Άλλο το εντυπωσιάζω...Κι άλλο το εντυπώνομαι.

Κάποτε κοιτούσα το φεγγάρι και ρωτούσα... "Που είναι"...
Το βράδυ, πριν ξημερώσει, το κοίταξα ξανά...
Και το μόνο που είπα είναι "Οπου κι αν είναι, να χαμογελαει".
Αυτό...Και το έσβησα!
Κι έμεινα να κοιτάζω έναν άδειο ουρανό...
Μέχρι να ξημερώσει...
Και ξημέρωσε...
Για όλον τον υπόλοιπο κόσμο, εκτός από μένα...
Δεν είναι ότι νοσταλγώ τα παλιά ή ότι η μνήμη μου με έφερε ένα ακόμα ταξίδι στην χώρα του "εδώ"...
όχι...
Ίσως να φταίει η μέρα...Ο μήνας... Ο χρόνος...
Σίγουρα ο χρόνος...
Ίσως και όχι...
Δεν ξέρω καν ποιος είμαι πλέον...
Τουλάχιστον όμως είμαι εγώ...
Δεν ξέρω ποιο όνειρο ήταν αληθινό και ποιο όχι...
Τουλάχιστον μπορώ ακόμα να ονειρεύομαι....
Τουλάχιστον δεν έχασα αυτό...
Έχω ακόμα το χαμόγελό μου, σύμμαχό μου...
Kι ας μην γνωρίζω που πάω...
Ξέρω από που ήρθα!
Είμαι εγώ, κι ας μην υπάρχει μέσα μου κάτι να με θυμίζει...
Δεν με νοιάζει πια ο δρόμος που με έφερε εδω....
Ούτε τα εμπόδια του...
Με νοιάζει μόνο το βουνό που βλέπω μπροστά μου...
Τόσο καιρό αχνοφαινόταν μπροστά μου...
Και τώρα...
Είμαι μπροστά του...
Νιώθω το χώμα...Τις πέτρες του...
Αλλά δεν με νοιάζει...
Είναι το βουνό μου...
Όσο δύσβατο...Όσο απρόσιτο και να ναι.
Είμαι εδώ να φτιάξω έναν δρόμο και να το κατακτήσω...
Να φτάσω στην κορυφή και να βάλω την σημαία μου...
Αφήνω εδώ τις αποσκευές μου...
Ρούχα...Μάσκες...Αναμνήσεις...
Και ξεκινάω...
Εγώ...Με μένα... Και για Εμένα...
Κανείς δεν θα τον περπατήσει μαζί μου...
Όταν όμως φτάσω...
Όλοι θα είναι εκεί...
Γι' αυτο θα φροντίσω η σημαία μου να είναι τόσο ξεχωριστή και μεγάλη...
Ώστε να την εντυπωθούν, κι όχι απλά να τους εντυπωθεί.
Μέχρι τότε και για πάντα...
goodbye :D