Το δέντρο μας.

Να'μαι πάλι...
Εδώ...
Κάτω από το δέντρο που φύτεψα...
Πόσο μεγάλωσε...
Ήταν ένας μικρός σπόρος και τώρα, να...
Κοίτα...
Έγινε ένα τεράστιο δέντρο...
Κοίτα πόση σκιά χαρίζουν τα φύλλα του...
Κι όμως δεν ήταν, παρά μονάχα ένας σπόρος...
Έφτανε λίγο χώμα, λίγος ήλιος,λίγο νερό...Κι αγάπη...
Και κοίτα το, πως έγινε...
Τρανό και πελώριο...
Όσο κι αν τεντώνω τα χέρια μου, να το κλείσω στην αγκαλιά μου...
Δεν χωράει...
Ο κορμός του είναι τόσο παχύς....Κι ανάγλυφος!
Πάνω του έχει κάτι σύμβολα...Η μάλλον όχι...
Όχι δεν είναι σύμβολα...Είναι Αρχικά...
Λες και διηγείται μιαν ιστορία, σε μια γλώσσα παραμορφωμένη...
Το αγγίζω και νιώθω τα χέρια μου να μουδιάζουν, το κεφάλι μου παρασέρνεται από μια ζάλη...
Βλέπω όλη μου την ζωή από την αρχή...
Την ξαναζώ...Κλείνω τα μάτια μου...
Τα ξανα ανοίγω...
Βλέπω το δωμάτιο μου...
Το κρεβάτι μου...
Σηκώνομαι, ανοίγω την πόρτα...
Κι έρχομαι,τρέχοντας, στο δωμάτιο σου...
Είσαι εκεί...
Ξαπλωμένος...Βλέπεις τηλεόραση...
Τρέχω και σε αγκαλιάζω...
Δεν το πιστεύω...
Είσαι εκεί...
Ένα δάκρυ τρέχει...
Θεέ μου μην με ξυπνήσεις...
Άσε με εδώ...Στο όνειρο να ξαποστάσω...
Με ρωτάς τι έπαθα...
Σε κοιτάζω και δεν μιλάω...
Άσε με να σε κοιτάζω...
Άσε τα λόγια...
Άσε με να αποτυπώσω τις λεπτομέρειες του προσώπου σου στο μυαλό μου.
Ξέρω ότι όπου να ναι θα φέξει και θα φύγεις...
Να'ξερες μόνο πόσο μου έλειψες...
Σιωπή....
Σου φωνάζω "Σ'αγαπώ" και μαζί με αυτό και όλα όσα δεν πρόλαβα ποτέ μου να σου πω...
"Είσαι ότι καλύτερο μπορούσε να μου χαρίσει η ζωή...
Κάτι παρα πάνω από γονιός...Μέντορας...
Είσαι η βάση μου...Είσαι τα θεμέλια που πάνω τους έχτισα την ζωή μου...
Σε ευχαριστώ για κάθε τι που μου έδωσες...
Μικρό μεγάλο...Ήταν μέσα από την καρδιά σου...
Με έμαθες να παίρνω κάθε τι κακό και να το μετατρέπω σε καλό...
Μου έμαθες το καλό που υπάρχει μέσα μας...
Κι ας μην έμαθες ποτέ σου γράμματα...
Με σπούδασες!
Είσαι ο πιο σπουδαίος άνθρωπος που είχα την τιμή να έχω στην ζωή μου.
Με έμαθες ό,τι κι αν κάνω, να το κάνω από αγάπη κι όχι από ανάγκη.
Μου έδωσες απλώχερα όλα τα εφόδια που χρειάστηκα για να πορευτώ στην ζωή...
Και σε ευχαριστώ...Σε ευχαριστώ που επένδυσες ότι είχες, σε μένα.
Σε ευχαριστώ που πίστεψες σε μένα...
Αλλά πάνω απ' όλα...Σ'ευχαριστώ που δεν έφυγες...
Που δεν με παράτησες...Κι ας το άξιζα...
Είχα τόσο χρόνο...Κι όμως δεν πρόλαβα να σου τα πω νωρίτερα...
Πάντα το ίδιο λάθος κάνω...Αλλά από φόβο...
Φοβάμαι παππού...Φοβάμαι την μοναξιά...
Φοβάμαι τις σκιές που τρεμοπαίζουν στο σκοτάδι...
Κράτα με στην αγκαλιά σου...Μην τους αφήσεις να σε πάρουν ξανά μακρυά μου".
Πως μπορώ να αποδείξω ότι άλλαξα όταν οι άνρωποι για τους οποίους το έκανα...
Δεν είναι πια εδώ...
Τι σημασία έχει όλη αυτή η προσπάθεια...
Αφού δεν έμεινε κανείς να το δει...
Τι κάνω λάθος και πάντα χάνω το τραίνο του χρόνου και μένω σε μια κενή αποβάθρα...
Να βλέπω τα κάστρα που έχτισα...Να ζουν άλλοι μέσα τους...
Τους ανθρώπους που αγάπησα...Να μην μπορώ καν να τους δω...
Τι σημαία έχει...Πες μου σε ικετεύω...Τι πρέπει να κάνω για να βρω τα όνειρα μου μέσα στην άβυσσο που χάθηκαν. Πως θα τα βρω?"
Τότε με κοίταξες και μου είπες " Όλα ξεκινάν και τελειώνουν μέσα στο μυαλό σου...Σ'ότι δώσεις αξία...Αυτό θα σε ορίζει." και χάθηκες...
Βρέθηκα ξανά κάτω από την σκιά του δέντρου να αγκαλιάζω τον κορμό του.
Κοίταξα τον ουρανό...
Κι ήσουν εκεί...
Πίσω από τα σύννεφα...
Σε είδα μεσα στο τόσο μπλε...
Μια ΄λαμπερή χρυσαφένια γραμμή...
Ένα χαμόγελο...
Μου λείπεις πολυ...
Και συγχώρα με που άργησα...
Σ'ευχαριστώ που ενώ άργησα...Εσύ ήσουν εκεί!
Σ'αγαπάω...Σ'οποια γωνιά του ουρανού και να'σαι...
Να προσέχεις...