Παρασκευάσματα

Αραγε οι δρομοι μας θα συνναντηθουν ξανα???
Θα χτυπησει η καρδια μου στους ρυθμους που χορευε καποτε?
Η απλα θα τρεμοπαιξει στιγμιαια και θα συνεχισει...
Αραγε η πυξιδα μου...
Θα μου δειξει μια κατευθυνση???
Με κουρασε, να την βλεπω κολλημενη.
Ειναι ολα τοσο περιπλοκα...
Τοσο... απροσμενα...
Λες και η ιστορια μου συνεχιζεται να γραφεται χωρις να τρεχει μελανι απο την δικη μου πενα...
Ακομα προσπαθω να καταλαβω...
Αλλα ματαια...
Αφου πλεον δεν ειμαι ο συγγραφεας...
Απλα θα περιμενω να δω τη συνεχεια.
Κι απο την μια, αυτο το αγνωστο ειναι τοσο σαγηνευτικο...
Το να μην ξερεις που πας...
Απλα να πηγαινεις...
Κι οπου βγαλει...
Απ την αλλη, παλι, πονάει τόσο πολύ αυτή η μοναξιά
Εξήγησε μου λίγο...

Αφού ήσουν μια απλή ουτοπία που έπλασε το μυαλό μου...

Γιατί συνεχίζεις να εμφανίζεσαι στην ζωή μου?

Γιατί σε νιώθω μέσα μου και δεν μπορώ να σε αποβάλλω...

Όσο κι αν προσπαθώ...

Όσο κι αν σε καταρρίπτω...

Τσουπ, να τηνα μπροστά μου.

Έκαψα ότι σε θυμίζει κι όμως η θύμηση σου είναι εδω...
H σάρκα σου είναι εδώ...
Εσύ...Είσαι, πάλι, εδώ...
Πως γίνεται να είσαι μια ψευδαίσθηση όταν...
O χρόνος που περάσαμε ήταν αληθινός
Οι ανάσες που ανταλλάξαμε ήταν αληθινές
Ο πόνος που νιώσαμε ήταν αληθινός
Η αγάπη που ζήσαμε ήταν αληθινή...
Όλα όσα ζήσαμε ήταν αληθινά...
Πως γίνεται να είναι ένα ψέμα?
Δεν γίνεται...
Τσάμπα το κουράζω με το να προσπαθώ να με πείσω το αντίθετο.
Πέρασα μια ζωή μαζί σου...
Τι κι αν ήσουν μια ψευδαίσθηση, αρχικά...
Δεν είσαι πια...
Δεν μπορώ να σε σβήσω απλά...Σαν μιαν ανάμνηση...
Δεν σου γράφω από ανάγκη.
Ούτε μου λείπεις, ούτε θέλω να έχω ανοιχτους λογαριασμούς μαζί σου...
Γράφω απλά για να τα βγάλω από μέσα μου...
Να δώσω μορφή στους φόβους μου, έτσι ώστε να τους δω...
Και να τους καταλάβω...
Κάνω το χαρτί, δοχείο να χωρέσει όλο το δηλητήριο που με πότισες και έγινε ένα με μένα.....
Όλα τα όνειρα που πάτησα...Για να φωνάζω εσένα όνειρο...
Όλους τους ανθρώπους που πέταξα...Για να χω εσένα για άνθρωπό μου...
Όλες τις προσπάθειες που έκανα...Για να μην καταφέρω έστω και μία!
Δεν με νοιάζει που πηγαίνεις όταν φεύγεις...
Δεν με νοιάζει τι ψάχνεις όταν με διώχνεις...
Με νοιάζει όμως που μόλις τελειώσεις, γυρνάς.
Λες και είμαι κάποιου είδους διάλειμμα από την καθημερινότητά σου...
Όχι.
Το ανέχτηκα για αρκετό καιρό...
Έζησα μαζί του...
Έμεινα σε ένα ατελείωτο διάλειμμα...
Σε ένα άδειο προαύλιο...
Να σε περιμένω για μιαν αγκαλιά...
Και μετά?
Όχι.
Να μου λείπουν τέτοιες αγκαλιές.
Να μου λείπουν όλα αυτά....
Κι ας μου λείπουν...ώρες ώρες....
Κάποιες φορές πρεπει να μάθεις να φευγεις...

Να μην παίρνεις τίποτα μαζί...
Ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για τον δρόμο...
Να φεύγεις από κει που δεν ξέρεις γιατί βρίσκεσαι!
Απο κει που δεν ξέρουν γιατί σε κρατάνε...
Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι.
Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι και εκείνη την απέραντη Άνοιξη...
Να φεύγεις από κει που δεν σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι.
Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω.
ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΤΟ ΧΡΩΣΤΑΣ!!!!!
Να μάθεις να φεύγεις...
Από κει που πραγματικά δεν υπήρξες.
Να φεύγεις από αυτα που κάποτε νόμιζες αληθινά, μήπως μια μέρα....Φτάσεις σε αυτα....