"είμαι καλά"

Είμαι καλά, φώναξα. . .

Κι ο καθρέφτης μου γέλασε τόσο δυνατά που έσπασε.

 Έμεινα για ώρα να κοιτάζω το πρόσωπο μου μέσα από τις ρωγμές του.

 Πόσο άλλαξε η μορφή μου. Που να δεις η ψυχή μου πόσο άλλαξε. Θέλω να κοιτάξω αλλού αλλά το βλέμμα μου μένει πάντα εκεί. Καρφωμένο. Σε μια μορφή που δεν αναγνωρίζω. 

Αποτυπώθηκε ο πόνος πάνω μου... Μέσα μου και πλέον έγινε ένα μαζί μου. 

Φωνάζω "είμαι καλά" και τα δάκρυά μου δεν λένε να σταματήσουν. Δημιουργούν ένα ποτάμι ονείρων στα μαγουλά μου. Που καταλήγει στο στήθος μου και γίνεται λίμνη που μέσα της πνίγομαι.Ο θυμός αυτός δεν λέει να κοπάσει. γιατί? Αφού το φωνάζω.

 "Είμαι καλά".

 Αναπνέω και υπάρχω. Ξυπνάω μαζί με τον ήλιο και κρατάω όσo το δυνατον περισσότερη παρέα μπορώ, στο φεγγάρι. Κι άντε πάλι, ξανά από την αρχή. Δεν με απασχολεί το ενδιάμεσο. Όχι πια. Τώρα ξέρω κι είμαι καλά με αυτό. Αυτό το τίποτα, αυτό το κενό. Δεν με ενδιαφέρει πια ποιος θέλει να μοιράζεται τον χρόνο του μαζί μου. Ποιος είναι εκεί, γιατί εδώ δεν θα μπορέσει κανείς να είναι. Όσο κι αν θέλει όσο χρόνο και θέληση έχει. Δεν έχω εγώ. "ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ" και για να το κάνω αυτό έπρεπε να ξεριζώσω από μέσα μου κάθε μου "συναίσθυμα", κάθε μου ευχή. 

Οι στίχοι μου έγιναν τείχη κι η ανάσα μου καημός, αλλά "είμαι καλά".

Τα όνειρά μου πήραν την μορφή του χειρότερού μου εφιάλτη, αλλά "είμαι καλά".

Το στόμα μου ζέχνει σιωπή, αλλά "είμαι καλά".

Τι κι αν υπάρχουν αυτιά που ακούνε; Μάτια να βλέπουν ήθελα. 

Να μπορούν να διακρίνουν κι όχι, απλά, να κρίνουν. 

Έναν άνθρωπο να γίνω ο κόσμος του και να γίνει ο δικός μου. Δεν ψάχνω μια καρδια να με αγαπήσει. Ούτε μια δύναμη να με αντέξει. Δυο μάτια να με δουν και μια ψυχή να με νιώσει θέλω. 

Να με πάρει μιαν αγκαλιά και απλά να μείνει εδώ... Για πάντα. Να δει τον χειρότερο μου εαυτό αλλά να επιλέξει να μου βγάζει τον καλύτερο, όχι απλά μια μέρα. Κάθε μέρα. Όχι γιατί είμαι πολλά περισσότερα από αυτό. αλλά γιατί θα είμαι πολλά περισσότερα γι'αυτόν τον έναν άνθρωπο που θα με κάνει να μείνω και να του δώσω όλα όσα μάζεψα με αντίτιμο την ψυχή μου. Δεν θέλω κάποιον να επουλώσει τις πληγές μου. Ούτε να με συντροφεύσει σε ένα ταξίδι στ 'άστρα. Θέλω να γίνει το τραίνο που θα ταξιδέψω μαζί του μέχρι την τελευταία μου στάση. Κι ας μην με αγαπήσει ποτέ. Μου αρκεί να είναι εδώ. Όχι εκεί. Εκεί είναι τόσοι... Εκτός από μένα.Μια φωνή...να δώσει πνοή στον καθρέφτη μου και να φωναξει ...

"ΌΧΙ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ. ΑΛΛΑ ΓΙ'ΑΥΤΟ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ΕΔΩ".