Κι ήρθε η μέρα που όλα αυτά,
τα "πρόσεχε"....
Όλα τα "που πας"...
Τα "τι κάνεις εδώ"...
Τα "Γιατί"...
Όλα...Τα κατάλαβα...
Τώρα κατάλαβα ότι έμεινα τόσο πίσω...
Τώρα είδα τα φίδια που άφησα να φωλιάζουν μέσα μου...
Τα ψεύτικα τα λόγια που δεν έγιναν ποτέ πράξεις....
Τώρα κατάλαβα πως είναι να είσαι μόνος...
Όχι να νιώθεις...
Να είσαι...
Έτσι με εκδικείσαι, κάρμα μου?
Αυτό αξίζω για την περιφρόνηση μου...?
Μοναξιά....?
Πόση πια?
Πόσες μορφές υπάρχουν, ακόμα?
Μια ζωή είχα δίπλα μου ανθρώπους...
Πράγματα....Λεφτά...Ένα όνομα...
Κι όμως... Ότι αγάπησα στην ζωή μου...
Το έχανα...
Κι ότι με αγάπησε...
Με έχασε...
Μέχρι που έφτασα εδώ...
Στο τίποτα...
Πλέον, δεν έχω κάτι άλλο να χάσω...
Ούτε να κερδίσω κάτι, θέλω...
Σιχάθηκα τον κόσμο και ότι τον περιβάλει...
Με κούρασε...Με γέρασε...
Δεν θέλω να ζω άλλο στον κόσμο σας, καταλάβετε το...
Δεν υπάρχει θέση για μένα, εδώ..
Ούτε εκεί...
Ούτε πουθενά...
Μόνο στον κόσμο μου...
Εκεί όπου η μάνα κι ο πατερας... είναι πυλώνας σου.
Ο άνθρωπός σου...Είναι Εσύ.
Εκεί όπου η πολιτική, η θρησκεία, η ηλικία, το φύλλο...
Δεν έχουν καμία θέση...
Εκεί όπου βασιλεύει η ελευθερία του πνεύματος...
Εκεί...Κι ας είμαι μόνος εκεί...
Στον κόσμο μου...
Έναν κόσμο που δημιουργήθηκα να δημιουργήσω...
Κι ας με λέτε παράξενο..
Οι φωνές σας δεν έχουν εμβέλεια μέχρι εκεί...
Ο πόνος δεν είναι ευπρόσδεκτος...
Όπως και κανένα συναίσθημα...
Ο κόσμος μου....
Ο κόσμος μου αποτελείται από έναν μονάχα πλανήτη...
Δεν είναι κάτι το αξιοσημείωτο...
Μια κουκκίδα στο χάος του σύμπαντος...
Αλλά είναι δικός μου...
Εγώ τον δημιούργησα...
Πήρα ένα κομμάτι αστερόσκονης και έφτιαξα ένα παλάτι πάνω του....
Ένα τεράστιο...Χρυσαφένιο Παλάτι...
Που το περιβάλει ένας μαγικός κήπος...
Μέσα στον κήπο αυτόν όμως...
Δεν φυτρώνουν λουλούδια, φυτρώνουν όνειρα...
Δεν μπορείς να τα κόψεις...Κι αν το κάνεις...
Μαραίνονται και γίνονται εφιάλτες.
Στον κόσμο μου δεν ζουν άνθρωποι...
Ζουν πλάσματα ξεχασμένα στην χρονορωγμή...
Και δεν περπατάνε...Πετάνε...
Δεν έχουν μορφή...Μπορούν να γίνουν ότι σκεφτούν...
Ή ότι σκεφτώ εγώ...
Βγαίνοντας από τον κήπο...
Έχει μια παραλία...
Ο ωκεανός της είναι κι η έξοδος.
Είχα κάποτε μια βάρκα...
Όμως την έλυσα και την άφησα να ταξιδέψει μόνη...
Ήρθα και δεν θέλω να φύγω ξανά...
Καλά είμαι εδώ...
Είναι ο κόσμος μου...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου