Ουράνιο τόξο

Πέρασε ο καιρός κι η γεύση της ήδη ξεθωριασε από τα χείλη μου. Η μυρωδια της δεν κατακλύζει πλέον καμία μου αίσθηση... Δεν την νιώθω πια... Αλλά ακόμα νιώθω... Στέρεψαν οι θάλασσες στα μάτια μου και η τρέλα άφησε την θέση της στο τίποτα. Κι είμαι καλα με το τίποτα γιατί αυτό το τίποτα κρύβει μέσα του τα πάντα. Όλα όσα σταμάτησα να φοβάμαι. Δεν φοβαμαι πια κι αυτο μου αρκει. Δεν εχω κατι να χασω για να εχω κατι να φοβαμαι. Η να αφηνω να με κυριευει αυτη η μαυριλα που με διαλυει.Λένε όταν αγαπάς κάτι, αστο να φύγει. Αν γυρίσει πίσω είναι δικό σου. Αν δεν γυρίσει τότε δεν ήταν ποτέ. Όχι εγώ δεν συμφωνώ. Όταν αγαπάς κάτι, τίποτα στον κοσμο δεν σε αφήνει να φύγεις. Κι αν φύγει παει να πει ότι δεν σε "αγάπησε" αρκετά -θέλησε ταιριαζει καλυτερα- ώστε να μείνει μαζί σου. Κι έτσι κι εγώ απλα σταματησα να θελω αλλο κι έφυγα. Ναι. Το κατάφερα κι τό. Αυτή τη φορά εφυγα τόσο μακρυα.  Χωρις να κανω ουτε ενα βημα.Καταφερα να την αγαπησω και να την σεβαστω οπως δεν σεβαστηκα ποτε κανεναν ανθρωπο. Ειχα το σθενος και την αντοχη να δωσω ολα οσα ειχα χωρις να με νοιαζει αν χάσω. Κι έχασα. Ολα οσα παλεψα να αποκτησω, σε καποιον αλλον τα χαρισε απλωχερα.Κι αλήθεια δεν με νοιάζει αυτή η αιμοπικρη γεύση. Ηταν η καλύτερη κίνηση που έκανα μέχρι τώρα. Πήρα κάθε τι άσχημο και έφυγα. Τα καλα μου δεν μετρησαν. Ποτε δεν μετρανε. Αλλα τουλαχιστον τα πηρα κι αυτα.Τουλαχιστον Τώρα δεν φοβάμαι. Κι ας επρεπε να την αρνηθω. Με αρνήθηκε πρώτη. Και στο τελος την τελειωσα.Όλοι μας έχουμε και την καλή και την κακη μας πλευρά. Το θέμα είναι ποια επιλέγουμε να φορέσουμε. Κι εγω κουραστηκα να φοραω παντα την πιο αθλια και σκισμενη μου φορεσια.Πόσο δρόμο έπρεπε να διανύσω για να καταλάβω ότι το μονοπάτι στο οποίο βάδιζα...οδηγούσε σε τέλμα. Κι όμως το περπάτησα. Τα κατάφερα Γιατί δεν σταμάτησα να προσπαθώ. Αυτή τη φορά δεν λύγισα. Απλά Άλλαξα τον λόγο που κανω όλη αυτή τη προσπάθεια. Έκανα λάθος. Προσπαθούσα να δείξω ποιος είμαι σε ματια τυφλά. Και πόδια καρφωμένα στο πάτωμα. Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που με τράβηξε σε κείνη εξ αρχής. Αλλά χαίρομαι. Τώρα είμαι πραγματικά ελεύθερος. Τώρα που είδα. Τώρα ξέρω. Και τώρα έμαθα. Και πάλι στο μυαλό μου ήρθε μια μικρή ιστορία που θα θελα να μοιραστώ. Μια ιστορία που μου έλεγε ο παππούς μου να χω συντροφιά κάθε που ένιωθα άσχημα. Μια φορά κι έναν και έναν καιρό, όλοι οι άνθρωποι ήταν χρώματα. Οι κακοί ήταν όλες οι αποχρώσεις του μαύρου και οι καλοί, του άσπρου... Σε μια περίεργη παλέτα που διαμορφωνόταν σύμφωνα με την ψυχη του καθενός καθώς και με το πώς αντιμετώπιζε τον κόσμο γύρω του. Όπως καταλαβαίνεις όλοι άλλαζαν χρωματισμούς  συνεχώς... Κι έτσι κανεις δεν μπορούσε να αναγνωρίσει πλεον κανέναν... Μόνο ένας παρέμενε ίδιος. Περιείχε ισοποσα όλα τα χρωματα
Αλλά δεν άλλαζε ποτέ. Έτσι όλοι οι άλλοι τον κατηγόρησαν ότι αυτός φταίει που ζουν όλοι άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. Τον έδεσαν στην κορυφή του πιο ψηλού βουνού και τον άφησαν να τον ξεσκίσουν οι άνεμοι, πιστεύοντας ότι έτσι θα δώσουν λύση στο πρόβλημα τους. Οι άνεμοι έκλαψαν για αυτήν την αδικία κι έτσι τον διαπέρασαν με όλη την ορμή τους και τον έκαναν τόξο στον ουρανό. Μπορεί οι άνθρωποι πλέον αντί για χρώματα να απεκτησαν πρόσωπα αλλά αλήθεια...σταμάτησαν να ζουν άγνωστοι μεταξύ αγνώστων? Μετά  από κάθε βροχή ομως, θα βγαίνει λαμπρό το ουράνιο τόξο να τους δείχνει το λάθος τους. Σε κάθε Κάθε γωνιά του κόσμου... ίδιο κι απαράλλαχτο.