Καθρέφτισμα

Δεν είναι ότι έχω παράπονο, απλά με κούρασε αυτή η καθημερινότητα που μου θυμίζει ανεμο. Η μπόρα πέρασε και τώρα βλέπω την άνοιξη κι ας μπήκε καλοκαίρι. Αχ και να'ξερες ποσο ήθελα να μείνω εκει...
Στις οχθες της παραλίας που ποτέ δεν κολύμπησα....
Στα σοκάκια που έκανα δικά μου κι ας τα περπάτησα λιγο...
Στο σπιτι που νοσταλγησα... μόνο που τώρα ξέρω... ξέρω πώς δεν θα το αποκτήσω ποτέ. Δεν είναι όλα για όλους. Στην τελική, πως μπορώ να πιστεύω ότι θα φτιάξω κάτι που δεν έμαθα ποτέ μου...Κι έτσι κουράστηκα να προσπαθώ... Ήθελα να μείνω..! Σε όλες αυτές τις στιγμές...που δεν θα ξανά έρθουν... μήτε θα αναζητήσω. Τώρα που το κατάλαβα, τις άφησα πίσω... Όλα όσα με έδεναν με αυτή την άδικη καταδίκη που είχα επιβάλει στον εαυτό μου. Την στιγμή που λύγισα...λυτρωθηκα. Τελικά δεν είναι κακό να λυγιζεις... γίνεσαι ευκαμπτος...Κι αν εξασκηθείς αποκτάς μια δύναμη που όμοια της δεν θα βρεις πουθενα. Μονάχα μέσα σου. Κι εκεί στην μεγαλύτερη στιγμή αδυναμίας σου... θα βρεις την δύναμη σου. Αν θυμηθεις ποιος ήσουν,ποιος είσαι και ποιος γίνεσαι ,θα κατάφερεις σήμερα να είσαι αυτός που επέλεξες. Κι αν κάποιος αξίζει να είναι περήφανος γι αυτο, εισαι εσυ. Κανεις άλλος. Γιατί κανείς άλλος δεν ήταν πραγματικά εκεί. Κι αυτό βάλτο Καλά στο μυαλό σου. Μπορεί να μην ειμαστε,απόλυτα, οι πράξεις μας... Αλλά αυτές μας οδηγούν!