Παλάτι πάνω σε κινούμενη άμμο

Που πάει αυτός ο κόσμος΄...
Από το κακό στο χειρότερο....
Κάθε μέρα που ξημερώνει τρέμω στην ιδέα ότι πρέπει να ξαναβγώ έξω...
Σε αυτήν την παρωδία που ονομάζουμε καθημερινότητα.
Πόσο σιχάθηκα τους ανθρώπους να'ξερες!
Ψέυτες, υποκριτές, πατάνε επί πτωμάτων για λίγα ψίχουλα.
Οικογένειες διαλύονται, παιδιά καταστρέφονται.
Η γνώση λιγοστεύει η ακολασία επεκτείνεται!
 Ένα κουτί. παπαγαλίζει ήθη και θεσμούς... που σαν μικρόβιο μπαινουν στον πολιτισμο μας
 και τον καταστρέφουν...
Κατακλυζόμαστε από αισχρές εικόνες και έκφυλα πρώτυπα!
Με όλους αυτούς τους μεταμοντερνισμούς χάσαμε την ταυτότητα μας.
Τρώμε ότι μας πασάρουν για μόδα,μουσική,πολιτική,θρησκεία...
Μασάμε χωρίς να βλέπουμε τι τρώμε!
Που πάμε???
Από το χειρότερο στο χείριστο.
Μας έκαναν να νιώθουμε ότι είμαστε ανίσχυροι...
Όσοι δεν ακολουθούν την μάζα εξαφανίζονται στο περιθώριο...
Στην αφάνεια..
Ότι δεν συμβαδίζει με τα πρότυπα τους, κόβεται.
Κάθησα και σκέφτηκα...
Τι έχει προσφέρει η γενιά μου στην εξέλιξη της ανθρωπότητας....
Τι κάνουν οι νέοι στην ηλικία μου, περιλαμβανομένου και εμένα!
Τίποτα....
Κάθονται μπροστά από μία οθόνη ανακυκλώνοντας, ενστερνίζοντας και αναδημοσιεύοντας ιδέες και απόψεις άλλων...
Αυτό όμως έχει σαν αποτέλεσμα να μην μπορούν να εκφράσουν την ατομικότητά τους...
Να δημιουργήσουν δικές τους απόψεις και ιδέες!
Κλείνονται σε μια καφετέρεια και συζητούν ώρες ατελείωτες ψάχνοντας να βρουν λύση για τον/την γκομενο/α που βρήκαν,έχασαν,ψαχνουν κ.ο.κ , αντί να ψάχνουν για καινοτόμες ριζοσπαστικές ιδέες που θα οδηγήσουν στην εξέλιξη και όχι στην αναβάθμιση της ζωής τους...
Πλέον το να είσαι αισχρός και άπιστος "πουλάει" κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα να χάνεται η εμπιστοσύνη, να διαλύονται οικογένειες, φιλίες, δεσμοί.
Μάθαμε από τα έτοιμα και τα δύσκολα τρομάζουν.
Μένουμε στα ευκαιριακά γιατί τα σταθερά κουράζουν.
Υποτασσόμαστε στο άδικο γιατί το δίκαιο πονάει.
Και το ξέρω, γιατί για ένα μεγάλο διάστημα υπήρξα κι εγώ τέτοιος.
Φαφλατάς, δηθενιάρης, φτηνος, ανακυκλώσιμος!!!
Κι όλα αυτά για να ταιριάξω στην μάζα...
Γιατί το να διαφέρω δεν ήταν κάτι το θεμιτό.
Και τώρα που ταίριαξα...
Τώρα που το κατάφερα...
Επιλέγω να μείνω εκτός.
Βαρέθηκα να συμβιβάζομαι για να είμαι αποδεκτός.
Ε ΟΧΙ!!!
Χαίρομαι που ήμουν εκτός.
Χαίρομαι που δεν είχα χώρο σε αυτήν την κοινωνία...
Που ήταν τόσο δύσκολο να ενταχθώ...
Που γεννήθηκα διαφορετικός...
Εστίαζα τόσο στο να ενταχθώ και να καταξιωθώ στην κοινωνία, που ξέχασα να ζω.
Ξέχασα τον σκοπό μου...Προσπαθούσα και προσπαθούσα και προσπαθούσα...
Και κάθε μου προσπάθεια ένα κενό.
Την στιγμή που σταμάτησα να προσπαθώ, σταμάτησα και να κουράζομαι..
Κι άρχισα ξανα, να βρίσκω τα κομμάτια που έχασα στην πορεία του χρόνου...
Κομμάτια μου, που πέταξα στο περιθώριο για να μπορέσω να χωρέσω σε μία θέση που ποτέ μου δεν μου ταίριαξε. Ποτέ δεν ήτανε για μένα!
Έμαθα να διαχειρίζομαι την αντοχή μου, την υπομονή μου και την δύναμη που διοχέτευα άσκοπα...
Βρήκα έναν σκοπό...
Κι ας αναγκάστηκα να θάψω όλα όσα με απάρτιζαν...
 Έπρεπε να θάψω κάτι για να μπορέσω να ανθίσω...

Κάποτε μου είχαν πει πως είναι αδύνατον να χτίσει κάποιος πάνω σε κινούμενη άμμο.
Κι εγώ αμέσως είπα "ΜΠΟΡΩ"...Και το έκανα!!!
Έριξα χώμα και μπάζα ώστε να κρατήσουν οι βάσεις ακόμα περισσότερο και έχτισα ένα παλάτι που ακόμα και ο ήλιος χαίρεται να βλέπει, κάθε που ξημερώνει...
Η κινούμενη άμμος όμως καταβρόχθιζε το παλάτι μου...
Κι όσο πιο γρήγορα το έχτιζα...Τόσο πιο γρήγορα το κατάπινε...
Δεν με ένοιαζε όμως...Όλοι έβλεπαν το παλάτι μου...
Αυτό που εγώ έχτισα...Κατάφερα το αδύνατο!
Όλοι το ζήλευαν...Τόσο για την ομορφιά του...
 όσο και για το ότι ήταν χτισμένο πάνω σε κινούμενη άμμο!
Τα κατάφερα...Και???
Τα χέρια μου δεν άργησαν να ματώσουν...
Η κούραση και η πίεση άρχισαν να με φθείρουν!!!
Ο κόσμος ήταν πάντοτε περίεργος και έμπαινε μέσα χωρίς να σκέφτεται που πατάει...
Απλά και μόνο για να δει τι έχει μέσα!!!
Κι εγώ όλο και έχτιζα...Και άρεσε...Κι αυτό με έκανε να ξεπεράσω κάθε μου όριο...
Να συνεχίζω, ακόμα κι όταν δεν είχα άλλη αντοχή.
Χωρίς σταματημό. Δεν ήθελα να χάσω το αριστούργημά μου!
Μέχρι που οι δυνάμεις μου με εγκατέλειψαν και σταμάτησα να χτίζω...
Και μέσα σε ένα λεπτό...Ότι έχτισα με κόπο και μόχθο...Χάθηκε μπροστά στα μάτια μου!
Και έμεινε μόνο η κινούμενη άμμος να βροντοφωνάζει πως με κέρδισε...
Και τι κατάλαβα???
ΤΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑ???
Ήμουν τόσο απασχολημένος με το να το χτίζω...Που δεν πάτησα μέσα, ούτε μία φορα!
Ήμουν τόσο κολλημένος με αυτό που έχτισα...Που τελικά δεν πρόλαβα ούτε να το δω.
Πόσο μάλλον να το χαρώ!!!
Ναι! Κατάφερα το αδύνατο...Και???