Σιωπή...

https://www.youtube.com/watch?v=y8WM3ewB4oQ
Άραγε θα μ'ακούσεις?

Τόσο μακρυά που είσαι..

Πέρα από τα σύννεφα....

Πιο μακρυά κι από την ίδια την άβυσσο...

μακούς?

Μπροστά μου μια θάλασσα ονείρων...

Εφιαλτών...

Ευχών...

Με κύματα γεμάτα κατάρες...

Πόνο...

Μίσος...

Βία...

Μοναξιά!

Άραγε,εσύ?

 έτσι νιώθεις???

Πως είναι εκεί???

Ποια γωνιά του ουρανού σε έχει κλέψει και δεν γύρισες ποτέ σου να μου πεις...

Αλλά πως να έρθεις όταν την στιγμή που με χρειαζόσουν περισσότερο,

εγώ απλά είχα άλλες προτεραιότητες!

Κι όχι εσένα..

Τον άνθρωπο που με δίδαξε όλα όσα είμαι...

Την καρδιά που με έμαθε να αγαπάω κάθε μου ατέλεια!

Το χέρι που με τάισε..

Που με μεγάλωσε!!!

Απλά σε άφησα να γίνεις ακόμα ένα όνομα σε ένα μάρμαρο.

Ένα συγνώμη δεν ήταν αρκετό,

γι'αυτό άφησα τις πράξεις μου να στο δείξουν!

Προσπάθησα να διορθώσω τα πράγματα αλλά μάταια!

και ξέρεις γιατί?

Γιατί σημασία δεν έχει να επουλώσεις τις πληγές σου!

Θα επουλωθούν μόνες τους αργά η γρήγορα!

Σημασία έχει να μην ανοίξεις άλλες!

Κι εγώ πάντα κάνω το λάθος και μένω εκεί...

Να ξύνω τις πληγές γιατί φοβάμαι να τις αφήσω να κλείσουν!

Γιατί έμαθα να αντέχω τον πόνο τους...

και αν κλείσουν...

 φοβάμαι το σημάδι που θα μείνει,

να θυμίζει ότι κάποτε υπήρχαν!

Κι αυτός ο πόνος είναι χειρότερος!

Ξέρεις όμως τι έχω περάσει...

Μαζί το περνούσαμε...

Μακάρι να ήσουν εδώ!

Να μου πεις ότι όλα θα πάνε καλά!

Να σταματήσω να φοβάμαι!

Να μου δείξεις τι είναι σωστό!

Σε ικετεύω δείξε μου!

Δώσε μου ζωή ή χάρισε μου θάνατο!

Αλλά μην μου επιτρέπεις άλλο να φυτοζωώ...

Εσύ πάντα ήξερες!

Που είσαι?

Είσαι τόσο κοντά στον θεό!

Σε εκλιπαρώ..

Ρώτησε τον..

Γιατί με έκανε έτσι?

Γιατί με έβαλε να περιπλανιέμαι ανάμεσα σε δύο κόσμους???

Γιατί να είμαι "ξεχωριστός"?

Το μόνο που ήθελα πάντα είναι να υπάρξω έστω για μια φορά στην ζωή μου

ένας κανονικός άνθρωπος!

Αφού επέλεξε να γεννηθώ άνθρωπος ...

Γιατί να είναι τόσο δύσκολο, το να ζήσω ως ένας?

Αφού περιμένω υπομονετικά στον σταθμό!

Γιατί το τρένο της ζωής μου δεν ήρθε ποτέ?

Γιατί να υπομένω μια τόσο αβάσταχτη αναμονή?

Και δεν λέω γιατί σε μένα???

ΑΛΛΑ...

γιατί, σε μένα?

Δεν με νοιάζει γιατί πήρα αυτή τη μορφή...

Αλλά ποιος είναι ο λόγος που την πήρα!

Πως θα ταν η ζωή μου άραγε,

ανήμουν όπως ακριβώς έπρεπε εξ αρχής να είμαι

Κι ας μην άλλαζε τίποτα άλλο από την ζωή μου!

αναπλά άλλαζε μόνο η μορφή μου...

Τι απάντηση θα μου έδινε τότε ο καθρέφτης μου κάθε φορά που τον κοιτάω...
Τι γνώμη θα είχαν όλοι όσοι έχουν περάσει από την ζωή μου...
Πως θα με θυμούνται...
Πως θα με θυμάμαι...

Μπορείς να μου απαντήσεις?

Κι αν όχι...

Μπορείς απλά να μ'αγκαλιάσεις?

Μερικές φορές μια αγκαλιά είναι ικανή να πει

περισσότερα από όσες λέξεις έχουν ειπωθεί ποτέ!