Η πτήση

Μακάρι οι άνθρωποι να μην ήταν τόσο περίεργοι στο να καταφέρουν το αδύνατο...

Άλλωστε γι'αυτό δεν μπορούμε να πετάξουμε!!!

Απλά δεν είναι στην φύση μας!!!
Κι όμως πάντοτε βρίσκουμε τρόπους να φτάσουμε όσο πιο κοντά μπορούμε, στα σύννεφα...

Να γίνουμε ένα μαζί τους.

είτε μεταφορικά...

Είτε φτιάχνοντας μεταφορικά!!!

Και στις δύο περιπτώσεις η πτώση έχει ανεπανόρθωτες συνέπειες!

Σταμάτησε ποτέ κανείς??

...όχι...

Όσα αεροπλάνα κι αν πέσουν, πάντα, θα έρχεται η επόμενη πτήση!!!

Όσα όνειρα κι αν διαλυθούν,πάντα, θα έρχεται το επόμενο έναυσμα!!!

Όσες καρδιές κι αν σπάσουν, πάντα, θα έρχεται ο επόμενος έρωτας!!!

Κι όλα αυτά για ένα ταξίδι στα σύννεφα!!!

Όταν, όμως ,είσαι εσύ ο κυβερνήτης του αεροσκάφους που έπεσε?

Όταν ήταν τα δικά σου όνειρα, αυτά που διαλύθηκαν και 

αν από την δική σου καρδιά έμειναν μόνο οι στάχτες της...

Πες μου...

Τι πονάει περισσότερο???

Η θύμηση ενός τσακισμένου ονείρου ή η ακόρεστη ανάγκη σου να μένεις στα συντρίμμια

περιμένοντας να δεις το παλάτι που κάποτε ξεπρόβαλε μπροστά σου?

Πως νιώθεις τότε???

Τι περιμένεις τότε???

Πως συνεχίζεις.....

Κανείς δεν ξέρει τι είναι αληθινό και τι ψεύτικο..

Χιλιάδες κόσμοι στην σφαίρα της φαντασίας μας!!!

Τι κρίμα που υπάρχουν μόνο εκεί..

Σε ονείρατα παλιά...

Ξεθωριασμένα...

Ξεχασμένα από θεούς και δαίμονες!!!

Στο σεντούκι των κρυμμένων θησαυρών...

Εκεί, βρίσκονται και τα δικά μου όνειρα...

Οι δικοί μου κόσμοι...

Μόνο που έχασα τον δρόμο του γυρισμού...

 κι όσα βότσαλα κι αν έβαλα για μονοπάτι,

χάθηκαν κι αυτά μετά από τόσες βροχές...

Δεν πειράζει όμως...

Μ'αρέσει η βροχή!!!

Οι ψιχάλες της έχουν το χάρισμα να κρύβουν τα δάκρυά μου...

Η ψυχή μου έχει ματώσει..

Δεν μου μιλάει πια...

Την άφησα να επουλώσει μόνη της,

Πληγές που, εγώ, δέχτηκα να μου ανοίξουν!!!

Πίστεψα σε μια πτήση χωρίς να ξέρω τον προορισμό...

Πως περίμενα να μην πέσω...

Να μην χαθώ...

Αφού εγώ δεν ήμουν ο κυβερνήτης , αλλά το αεροσκάφος που έπεσε...

Ήμουν η καρδιά του ανθρώπου πίσω από το όνειρο....

Κι όλα αυτά για μία πτήση....