Το "εκεί"

Μάτια σύννεφα...

Και ματωμένα δάκρυα...

Βροχή...

Κι εγώ στην μέση του δρόμου...

Βρέχομαι...

Έχω ομπρέλα, αλλά δεν έχω την δύναμη να την ανοίξω...

Δεν με ενδιαφέρει πλέον κανένας και τίποτα...

Πάντοτε είχα δίπλα μου, μονάχα την σκιά μου...

Και κοίτα πως τα έφερε έτσι η ζωή, που έγινα κι εγώ... Σκιά...

Τι νόημα έχει πια να προσπαθώ?

Αφού δεν ήταν ποτέ στο χέρι μου.

Κάθε μου προσπάθεια θα συναντάει έναν τοίχο...

Έναν απροσπέλαστο τοίχο...

Ένας άνθρωπος είμαι πως να τον διαλύσω...

Μου λένε είναι πιο εύκολο αν κοιτάξεις από την άλλη και απλά φύγεις...

Αλλά δεν ξέρουν...

Δεν ξέρουν πόσο καιρό μου πήρε να προσπαθώ να φύγω από εκεί...
Πως ξεκολλάς δυο μάτια από κάτι που δημιούργησαν για να έχουνε να βλέπουν...