!

Όταν τα ανοίξεις πόσους τρόπους θα σκεφτείς που θα το καταστρέψουν???

Πριν καν αρχίσει!

Τι θα πει ο κόσμος???

Ένας τρελός ονειροπόλος στην φυλακή της καθημερινότητάς του!

Για τα μάτια του κόσμου!

Ακόμα και που το σκέφτεσαι σου δημιουργεί μια ντροπή!

Περίεργο έτσι?

Τα μάτια να παίζουν τόσο μεγάλο ρόλο στην καθοδήγηση της σκέψης μας!

Όσα ονειρεύεται η ψυχή μας, το καταστρέφουν τα μάτια μας!

Δεν ξέρουμε να βλέπουμε, γιατί μας το μάθανε...

Δεν το εξερευνήσαμε μόνοι μας ώστε να μπορούμε να έχουμε, ολοκληρωμένη, άποψη!

Δεν εμπιστευόμαστε πλέον τις αισθήσεις μας,

Φάγαμε με το κουτάλι όλα όσα τόσα χρόνια μας τάιζαν,

Γεμίσαμε υλικά αγαθά, με αποτέλεσμα να επιλέξουμε να γίνουμε υλιστές,

Διότι μας δημιούργησαν την ψευδαίσθηση ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή!

Όλα για την ύλη δεν γίνονται άλλωστε?

Για την εμφάνιση, την τεχνολογία, το να κάνεις τους άλλους να σε ζηλεύουν...

Ζηλεύοντας, εσύ, άλλους...

Μάθαμε τόσο να βλέπουμε, που ξεχάσαμε να νιώθουμε!

Όλα πίσω από μια οθόνη!

Χάθηκε η επικοινωνία και απορούμε ως προς τι τόση σιγή...

Επιλογή μας δεν είναι όμως?

Ζούμε σε έναν πλανήτη που μας έχει προικίσει με Τόσο πλούτο...

Ήλιο, οξυγόνο,νερό, έδαφος...

Και ο συνδυασμός τους προσφέρει ζωή...

Χωρίς αυτά η ύλη είναι ένα τίποτα...

Δεν θα υφίσταται καν!

Γιατί κανείς δεν το βλέπει, αυτό??

Γιατί το χρήμα... Ένα κομμάτι χαρτί...

Που κάποιοι χρωμάτισαν, του έδωσαν αξία και μας τα πλάσαραν για ανάγκη...

Απλά για να μπορούν να μας ελέγχουν...

Αντί να τους τιμωρήσουμε που μας το επιβάλουν, τους θεοποιούμε...

Και ζούμε με γνώμονα αυτό...

Συνεχίζουμε μια ιστορία βουτηγμένη στον φθόνο και ξεχνάμε να γράψουμε την δικιά μας...

Πόσο μάλλον να την ζήσουμε...

Κι έτσι μένουμε στις λευκές σελίδες...

Πλασάρεται κάτι καινούριο και προσαρμοζόμαστε στα μέτρα τους!

Τόσο που χάνουμε τα δικά μας...

Κι αυτό έχει ως συνέπεια να αλλάζουμε...

Και μαζί με μας...

Κι ο κόσμος...

Σαν μικρόβιο το ψέμα εισχωρεί μέσα στην ζωή μας χωρίς να το καταλάβουμε!

Δηλώνουμε υπέρ της φύσης όταν βάζουμε φωτιές στα δάση για να τοποθετήσουμε μπετό στην θέση 15 δέντρων!

Λέμε πως είμαστε φιλόζωοι όταν ότι αποκρουστικό πέραν του ανθρώπινου είδους...

Κατσαρίδες...Τρωκτικά...

Τα σκοτώνουμε...

Επειδή μας ενοχλούν ή μας φοβίζουν...

Όχι, αυτά δεν ανήκουν στην ομάδα των ζώων προστασίας!

Δικαιολογίες...

Τόσες που χάθηκε το μέτρημα...

Λέμε ότι αγαπάμε, όταν έχουμε χάσει κάθε νόημα συναισθήματος!

Κάποτε...

Ότι είχαν το κρατούσαν κι όταν χαλούσε το έφτιαχναν!

Κι αν δεν μπορούσαν να το φτιάξουν, το μετέτρεπαν και το διαμόρφωναν κάπως,

ώστε να ταιριάζει μέσα στο σπίτι...

Πλέον...

Όταν χαλάει κάτι έχουμε ένα εκατομμύριο διαφορετικά ΚΑΙΝΟΎΡΙΑ πράγματα να το αντικαταστίσουμε!

Γιατί να κρατάμε παλιατζούρες?

Γιατί να χαλάσουμε τον χρόνο μας επισκευάζοντάς το όταν μπορούμε να το αντικαταστίσουμε,

Τόσο απλά...

Όλοι είναι αντικαταστίσιμοι και παροδικοί...

Όλοι και όλα...

Από δουλειές?

Από σχέσεις??

Από ότι σκεφτεί ο νους σου!

Μέχρι και την καφετιέρα!

Γιατί να την φτιάξεις όταν μπορείς να πάρεις μια καλύτερη???

Νέο μοντέλο...

Να είσαι και στην μόδα..

Έτσι δεν κάνουν πλέον όλοι???

Σε όλα???

Έχουμε χάσει το νόημα της ύπαρξης κι όμως συνεχίζουμε να υπάρχουμε...

Χάθηκε το νόημα?

Η μήπως είναι ακόμα λίγες σκέψεις ενός τρελού που αρνείται να δεχτεί το κόσμο σας?

Τουλάχιστον εγώ το παραδέχομαι!

Ναι!

ΕΊΜΑΙ ΤΡΕΛΟΣ!

Τρελός για έρωτα, για ζωή, για δημιουργηκότητα...

Για εξέλιξη!!!

Αλλά πιο τρελός, διότι ενώ έχω την επιλογή και την ευχέρεια να τα κάνω...

μένω αδρανής...

Ανάμεσα στον κόσμο σας...

και τον κόσμο μου...

Με τις παλιατζούρες και τα όνειρά μου!

Περιμένοντας να βρω την δύναμη να τα φτιάξω...

Να δώσω μια ευκαιρία και σε αυτήν μου την επιλογή!

Τόσες έδωσα άλλωστε...

Κουράστηκα να τρέχω...

Να αλλάζω...

Να σας βλέπω...

Είμαι στον κόσμο μου...

Κι εδώ θα μείνω...

Προσπαθώντας να αλλάξω τον κόσμο σας, 

Κατέστρεψα τον δικό μου...

Και τώρα που κρέμομαι...

Ποιος μπορεί να με πιάσει???

Όταν υπάρχουν χιλιάδες χέρια...

Κι όμως δεν θέλω...

ΚΑΝΕΝΑ!

Κάποιες φορές...

Μου φαίνονται περίεργα όλα όσα αποτυπώνονται μέσα μου,

Όμως θα έρθει η στιγμή που θα πάρουν όλα την ροή τους...

Και ίσως τότε...

Αντι να την βρω...

Με βρει...