παραμύθοι

Να που είμαι πάλι μπροστά σου...

Γυμνός από αλήθειες και ψέμματα...

Κενός από έχθρες κι αγάπες...

Μόνο εγώ... κι εσύ...

...Εμείς....

Δεν θέλω να μου πεις για τις φορές που ράγισαν οι καρδιές μας,

ούτε να μου ξύσεις τις πληγές που κάποτε ανοίξαμε ο ένας στον άλλον

Θέλω απλά να μου πεις....

Γιατί το επιτρέψαμε???

όχι, γιατί εμείς???

Αλλά γιατί σε μας..!

Κοίτα με...

Είμαι εδώ...

Μπροστά σου...

Όχι απέναντί σου...

Με βλέπεις???

Μπορείς να με δεις?

Ή μήπως η μορφή μου χάνεται ανάμεσα στα πρόσωπα...

Έγινα κι εγω μια σκιά???

Μια φιγούρα???

Τι σκεφτόμουν και δεν είδα το τέλος να έρχεται???

Που ήταν το μυαλό μου όταν η καρδιά μου εκλιπαρούσε για λίγη..

...ΒΟΗΘΕΙΑ???

Γιατί τα μάτια μου δεν είδαν όσα τους έδειχνε η καθημερινότητα???

Τι κοίταζαν, αλήθεια...

Γιατί το στόμα μου φοβήθηκε να πει όσα φώναζε η ψυχή μου???

Γιατί ενώ έχω την δύναμη ν αλλάξω τα πράγματα απλά στέκομαι εδώ...

Να σε κοιτάζω...

Δεινός παρατηρητης ενός έργου που εγώ έγραψα κι όμως δεν το αναγνωρίζω!!!

Προσπαθώ να βρω απεγνωσμένα κάτι μικρό που να θυμίζει λίγο απ'την μαγεία...

Μαγεία που μάζεψα καθ'όλη την διάρκεια του ταξιδιού μου μέχρι να φτάσω στον προορισμό μου!!

Εσένα..!

Όμως τίποτα!!!

Και ήταν τόσο μεγάλο και επώδυνο αυτό το ταξίδι...

Τόσα περάσματα...

Τόσες αποφάσεις...

Τόσα μαθήματα...

Τόσοι δρόμοι και καταστάσεις...

Ποιον να πρωτοθυμηθείς και τι να πρωτοξεχάσεις!!!

Κι όταν επιτέλους σε βρήκα...

Δεν ήρθα με άδεια χέρια!!!

Σου έφερα φόρεμα κεντημένο μ'άστρα 

κι ένα όνειρο για στέμμα, πιστεύοντας ότι αυτό σου αρμόζει...

Εσύ όμως ένιωθες πριγκίπισσα φορώντας τα ρετάλια που σε έντυναν!

Πως να εκτιμήσεις ένα τέτοιο φόρεμα?

Η τιάρα του μίσους έγινε κορώνα σου!

Τι να το κάνεις το στέμμα?

Έγινα ο πρίγκιπας που περίμενες να έρθει!

Κι όμως εσύ δεν είδες παρά μονάχα έναν ακόμα βάτραχο!

Γιατί όταν ήρθε η στιγμή που ο πρίγκιπας σκύβει να φιλήσει την πριγκίπισσα του...

Η δική μου η πριγκίπισσα...

Δεν άνοιξε ποτέ τα μάτια της για μένα!

Ίσως το φιλί μου δεν ήταν ικανό να λύσει τέτοια μάγια!

Ίσως το ίδιο το ταξίδι μου να ήταν μονάχα μια διαδρομή!!!

Τουλάχιστον όμως έφτασα μέχρι το τέλος!

Κι αυτό είναι που μετράει.

Διότι μπορεί να μην βρήκα την πραγματική...

Αλλά τουλάχιστον τώρα ξέρω πως μοιάζει!!!