Φοβάμαι να γελάσω πραγματικά.

Που έφτασα.... Να φοβάμαι να γελάσω...
Δεν ξέρω, κάθε που γελάω...
Λες και με ακούνε απο μια μεριά οι δαίμονες και σπεύδουν να μου προσφερουν λυπη.
Απλά και μόνο, επειδη μπορούν...
Λες και υπάρχει ένας νοητός ζυγός που πρέπει πάντοτε να είναι σε πλήρη ισσοροπία...
Όσο μεγαλύτερη η χαρα... Τοση κι η λύπη.
Έτσι... Για να ισοσταθμίζεται η κατάσταση...
Φοβάμαι να αφήσω την ψυχή μου να γελάσει,
γιατί όταν κλαίει...
Καμιά βροχή δεν μπορεί να κρύψει τα δάκρυά της...
Κανένας θόρυβος δεν είναι πιο εκκωφαντικός, από τον λυγμό της.
Γι'αυτό φοβάμαι...
Όχι για το Τώρα.
Για το μετά που θα γίνει πριν...
Πριν καν το καταλάβω...