Ξημέρωσε κι αυτή η νύχτα

Πολλοί κοιτάζουν την αυγή και λένε...
Μια νέα μέρα ξημερώνει...
Όμως δεν είναι η μέρα αλλά, η νύχτα που το κάνει...
Η μέρα δεν είναι παρά μονάχα ένα διάλειμμα...
Βάζεις σε λειτουργία όλες σου τις αισθήσεις και προγραμματίζεις τον χρόνο σου...
Ωστε να ανταπεξέλθεις...Γιατί πρέπει...
Κι οι μέρες περνάνε... Κι εσύ ούτε που το καταλαβαίνεις...
Οι νύχτες όμως...είναι ατελείωτες...
Σκοτεινές...Γεμάτες συναισθήματα...
Και δεν περνάνε με τίποτα...
Εκεί δεν υπάρχουν πρέπει...Μη...
Εκεί υπάρχεις εσύ και η αύρα της ψυχής σου...
Εκεί όπου το άγχος, το στρες, ο πόνος...
Γαληνεύουν, παίρνοντας την μορφή ενός ονείρου...
Κάποτε...Ονειρευόμουν κι εγώ...
Τώρα απλώς χάθηκα στην νύχτα....
Να περιπλανιέμαι μόνος...
Ακόμα κι η ψυχή μου...Χάθηκε κι αυτή...
Πονάω που λείπει...
Αλλά πιο πολύ με πονάει ότι την έχασα...
Όχι την ανθρώπινη υπόστασή της....
Αλλά τον θεσμό που προσδιόριζε η ύπαρξής της στην ζωή μου.
Χάθηκα στην νύχτα, αλλά δεν φοβάμαι...
Έχω συμφιλιωθεί με όλα της τα τέρατα....
Μονάχα περιπλανιέμαι στα σκοτάδια...
Μέχρι να λάμψει όλος μου ο κόσμος...Να δω πως φαίνεται όταν λάμπει...
Χωρίς να τυφλωθώ από το φως του...
Μέχρι κάποτε και για μένα, αυτή η νύχτα...
Να ξημερώσει...