Ξημέρωμα

Κι ο ήλιος ξεπροβάλλει δειλά...
Κι η νύχτα απλώνει ξανά τον μανδύα της και τον σκεπάζει...
Κι όμως, κοίταξέ τον...
Βγαίνει ξανά και ξανά...
Κάθε μέρα...Να ξημερώνει την κάθε επόμενη...
Όσο σκοτάδι κι αν τον γεμίζει...
Το φως του είναι τόσο δυνατό, που διώχνει μέχρι και την τελευταία σκιά....
Αν μπορούσα να γίνω κάτι, σιγουρα, θα'θελα να'μαι ο ήλιος...
Κι αν όχι αυτός...Έστω μια του αχτίδα.
Που το φως μου θα δίνει ζωή, σε ό,τι αγγίζει.
Το σκοτάδι να μην είναι ικανό να με σταματήσει, να λάμπω.
Να παίρνω δύναμη από την ίδια μου την ύπαρξη.
Να μην έχω ανάγκη κανέναν, κι όμως όλη μου η υπόσταση να είναι τόσο...Αναγκαία!
Και δεν είναι η ακόρεστη δίψα του εαυτού μου, για επιβεβαίωση, αυτή που μιλάει.
Όχι. Αυτό είναι κάτι άλλο...
Πιο δυνατό...Πιο μεγάλο...
Είναι κάτι το ουσιώδες...
Κάτι που αξίζει να ειπωθεί...Κι ας μην ακουστεί...
Δεν με πειράζει...Αρκεί να φύγει το σκοτάδι...
Κουράστηκα να είμαι θλιμμένος.
Να πέφτω, να σηκώνομαι και να παραμένω μουντός.
Ακλόνητος.
Να μεταβάλλονται όλα γύρω μου... Εκτός από μένα.
Νιώθω σαν το φεγγάρι.
Πόση λάμψη όμως, μπορεί να σου χαρίσει ένα φεγγάρι?
Μπορεί να σου δείξει το μονοπάτι...
Να σου κρατήσει συντροφιά για όσο κρατήσει η νύχτα...
Αλλά μέχρι εκεί... 
Μετά κι αυτό χάνεται...
Θλιμμένο, έχοντας πάρει μαζί του κάθε κραυγή απόγνωσης... 

Νυχτερινές σκέψεις και στεναγμούς...

Βράδια αξημέρωτα και δάκρυα λησμονιάς και πόνου...

Τα μαζεύει όλα και κρύβεται μέσα στην πρώτη ηλιαχτίδα

Άραγε κι ο ήλιος...Έχει νιώσει ποτέ του θλίψη?
Είναι πάντα τόσο φωτεινός...
Πως θα μπορούσε να'ναι κάτι άλλο, πέρα από χαρούμενος?
Μπροστά του υποκλίνεται ολόκληρη φύση...
Ολόκληρο σύμπαν, νεκρώνεται μακρυά του...
Είναι τόσο σημαντικός, που όλα φαντάζουν τόσο μικρά δίπλα του.
Ξέρω πως νιώθει το φεγγάρι...Είναι ένας από τους καλύτερους μου φίλους...
Δεν είναι όμως και...Ήλιος!
Αν ο ήλιος μπορούσε να νιώσει, πως θα ένιωθε?
Θέλω τόσο πολύ να του μοιάσω κι όμως δεν σκέφτηκα πως είναι να νιώθεις τόσο ανυπέρβλητος. Πως διαχειρίζεσαι τόση, και τέτοια δύναμη...
Πως αντέχεις να εξαλείφεις, κάθε μέρα, το ίδιο σκοτάδι που ξέρεις ότι λίγες ώρες μετά θα σε ξανακαλύψει....και άντε πάλι από την αρχή...
Και ξανά...Άλλη μία μέρα... Κι ακόμα μία...